I GSK 564/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Sz 797/22 w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 września 2022 r. nr 3201-IEE2.711.109.2022.2, 3201-IEE2.3.711.102.2022.2091 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 797/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. R.o (dalej powoływany także jako skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej powoływany także jako DIAS) z dnia 26 września 2022 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000; dalej powoływana jako k.p.a.) poprzez dokonanie kontroli administracyjnej decyzji organu, która została wydana z wadliwą formę i bez przywołania podstawy prawnej (materialnej) wydania decyzji (przywołano jedynie uprawnienie organu do rozpoznania decyzji jako organ II instancji), a także poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem, że dokonana czynności egzekucyjna nie nastąpiła z naruszeniem ustawy oraz bez weryfikacji sytuacji materialnej skarżącego i w konsekwencji zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez niedostrzeżenie przez sąd pierwszej instancji naruszenia w toku postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności przez zaniechanie odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu i mechaniczne, bezrefleksyjne, powtórzenie twierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy obowiązkiem organu drugiej instancji nie było dokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne, merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej sprawy, od czego jednak organ ten całkowicie się uchylił. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479; dalej powoływana jako u.p.e.a.) i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 nr 78, poz. 483; dalej powoływana jako Konstytucja) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że nie doszło do ich naruszenia w sytuacji, gdy wszczęte przez organ administracyjny wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne skutkowało zastosowaniem wobec niego zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zaś organ egzekucyjny działał na podstawie własnych tytułów wykonawczych i na ich podstawie dokonał zajęcia świadczeń emerytalnych skarżącego bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania sądowego. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący na podstawie art. 193 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. wobec wydania wyroku oddalającego skargę wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku DIAS - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała jej przeprowadzenia. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu pierwszej instancji. Istota sporu w sprawie dotyczy oceny prawidłowości kontroli dokonanej przez sąd pierwszej instancji wydanych przez organy egzekucyjne postanowień (błędnie określanych przez autora skargi kasacyjnej decyzjami) w przedmiocie rozpoznania skargi skarżącego na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zdaniem skarżącego zaskarżone do sądu postanowienia nie zawierały powołania podstawy prawnej, zaś organy egzekucyjne nie rozważyły całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bowiem błędnie uznały, że dokonana czynność egzekucyjna nie była zbyt uciążliwa i nie uwzględniała sytuacji materialnej skarżącego. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów wskazanych w odwołaniu (powinno być zażaleniu – dopisek NSA) czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania. Na tym tle autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. Ponadto, zdaniem skarżącego w sprawie zostały naruszone także przepisy prawa materialnego – art. 54 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że zastosowany względem skarżącego środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy, zaś organ egzekucyjny działał na podstawie wystawionych przez siebie tytułach wykonawczych i na ich podstawie dokonał zajęcia świadczeń emerytalnych skarżącego, bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania sądowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesione w jej ramach zarzuty wraz z ich argumentacją nie podważają prawidłowości kontroli postanowienia DIAS w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, wydanego w przedmiotowej sprawie, jakiej dokonał sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy, że tego typu zarzuty mogą być uwzględnione tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wykazanie potencjalnego wpływu uchybienia procesowego na wynik sprawy należy do strony wnoszącej skargę kasacyjną. Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej, w postawionych zarzutach procesowych, nie wykazał powyższego wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy, że zaskarżone do WSA w Szczecinie postanowienie DIAS dotyczyło skargi na czynności egzekucyjne. Zgodnie z przepisem art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 § 1 pkt 2). Powołany środek zaskarżenia ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności o charakterze wykonawczym i technicznym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, wskazujące na naruszenie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania konkretnych czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Skarga na czynności egzekucyjne składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania egzekucyjnego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. z art. 33 u.p.e.a. Wbrew stanowisku skarżącego, rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych obu instancji zostały wydane w prawidłowej formie – postanowień oraz zawierają podstawę prawną, zarówno materialną jak i procesową. Organ egzekucyjny pierwszej instancji na wstępie postanowienia wskazał art. 54 § 4 pkt. 1 i art. 56 § 1 u.p.e.a. oraz art. 124 k.p.a., zaś w jego uzasadnieniu przytoczył treść art. 54 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., z kolei organ egzekucyjny drugiej instancji na samym końcu uzasadnienia (str. 5 i 6 zaskarżonego postanowienia) wymienił zbiorczo wszystkie przepisy, zarówno o charakterze materialnym jak i procesowym będących podstawą prawną wydanego postanowienia. Tym samym podniesiony zarzut nie znajduje oparcia w treści zaskarżonych rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. należy wskazać, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ odwoławczy – DIAS prawidłowo zebrał i ocenił cały materiał dowodowy i na tej podstawie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Jak wskazano powyżej w ramach skargi na czynność egzekucją ocenie organów podlega to, czy zaskarżona czynność została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz czy zastosowany środek nie jest zbyt uciążliwy dla zobowiązanego, co niewątpliwie, jak wynika z treści uzasadnień postanowień organów obu instancji, w sprawie nastąpiło. DIAS dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS w Koszalinie przeanalizował obowiązujące przepisy u.p.e.a. w zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego – art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 3 i art. 79 u.p.e.a. oraz przepisy regulujące wysokości dopuszczalnej egzekucji i potrąceń ze świadczeń emerytalnych zawarte w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 504 ze zm.) – art. 140 u.s.u.s. – słusznie uznając, że nie zostały one naruszone. Została także przeanalizowana przesłanka dotycząca obowiązku stosowania przez organy środków egzekucyjnych najmniej uciążliwych dla zobowiązanego, w której to ocenie również nie można dostrzec błędów czy niejasności. Tym samym za nieznajdujące oparcia w zgromadzonym w sprawie materialne dowodowym należy uznać twierdzenia skarżącego, jakoby organ nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego w sprawie. Wskazać przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej ani w treści zarzutów kasacyjnych ani w ich uzasadnieniu nie precyzuje jakie konkretnie przepisy u.p.e.a. narusza dokonana czynność egzekucyjna – zajęcie świadczenia emerytalnego przysługującego skarżącemu. W tym zakresie wskazać należy, że prowadzona względem skarżącego egzekucja dotyczyła należności z tytułu nieopłaconej składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za styczeń 2022 r., w łącznej wysokości niewiele ponad 140 zł, zaś po dodaniu kosztów egzekucyjnych wyegzekwowana kwota nie przekroczyła 400 zł. Z informacji uzyskanej przez organ egzekucyjny pierwszej instancji wynikało, że po potrąceniu zasądzonych od skarżącego alimentów związanych z utrzymaniem rodziny, pozostawała skarżącemu kwota, która po uwzględnieniu kwoty wolnej wynikającej z komunikatu Prezesa ZUS z 15 lutego 2022 r. (M.P. z 2022 r., poz. 260) umożliwiała dalszą egzekucję. Całość wyegzekwowanej kwoty z tytułu zajętej wierzytelności (świadczenia emerytalnego) została przekazana organowi egzekucyjnemu 10 sierpnia 2022 r., a sama egzekucja zakończona. Na marginesie niniejszych rozważań nadmienić jedynie należy, że podnoszone przez skarżącego kasacyjnie w ramach tego zarzutu argumenty, odnośnie niezastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego są gołosłowne. W rzeczywistości bowiem nie wskazano żadnych okoliczności, w świetle których, w sytuacji skarżącego, zajęcie wierzytelności ze świadczenia emerytalnego i renty socjalnej, uznać by można było za nadmiernie uciążliwe. Każdy środek egzekucyjny, ze swej istoty wiąże się z realną dolegliwością dla zobowiązanego. Zgodnie z zasadami postępowania egzekucyjnego chodzi jedynie o to, aby ta dolegliwość nie była nadmierna, w sytuacji gdy możliwe byłoby zastosowanie łagodniejszego środka. W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że do takiej nadmiernej dolegliwości rzeczywiście doszło. