I GSK 606/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 681/22 w sprawie ze skargi F. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 21 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę F. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...]. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Odpis powyższego wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 16 grudnia 2022 r. Pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Sad I instancji postanowieniem z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn.. akt V SA/Wa 681/22 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na skutek rozpoznania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 lipca 2023 r., sygn. akt I GZ 179/23 oddalił je. Jednocześnie skarżąca pismem z 25 stycznia 2023 r. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2022 r. W skardze tej skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Do wniosku załączyła roczne sprawozdania za lata 2019 – 2021 z działalności f. oraz Cit 8 za 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Analizując argumentację zaprezentowaną przez skarżącego we wniosku uznać należy, że nie wykazał on, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższy wywód, stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargę kasacyjną decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej nie spełniał wymogów stawianych wnioskodawcy przez powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazania wymaga, że rzeczony wniosek w swojej istocie ograniczał się wyłącznie do twierdzenia jego autora, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozić będzie wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Pozbawiony był przy tym jakiejkolwiek szerszej argumentacji, która zmierzałaby do wykazania lub choćby uprawdopodobnienia, jaki realny wpływ na skarżącego mieć będzie wykonanie decyzji na spełnienie się w stosunku do skarżącej jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor wniosku nawet nie powołał się w ramach wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na dokumenty przedłożone wraz z nim. Poprzestał jedynie na wskazaniu dokumentów finansowych stanowiących załącznik do złożonego wniosku, nie uzasadnił natomiast, dlaczego w świetle przedłożonych dokumentów oraz przedmiotu decyzji będzie spełniona jedna z dwóch przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Okoliczność ta czyniła wniosek niezasadnym z powodu uchybienia obowiązkowi uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny, nie jest bowiem możliwe dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemywanie, w czym konkretnie skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i jakie dane dotyczące skarżącej miałyby o tym świadczyć. Obowiązkiem skarżącej było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do domyślania się intencji skarżącej, wnioskującego o wstrzymanie wykonania decyzji. Na marginesie należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.