I FZ 211/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. z o.o. sp.k. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Po 255/24 odrzucające skargę w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. sp.k. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 6 lutego 2024 r. nr 3001-IEW2.4253.5.2023 w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2021 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 255/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę F. sp.k. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 6 lutego 2024 r., w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2021 r. oraz umorzenia postępowania w sprawie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec i sierpień 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 16 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod pełnomocnictwem z 2 maja 2024 r. do reprezentowania strony skarżącej tj. wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego komplementariusza - [...] lub jego uwierzytelnionej kserokopii. Odpis zarządzenia skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 maja 2024 r., zatem termin do usunięcia braków upływał z dniem 28 maja 2024 r. Pismem z dnia 27 maja 2024 r., nadanym w dniu 29 maja 2024 r., pełnomocnik nadesłał wymagany wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że termin na wykonanie wezwania sądu w przedmiocie usunięcia braku formalnego skargi upływał z dniem 28 maja 2024 r. i upłynął bezskutecznie – bowiem brak formalny skargi został uzupełniony po tej dacie – 29 maja 2024 r. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm., dalej: "ustawa o KRS"), poprzez przyjęcie, że brak złożenia przez skarżącą dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo – tj. wyciągu z KRS komplementariusza skarżącej i niewykonanie w terminie zakreślonym w wezwaniu Sądu, jest istotnym brakiem formalnym stanowiącym podstawę odrzucenia skargi, - art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., poprzez uznanie, że niewykonanie wezwania powodowało, że skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu, podczas gdy dokument znajduje się w aktach sprawy, - art. 15 ust. 1 ustawy o KRS, poprzez jego niezastosowanie, przy uwzględnieniu obowiązującej zasady jawności wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym i prawa bezpośredniego dostępu do informacji w nim zawartych. Według skarżącej nie można uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Zdaniem skarżącej brak, do którego usunięcia ją wezwano, nie mógł stanowić braku istotnego, ponieważ wyciąg z KRS spółki będącej jej komplementariuszem znajdował się w aktach administracyjnych sprawy. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Po 255/24, o odrzuceniu skargi na decyzję organu podatkowego. Powodem odrzucenia było nieuzupełnienie w terminie wskazanych braków skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącej – tj. wyciągu z KRS komplementariusza skarżącej w oryginale lub uwierzytelnionej kserokopii. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z Art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi. Mając na uwadze tak zakreślone ramy prawne i faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż na obecnym etapie postępowania (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi) przedmiotem oceny Sądu kasacyjnego jest jedynie zasadność odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wobec powyższego należało uznać, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi braków formalnych poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby podpisanej pod pełnomocnictwem do reprezentowania skarżącej – tj. wyciągu z KRS komplementariusza skarżącej w oryginale lub uwierzytelnionej kserokopii. Należy za Sądem pierwszej instancji przypomnieć, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia powyższych braków, został przesłany na wskazany w skardze adres do doręczeń. Pełnomocnik skarżącej uzupełnił brak formalny zgodnie z wezwaniem jeden dzień po upływie terminu zakreślonego przez Sąd. Powyższe wynika ze znajdujących się w aktach sprawy Urzędowych Poświadczeń Doręczenia oraz Urzędowych Potwierdzeń Przedłożenia. Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty podnoszone w zażaleniu należy uznać za bezzasadne. Argumentacja zawarta w zażaleniu odnosząca się do nieprawidłowości w wykładni przepisów i niezasadnego wezwania przez Sąd do uzupełnienia braków skargi w sytuacji, gdy dokument, o którego nadesłanie wezwał Sąd znajdował się w aktach sprawy administracyjnej oraz niezasadnego uznania przez Sąd, że taki brak jest brakiem istotnym, nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.