I GSK 1169/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Joanna Kolanowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Po 148/25 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od T. Sp. z o.o. w S. na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 maja 2025 roku sygn. akt III SA/Po 148/25 w wyniku rozpoznania skargi T, sp. z o.o. w P., uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kościanie z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] oraz zasądził od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy Skarżąca złożyła za pośrednictwem platformy aplikacyjnej WniosekPlus wniosek o przyznanie płatności na rok 2023, w tym płatności ONW. Do płatności ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczo-turystycznych) zadeklarowano 251 działek o łącznej pow. 39,45 ha, a do płatności ONW typu z ograniczeniami naturalnymi strefy I pow. 3354,65 ha. W dniach 4 lipca i 11 grudnia 2023 r. złożono zmiany do wniosku. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepisy art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1741 ze zm.), dalej "ustawa o Planie Strategicznym" oraz § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. poz. 483) wyjaśniono, że początkowa kwota płatności dla obszaru ONW typ specyficzny strefa I (niekorzystne warunki o walorach przyrodniczno-turystycznych), po uwzględnieniu degresywności (§ 3 ust. 2) została pomniejszona ze względu na nieprzestrzeganie norm lub wymogów podstawowych, tj. normy oznaczonej kodem NW.11.1 i NW 11.2 według rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie norm oraz szczegółowych warunków ich stosowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 478). Zdaniem organu, skarżąca nie spełniła warunku z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie norm oraz szczegółowych warunków ich stosowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 478), zgodnie z którym w przypadku, gdy grunty orne w gospodarstwie obejmują powierzchnię powyżej 10 ha, a co najmniej 4% powierzchni tych gruntów przeznacza się na międzyplony ścierniskowe lub międzyplony ozime, lub wsiewki w uprawę w plonie głównym, lub rośliny bobowate drobnonasienne lub bobowate grubonasienne, minimalny udział powierzchni tych gruntów ornych przeznaczonej na obszary lub obiekty nieprodukcyjne wynosi co najmniej 3%. Zgodnie więc z deklaracją z wniosku strona nie spełniła wymogów GAEC8, w zakresie normy oznaczonej kodem NW.11.1 i NW.11.2. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy o Planie Strategicznym w przypadku nieprzestrzegania norm lub wymogów podstawowych na podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy nakłada się kary administracyjne. Na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie norm oraz szczegółowych warunków ich stosowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 478) i art. 85 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 określono procentową wielkość zmniejszenia kwoty płatności, wynoszącą 3%. Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 21 maja 2025 roku sygn. akt III SA/Po 148/25 ją uwzględnił. Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o Planie Strategicznym nakazuje organom, przed którym toczy się postępowanie o przyznanie pomocy stać na straży praworządności. Wedle zaś art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie tej pomocy, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a.", nie stosuje się. Przepis art. 62 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym dookreśla, że "W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, wniosek o przyznanie tej pomocy jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów". Na tle powołanych przepisów Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy organ I instancji - wskutek przeprowadzonej kontroli administracyjnej tj. weryfikacji wniosku o płatności ONW) - ustalił, że skarżąca nie spełnia wymogów GAEC8 – minimalnego udziału powierzchni gruntów ornych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne i z tego powodu - stosownie do przepisu art. 52 ustawy o Planie Strategicznym - może zostać obciążona karami administracyjnymi (procentowe zmniejszenie płatności o 3%), miał obowiązek zareagować na wskazane braki wniosku, informując wnioskodawcę o tym braku i skutkach jego nieusunięcia. Rację ma w tym aspekcie skarżąca, że organ miał taki obowiązek i go przed wydaniem decyzji i upływem terminu do zmiany wniosku nie wykonał. Podkreślił, ze skarżąca we wniesionym w dniu 13 września 2024 r. odwołaniu, a więc w dopuszczalnym na gruncie art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym nieprzekraczalnym terminie do zmiany wniosku (15 września roku), skorygowała wniosek w omawianym zakresie, przedstawiając wykaz działek rolnych o łącznej pow. 354,95 ha przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, w tym grunty ugorowane. Jednocześnie skarżąca w odwołaniu podała przyczynę uchybienia zawartego w pierwotnym wniosku, ujawniając wadliwą formę formularza wniosku udostępnionego przez ARiMR w ramach aplikacji elektronicznej eWniosekPlus. Organ odwoławczy okoliczności tych nie uwzględnił, dopuszczając się tożsamego do dokonanego przez organ I instancji naruszenia przepisów postępowania. Powyższe oznacza naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci przyznania płatności bezpośrednich w niższej wysokości niż przy uwzględnieniu spełnienia przez skarżącą wymogów przeznaczenia odpowiedniej powierzchni gruntów ornych na obszary lub obiekty nieprodukcyjne. Następnie Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a." zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2025 r. w sprawie przyznania skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2023. