I FSK 545/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 546/22 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 12 sierpnia 2022 r., nr 0601-IGC.4103.21.2022.KD w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 545/23, poprzez wykreślenie, zawartego w punkcie 3 sentencji wyroku, postanowienia o kosztach.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: Ppsa) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1772/13 oraz z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 1540/17, CBOSA). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 Ppsa, sprostował oczywistą omyłkę zawartą w sentencji wyroku tego Sądu z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 545/23, w ten sposób, że wykreślił postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 3 sentencji tego wyroku. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje bowiem zwrotu kosztów w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zgłosi z tym zakresie stosownego żądania. W myśl art. 210 § 1 zd. 1 Ppsa strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu (art. 210 § 2 Ppsa). Treść przywołanego przepisu jest znana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu orzekającemu w rozpoznanej sprawie, zaś zawarcie w sentencji wyroku postanowienia o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej nastąpiło na skutek oczywistej omyłki, która wymagała sprostowania. W skardze kasacyjnej, rozpoznawanej przez Sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym, adwokat reprezentujący skarżącą nie zamieścił wniosku o zwrot przedmiotowych kosztów. Z ww. względów zaistniałą omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 Ppsa.