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił zaś okoliczności, z których można by było wyprowadzić odmienne wnioski. Brak jest również podstaw do przyjęcia jakoby DIAS rozpoznając zażalenie skarżącego dopuścił się naruszenia art. 15 k.p.a. regulującego zasadę dwuinstancyjności postępowania. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może wyłącznie ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji (tu postanowienia), lecz musi ponownie rozpoznać sprawę administracyjną merytorycznie. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty i dowody zgromadzone w sprawie. Zdaniem NSA organ odwoławczy sprostał powyższej zasadzie, co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. DIAS przeanalizował w nim mające w sprawie zastosowanie przepisy, w szczególności u.p.e.a. oraz u.s.u.s. oraz dokonał ponownej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ pierwszej instancji. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że DIAS nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu (powinno być w zażaleniu – dopisek NSA), jednakże ani w zarzucie kasacyjnym ani w jego uzasadnieniu nie wskazuje do jakich to zarzutów nie ustosunkował się organ odwoławczy. Stwierdzić wręcz należy, że powyższy zarzut kasacyjny w ogóle nie zawiera szerszego uzasadnienia, dlatego też uznać należało go za nieskuteczny. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów skargi kasacyjnej wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Skarżący kasacyjnie postawił zarzut błędnej wykładni art. 54 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że nie doszło do ich naruszenia, nie wskazując jednak w jakim zakresie sąd pierwszej instancji dokonał ich błędnej wykładni i jak ta wykładnia powinna wyglądać. Tym samym podniesiony zarzut jest niekompletny, uniemożliwiający NSA pełną ocenę zaskarżonego wyroku. Tym niemniej wskazać należy, że sama okoliczność, że w niniejszym postępowaniu zachodził zbieg podmiotowy organu wystawiającego tytuły wykonawcze z organem egzekucyjnym pierwszej instancji dokonującym zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego nie świadczy o błędnej wykładni wskazanego przepisu. Skarżącemu, w myśl art. 54 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. przysługiwało prawo do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, z którego to prawa skorzystał. Jednocześnie, o czym była już mowa powyżej, skarżący nie wykazał, aby zastosowany względem niego środek egzekucyjny – zajęcie świadczenia emerytalnego oraz z renty socjalnej – był nadmiernie uciążliwy, zważywszy na wysokość egzekwowanej należności. Za niezrozumiałą i nieznajdującą oparcia w obowiązujących przepisach prawa należy uznać argumentację skarżącego, opartą na konstytucyjnej zasadzie prawa do sądu uregulowanej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jakoby w realiach niniejszej sprawy przed zajęciem świadczenia emerytalnego przez organ egzekucyjny powinno zostać przeprowadzone postępowanie sądowe. Obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wynika z mocy prawa, w szczególności z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Na podstawie tychże ustaw, zostały względem skarżącego wystawione tytułu wykonawcze a następnie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Takie działanie organów znajduje swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Prawo do sądowej kontroli działalności administracji publicznej stanowi jeden z fundamentów demokratycznego porządku prawnego (art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). W świetle art. 184 Konstytucji RP zasadą jest, że jednostka ma prawo poszukiwania ochrony sądowej przed działaniami administracji publicznej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że przysługujące skarżącemu prawo do sądu w niniejszej sprawie jest realizowane poprzez możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygniecie DIAS w przedmiocie oceny jego skargi na czynność egzekucyjną, z którego to prawa skarżący skorzystał. Prawo do sądu w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie sprawy administracyjnej ma charakter następczy przez co należy rozumieć, że osoba niezadowolona z działalności administracyjnej ma prawo poddania takiej działalności kontroli przez sądy administracyjne, co w niniejszej sprawie nastąpiło. W świetle powyższych rozważań niezasadnym okazały się również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Sąd na podstawie art. 206 i art. 207 § 2 p.p.s.a., odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, mając na uwadze charakter rozpoznawanej sprawy oraz wynikającą z akt sprawy trudną sytuację życiową skarżącego, który miałby zostać dodatkowo obciążony kosztami postępowania sądowego.