I FZ 125/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 938/24 odrzucające skargę w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 27 września 2024 r. znak 1201-IOP2-4.4103.18.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września 2019 r. do lutego 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 938/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA lub Sąd I instancji) odrzucił skargę J.P. (określany dalej jako Skarżący, Podatnik) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej DIAS lub Organ podatkowy) z dnia 27 września 2024 r. w przedmiocie podatku od towaru i usług za miesiące od września 2019 r. do lutego 2020 r. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 11 grudnia 2024 r. sekretariat WSA wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych w postaci podania numeru PESEL i podania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie została skierowana na adres Skarżącego podany w skardze i nie została odebrana. Przesyłka była dwukrotnie awizowana dnia 13 i 21 stycznia 2025 r. Braki skargi nie zostały uzupełnione. Zaskarżonym postanowieniem z 25 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wobec nieuzupełnienia braków skargi odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Skarżący pismem z 26 marca 2025 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi wskazując, że nie otrzymał do skrzynki pocztowej awiz przedmiotowego pisma, a dopiero 22 marca 2025 r. w placówce pocztowej uzyskał informacje o nie odebranych po terminie awizowanych pismach, wobec czego odebrał przedmiotową korespondencję osobiście w Sądzie (data odbioru zgodnie z k. 58 akt sprawy to 21 marca 2025 r. - przyp. Sądu). Pismem z 24 kwietnia 2025 r. (data wpływu) Skarżący wywiódł zażalenie od wskazanego na wstępie postanowienia zarzucając mu: 1. naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r – w sytuacji gdy dowiedziawszy się o uchybieniu terminu w uzupełnienia skargi do WSA, o czym dowiedział się 22 marca 2025 roku, niezwłoczne złożył wniosek o jego przywrócenie w dniu 26 marca 2025 roku i uzupełniłem skargę, a co za tym idzie – w dacie wydania zaskarżonego postanowienia okoliczność ta nie była znana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a co za tym idzie wydane postanowienie uznać należy we wskazanym stanie faktycznym za przedwczesne, 2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na przedwczesnym wydaniu postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzje DIAS w sytuacji gdy w okresie pomiędzy wydaniem powyższego postanowienia a jego faktycznym doręczeniem złożono wniosek o przywrócenie terminu, który winien być rozpoznany. W rezultacie powyższego Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji nadto postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje Zażalenie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Do tych wymogów formalnych należy m.in. podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 215 § 1 p.p.s.a.) oraz w przypadku pisma wnoszonego przez osobę fizyczną podanie numeru PESEL (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Z kolei wedle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W sprawie nie jest kwestionowane przez Skarżącego, ani też nie budzi wątpliwości tutejszego Sądu, że inicjalnie wniesiona w sprawie skarga obarczona była wskazanymi powyżej brakami formalnymi. W rezultacie przedmiotem dalszych rozważań winna być okoliczność złożenia przez Podatnika wniosku o przywrócenie terminu po dacie wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Co do złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, trafnie wskazuje się w literaturze, że przesłanki środka odwoławczego na odrzucenie skargi i wniosku o przywrócenie terminu wzajemnie się wykluczają co oznacza tyle, iż obie te czynności nie mogą okazać się skuteczne równocześnie. Wojewódzkie sądy administracyjne w pierwszej kolejności powinny nadawać bieg zażaleniu na odrzucenie skargi, a w przypadku jego prawomocnego oddalenia przystąpić do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. (por. D. Lebowa, Kolizja wniosku o przywrócenie terminu i środka odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ZNSA 2014, nr 3, s. 76-88). Wynika to z faktu, że bezprzedmiotowe byłoby przywracanie terminu, co do którego jeszcze prawomocnie nie stwierdzono uchybienia. Postanowienie o odrzuceniu skargi stanowi potwierdzenie, że uchybienie terminowi miało faktycznie miejsce i nie stanowi ono przeszkody w rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu. W rezultacie nie stanowi o wadliwości zaskarżonego postanowienia to, ze zostało ono wydane przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu (nota bene wniesionego już po wydaniu tego orzeczenia). W rezultacie wydane w dalszej kolejności postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi pozostaje bez wpływu na rozpoznanie przedmiotowego zażalenia, a postanowienie to podlega oddzielnemu zaskarżeniu w formie zażalenia, o czym Skarżący został pouczony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.