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1) poprzez błędną interpretację art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ ARiMR posiadał w niniejszej sprawie normatywny obowiązek poinformowania strony o brakach wniosku i skutkach ich nieusunięcia, podczas gdy złożony przez skarżącego wniosek o płatność nie posiadał braków, które podlegają weryfikacji na etapie kontroli kompletności wniosku, gdyż deklaracja do płatności w ramach poszczególnych działek rolnych była kompletna i jednoznaczna, a rolą ARiMR nie jest ustalanie, czy złożona przez skarżącego deklaracja była dla niego najbardziej korzystna z punktu widzenia potencjalnie przysługujących rodzajów dopłat i spełnienia norm; 2) poprzez błędne zastosowanie art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym, a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżący w wniesionym w dniu 13 września 2024 r. odwołaniu skorygował wniosek o płatność przedstawiając wykaz działek rolnych przeznaczonych na obszary i elementy nieprodukcyjne, podczas gdy po pierwsze ww. przepis mówi o 15 września roku, w którym został złożony ten wniosek, czyli w niniejszej sprawie był to 15 września 2023 r.; po drugie przedstawionego wykazu nie sposób uznać za zmianę do wniosku, czyli wiążącej deklaracji (zmiany deklaracji) strony co do wnioskowanych rodzajów pomocy; po trzecie wskazane w ww. zestawieniu działki pierwotnie zostały zadeklarowane jako uprawa, a co za tym idzie skarżący otrzymał do nich także inne rodzaje płatności, które wykluczają się deklaracją w zakresie spełnienia wymogów normy GAEC8; Uzasadniając wniesioną skargę kasacyjną organ wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; 2) zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3) jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Sporządzający skargę kasacyjną winien zatem wskazać, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Fachowo sporządzona skarga kasacyjna oparta na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. musi zawierać zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania, które mają zastosowanie w sprawie administracyjnej. W przypadku zarzutu naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który może zostać podniesiony w skardze kasacyjnej wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., musi on zostać powiązany z przepisami postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonego przez wojewódzki sąd administracyjny tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. bez tego powiązania nie może być prawnie skuteczne, podobnie jak i powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych tylko przepisów postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym bez powiązania z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Chyba, że na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). W ramach omawianej podstawy kasacyjnej w petitum skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono "naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.): 1) poprzez błędną interpretację art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (...); 2) poprzez błędne zastosowanie art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (...)". Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym: W przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 k.p.a., kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie tej pomocy, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 k.p.a. nie stosuje się. Natomiast według art. 60 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym: 1. Wniosek o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Wniosek ten można złożyć po upływie tego terminu, ale nie później niż w dniu, w którym upływa 25 dni od dnia upływu tego terminu, z tym że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nakłada się karę w wysokości 1% danej pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót. 2. Zmiany wniosku o przyznanie pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-4, dokonuje się w terminie do dnia: 1) 31 maja roku, w którym dany wniosek został złożony, przy czym zmiany można dokonać po upływie tego terminu, ale nie później niż w ostatnim dniu składania wniosku, z tym że w takim przypadku na podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy za każdy dzień opóźnienia, nie licząc dni ustawowo wolnych od pracy oraz sobót, nakłada się karę