I GSK 1165/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o. o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 133/24 w sprawie ze skargi P. sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 133/24 oddalił skargę P. sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło skarżące Przedsiębiorstwo zarzucając naruszenie m.in. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", przepisów prawa materialnego, tj.: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1306/2013 z dni i 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/200E i (WE) nr 485/2008 oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia RADY (WE, EURATOM) 5: dnia 18 grudnia 1995 r. nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności oraz że celem nabycia udziałów w spółkach i utworzenia własnego gospodarstwa rolnego było wyłącznie osiągnięcie korzyści sprzecznych z celami polityki rolnej UE; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, tj. art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż do sztucznego stworzenia warunków w rozumieniu powyższego przepisu nie jest wymagane kierunkowe działanie wnioskodawcy, a więc wyłączny cel jego działania, która to wykładnia wynika z wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 176/20, podczas gdy w momencie dokonywania się relewantnego stanu faktycznego, tj. w roku 2021, obowiązywała wykładnia zaprezentowana w wyroku TSUE z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12, zgodnie z którą o stworzeniu sztucznych warunków w rozumieniu powyższego przepisu można mówić, gdy wnioskodawca wykreował sztuczne warunki wyłącznie w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia, przyjęcie zmienionej wykładni przepisu art. 60 w/w Rozporządzenia stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pogwałcenie zasady jednolitości orzecznictwa sądowego polegające na pozbawieniu skarżącego zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań podmiotów prawa, poprzez przyjęcie zmienionej wykładni przepisów prawa, która nie obowiązywała w czasie relewantnego stanu faktycznego; 3. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 lit. a i b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) poprzez niewłaściwe uznanie, że S. K. wraz z podmiotami powiązanymi, w ocenie organu, jest jednym rolnikiem, który prowadzi jedno gospodarstwo, podczas gdy każdy z odrębnych producentów rolnych prowadzi zindywidualizowane i samodzielne gospodarstwo rolne. Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 1486/22, Naczelny Sąd Administracyjny zadał pytanie prejudycjalne o treści: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 288/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z 23 grudnia 1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków" oraz zawiesił postępowanie sądowe. Z uwagi na to, że zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej odnoszą się do ww. zagadnienia prejudycjalnego, które występuje również w sprawie niniejszej, Sąd, stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.