I GSK 1685/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 220/20 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 5 lutego 2020 r. nr SKO-92-15/19 w przedmiocie dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi do budżetu gminy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. D. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 220/20 oddalił skargę M. D. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (dalej: SKO lub organ) z dnia 5 lutego 2020 r., nr SKO-92-15/19 w przedmiocie dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi do budżetu gminy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania środków określonych w ustawie, to jest brak uchylenia zaskarżonej decyzji; - art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokonanie kontroli zgodności decyzji z przepisami prawa rangi ustawowej i wydanie wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, stanowiących materialnoprawną podstawę orzekania w drodze decyzji administracyjnych i wyrokowania przez sądy administracyjne; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 77, art. 80. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 43 ust. 3, 4 i 5 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 754, dalej: u.f.z.o.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie I brak zastosowania powyższych przepisów u.f.z.o. w zakresie aktualizacji podstawowej kwoty dotacji i dokonywania wypłat dotacji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.; dalej: u.f.p.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie i brak zastosowania powyższych przepisów u.f.p. w zakresie dokonanie potrącenia ustalonych wcześniej zgodnie z przepisami i wypłaconych dotychczas kwot dotacji na ucznia przedszkola niepublicznego; - art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 12 ust. 1 i art. 17 ust. 3 oraz art. 43 ust. 3, 4 i 5 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o. poprzez brak rozpatrzenia skargi w zakresie wskazanym w skardze, tj. w zakresie niewłaściwego ustalenia i wypłacenia, a następnie potrącenia dotacji dla przedszkola skarżącej; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 poprzez nieprawidłowe uzasadnienie, które w istocie nie wskazuje na przesłanki rozstrzygnięcia oraz własne ustalenia Sądu, lecz stanowi jedynie przytoczenie i powtórzenie tez i stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, co podważa własne ustalenia i stanowisko Sądu; - art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez oddalenie skargi i brak uchylenia decyzji, gdy nie zostały spełnione przesłanki zwrotu dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości, określone w art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz brak zastosowania, tj.: - art. 17 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 3, 4 i 5, art. 44 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 754, dalej: u.f.z.o.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że ustalenie i przekazanie skarżącej dotacji w roku 2018 nastąpiło w prawidłowej wysokości, podczas gdy zostały naruszone zasady określone w powyższych przepisach; - art. 43 ust. 3, 4 i 5 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przez brak ich zastosowania w wyniku błędnej wykładni i w konsekwencji uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości: - art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania w zakresie uznania potrącenia w ustalonych wcześniej zgodnie z przepisami i wypłaconych dotychczas kwot dotacji na ucznia przedszkola niepublicznego; - art. 109 ust. 4 w zw. z art. 131 u.f.p., art. 33 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez naruszenie zasady roczności budżetu i rocznego charakteru dotacji oświatowej, wypłacanej w 12 częściach miesięcznych najpóźniej do dnia 15 grudnia danego roku budżetowego, w ten sposób, że organ dotujący po zakończeniu roku budżetowego dokonał przeliczenia i ustalenia dotacji wypłaconej w poprzednim roku. co narusza wyżej wskazane przepisy. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku. Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem procesowym z [...] maja 2024 r. skarżąca przytoczyła dodatkowe uzasadnienie do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, powołując się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2022 r., sygn. I GSK 557/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Mając na uwadze sformułowane zarzuty oraz ich uzasadnienie pierwszoplanowo wskazania wymaga, że przedmiotem niniejszej sprawy jest określenie przypadającej do zwrotu dotacji oświatowej z powodu pobrania jej w nadmiernej wysokości w roku 2018. Powodem orzeczenia dotacyjnego zobowiązania zwrotowego było dokonane w 2019 r. ustalenie organu, że skarżąca w roku 2018 pobrała wyższą kwotę dotacji oświatowej niż wynika to z kalkulacji uwzględniającej dokonane aktualizacje (zwiększenie oraz późniejsze zmniejszenie) podstawowej kwoty dotacji (dalej: PKD). Wysokość nadpłaty dotacji oświatowej, w odniesieniu do