w wysokości 1% pomocy przysługującej w związku z tą zmianą; 2) 15 września roku, w którym został złożony ten wniosek - w przypadku gdy Agencja poinformowała beneficjenta o nie prawidłowościach wykrytych w ramach kontroli administracyjnych lub systemu monitorowania obszarów zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2022/1173. Regulacja zawarta w art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, zmiany wniosku o przyznanie pomocy dokonuje się w terminie do dnia 15 września roku, w którym został złożony ten wniosek, kiedy Agencja poinformowała beneficjenta o wykrytych nieprawidłowościach. Natomiast, wniosek o przyznanie pomocy składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja (art. 60 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym). W obu wypadkach chodzi o ten sam rok kalendarzowy, w tej sprawie o rok 2023. Nie wywołuje żadnych skutków prawnych zmiana wniosku o przyznanie pomocy dokonana bez uprzedniego poinformowania beneficjenta przez Agencję o wykrytych nieprawidłowościach, w kolejnym roku kalendarzowym po złożeniu wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu błędnie uznał, że w odwołaniu od decyzji dotyczącej 2023 roku wniesionym w roku 2024 r. skutecznie dokonano zmiany wniosku o przyznanie pomocy w roku 2023. Tym samym, Sąd I instancji bezzasadnie zarzucił Dyrektorowi Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu oraz Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kościanie "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Według art. 64 § 1 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, w przypadku gdy we wniosku o przyznanie pomocy wskazano adres wnoszącego, lecz nie czyni on zadość wymaganiom wskazanym w art. 58 ustawy o Planie Strategicznym, kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie tej pomocy, chyba że ten termin upłynął. Według art. 58 ustawy o Planie Strategicznym, wniosek o przyznanie pomocy w drodze decyzji poza informacjami określonymi przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, zawiera: imię i nazwisko albo nazwę podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy; numer identyfikacyjny nadany podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; inne informacje niezbędne do przyznania pomocy określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1. Zakres wskazanych delegacji ustawowych obejmuje określenie w drodze rozporządzenia szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 5 ustawy o Planie Strategicznym, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że niniejsza ustawa stanowi inaczej. W art. 18 ustawy o Planie Strategicznym inaczej uregulowano termin rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy: Rozpatrzenie wniosku o przyznanie pomocy następuje w terminie nie dłuższym niż niezbędny do należytego wyjaśnienia sprawy, w tym do przeprowadzenia kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy przeprowadzanych przez agencję płatniczą lub podmiot wdrażający na podstawie ustawy, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast, według art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skoro w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, to właśnie z tego trybu może skorzystać podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy na etapie sporządzania wniosku o przyznanie pomocy w drodze decyzji. W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności. Obowiązek ten organ administracji publicznej wykonuje udzielając stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, a nie z własnej inicjatywy ingerując w informacje zawarte we wniosku. Zgodnie z art. 16 i art. 17 ustawy o Planie Strategicznym, pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie (...). Wniosek o przyznanie pomocy, zmianę tego wniosku lub jego wycofanie składa się za pomocą systemu teleinformatycznego Agencji w sposób określony w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wniosek spółki z 29 czerwca 2023 r. złożony w terminie za pośrednictwem platformy aplikacyjnej WniosekPlus o przyznanie płatności na rok 2023 nie zawierał braków (pustych pół czy braków w zakresie przedłożenia obligatoryjnych załączników), był kompletny. Z tego też powodu, kierownik biura powiatowego Agencji niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku nie miał podstaw do informowania podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać zmiany wniosku o przyznanie tej pomocy (art. 62 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym). Tym samym, Sąd I instancji bezzasadnie zarzucił Dyrektorowi Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu oraz Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kościanie "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia, związany wykładnią i zapatrywaniami Naczelnego Sąd Administracyjnego, dokona ponownej weryfikacji zaskarżonej decyzji, w szczególności uwzględni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie złożenia w terminie przez skarżącą wniosku nie zawierającego błędów. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).