której orzeczono zwrot, dotyczyła tej części nadpłaty, która nie mogła być potrącona z miesięcznych rat/transzy dotacji z uwagi na dyspozycje limitujące potrącenia zawarte w art. 43 ust. 5 u.f.z.o. Z powyższego wynika, że podnoszone w ramach zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia kwestie dotyczące samej prawidłowości ustalenia wysokości stawki dotacji oświatowej oraz prawidłowości/zasadności jej aktualizacji w roku 2018, a także prawidłowość wysokości dokonanych wypłat poszczególnych rat/części dotacji nie mogły być skuteczne. Wskazane czynności organu podlegały bowiem możliwości zaskarżenia, a skoro skarżone nie były, to nie mogą być kwestionowane w postępowaniu niniejszym. Tym samym ocenie merytorycznej - niezależnie od innych względów (wad konstrukcyjnych niektórych z zarzutów) - nie poddawały się zarzuty w zakresie w jakim dotyczą kwestionowania ustaleń faktycznych w ww. zakresie przedmiotowym (tj. wykraczającym poza przedmiot niniejszego postępowania), a także nierozpoznania przez WSA zarzutów skargi dotyczących niewłaściwego ustalenia i wypłacania, a następnie potrącania w roku 218 dotacji, zawarte w cz. I tiret dwa do szóstego petitum skargi kasacyjnej. Te uwagi dotyczą także zarzutu naruszenia prawa materialnego zgłoszonego w cz. II tiret pierwsze petitum skargi kasacyjnej, w którym zgłoszono błędną wykładnię wskazanych przepisów u.f.z.o. "i uznanie, że ustalenie i przekazanie skarżącej dotacji w roku 2018 nastąpiło w prawidłowej wysokości, podczas gdy naruszone zostały zasady określone w powyższych przepisach". Na uwzględnienie, także z powyższych względów, nie mogły zasługiwać zarzuty wskazujące na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W ich ramach skarżąca kasacyjnie - wskazuje m.in., że "nie wynika i nie wiadomo, co Sąd wziął pod uwagę i jaki przyjął stan faktyczny" - przywołuje przy tym okoliczności związane z ustaleniem i wypłatą dotacji w 2018 r. (s. 4 skargi kasacyjnej). Dodatkowo, Naczelny Sąd Administracyjny - z uwagi na to w jaki sposób zostały sformułowane zarzuty, w podstawach prawnych których ulokowano m.in. art. 141 § 4 p.p.s.a. - za potrzebne uznał wyjaśnienie, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Dokonując zatem kontroli uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, iż zawiera ono przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji wskazał, jaki stan faktyczny i prawny przyjął jako podstawę orzekania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. W jego ramach wskazano na brak zastosowania środków określonych w ustawie. Abstrahując od tego, że nie został on w żaden sposób uzasadniony, wskazania wymaga, że art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym, stanowiącym że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. może dojść w przypadku, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, nie zaś z tego powodu, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z rozstrzygnięciem sądu oraz z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że te wskazane w cz. II tiret trzecie i czwarte petitum skargi kasacyjnej nie poddawały się badaniu merytorycznemu. Zarzut, w którym wskazano na naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 w zw. z art. 60 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.f.p. nie został w żaden sposób uzasadniony. Zauważyć także trzeba, że przywołany art. 62 ust. 1 u.f.p. stanowi o potrąceniu - na wniosek zobowiązanego - zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. (a więc także z tytułu kwoty dotacji podlegającej zwrotowi w przypadkach określonych w tej ustawie), z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności zobowiązanego wobec Skarbu Państwa. Brak jest jakichkolwiek przesłanek w realiach sprawach, które pozwalałyby uznać, że sytuacja taka mogłaby wystąpić. Nieskuteczny jest także ostatni z zarzutów materialnych. Pierwszoplanowo wskazano w nim na naruszenie art. 109 ust. 4 w zw. z art. 131 u.f.p. Pierwszy z wymienionych przepisów nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie dotacji oświatowej wypłacanej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego (dalej: j.s.t.), gdyż dotyczy on zasady roczności budżetu państwa (a nie j.s.t.). Z kolei art. 131 u.f.p. zawiera definicję dotacji podmiotowej i odsyła do zakresu określonego w odrębnej ustawie. Ustawą tą jest u.f.z.o. Tyle tylko, że skarżąca kasacyjnie wskazała w odniesieniu do niej art. 33 ust. 1, który statuuje warunek przekazania dotacji w postaci przekazania przez określoną placówkę oświatową stosownych informacji. Świadczy to wadliwości zarzutu. Jak bowiem wynika to z początkowych ustaleń w przedmiocie niniejszego sporu, dotyczy on oceny prawidłowości orzeczonej do zwrotu kwoty dotacji, a nie innych kwestii (w tym przekazania dotacji, które skądinąd miało miejsce). Niezależnie od wskazanej wadliwości, zarzut ten nie został uzasadniony. Nieusprawiedliwiony jest zarzut niezastosowania w sprawie art. 43 ust. 3, 4 i 5 w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 17 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez przez brak ich zastosowania w sprawie w wyniku błędnej wykładni i w konsekwencji uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości. Wskazać należy, że argumentacja skarżącej koncentruje się na wykazaniu, że kwota rat dotacji oświatowej za miesiące listopad i grudzień została zaniżona w związku z błędnym zastosowaniem art. 43 ust. 3, 4 i 5 u.f.z.o. Tymczasem jak wskazano kwestią sporną jest to czy orzeczona do zwrotu kwota dotacji była dotacją pobraną w nadmiernej wysokości. Zgodnie z dyspozycją art. 252 ust. 3 u.f.p. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu j.s.t. w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Dotacja oświatowa jest należnością o charakterze rocznym, wypłacaną w 12 ratach. Jej należna wysokość jest podstawowo uzależniona od ustalonej przez organ podstawowej kwoty dotacji, która to PKD podlega aktualizacji w przypadkach określonych w art. 43 ust. 1 u.f.z.o. Konsekwencje zmiany dotacji uregulowane zostały w przepisach art. 43 u.f.z.o. I tak, ust. 4 tego unormowania wskazuje, że jeżeli wysokość dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 40 i art. 41, uległa zmianie, suma kolejnych przekazywanych części dotacji odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka lub uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, począwszy od pierwszego dnia obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji, stanowi różnicę pomiędzy wysokością dotacji, o której mowa odpowiednio w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 40 i art. 41, według stanu na pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji, a sumą części dotacji przekazanych odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka lub uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych od początku roku budżetowego do dnia poprzedzającego pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji. Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 5 u.f.z.o. w przypadku wyrównywania kwoty dotacji, o której mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30, art. 40 i art. 41, zgodnie z ust. 4, średnia arytmetyczna kolejnych przekazywanych części dotacji odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka lub uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, począwszy od pierwszego dnia obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji, może zwiększyć się maksymalnie o 50% albo zmniejszyć się maksymalnie o 25% średniej arytmetycznej części dotacji przekazanych odpowiednio na dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka lub uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych od początku roku budżetowego do dnia poprzedzającego pierwszy dzień obowiązywania zaktualizowanej kwoty dotacji. Powyższe regulacje potwierdzają zatem, że zaktualizowana wysokość dotacji odnoszona jest do całego roku, a nie do określonych miesięcy przypadających po aktualizacji - oczywiście z zastrzeżeniem dopuszczalnych pułapów korekt. Przyjęcie innego zapatrywania nie ma uzasadnienia i prowadziłoby także do nieakceptowalnych skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że regulacja art. 43 ust. 5 u.f.z.o. przewiduje ograniczenia w zakresie zmniejszenia średniej arytmetycznej kolejnych przekazywanych części dotacji na skutek zaktualizowania kwoty dotacji. Jednakże nie oznacza to, że kwota dotacji w obrębie roku nie jest weryfikowana (obliczana) z uwzględnieniem także ostatniej aktualizacji. W tym znaczeniu organ ma prawo i obowiązek jako zawiadujący środkami budżetowymi ustalić jaka wysokość dotacji za cały rok przysługuje z uwzględnieniem ostatniej aktualizacji i porównać z kwotami dokonanych wypłat. Nie budzi żadnych wątpliwości, że kwoty te ostatecznie muszą się pokrywać. W przypadku jednak, gdy kwota należnej dotacji z uwzględnieniem aktualizacji jest w obrębie roku mniejsza niż kwota dotacji już wypłaconej w tymże roku, to niewątpliwie różnica stanowi kwotę dotacji nadmiernie pobranej, która podlega zwrotowi. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. W niezakwestionowanym w niniejszej sprawie stanie faktycznym: strona skarżąca w roku 2018 otrzymała z budżetu j.s.t. wypłaty tytułem dotacji oświatowej w wysokości [...] zł - z uwzględnieniem wyrównania w związku z aktualizacją (w kwocie [...] zł) oraz dokonanych potrąceń w związku z kolejną aktualizacją (w kwocie [...] zł). Wysokość natomiast przysługującej dotacji (po uwzględnieniu dokonanych aktualizacji) wyniosła [...] zł. Wynikała ona z kalkulacji, która uwzględniała dokonaną ostatnią aktualizację podstawowej kwoty dotacji. W sytuacji zatem, w której nie dokonano w danym roku dotacyjnym pełnego potrącenia w związku z ostatnią aktualizacją (która miała miejsce w październiku 2018 r.) z kolejnych rat dotacji - należało uznać, że owa niepotrącona w 2018 r. nadpłata dotacji stanowi dotację pobraną w nadmiernej wysokości. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).