I GZ 126/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1965/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1965/18, odmówił wstrzymania wykonania A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżonej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Motywując swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji w znaczy sposób utrudni lub zupełnie uniemożliwi jej prowadzenie działalności gospodarczej i może doprowadzić do rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończenia jej działalności handlowej. Spółka prowadzi działalność handlową oraz serwisową związaną z eksploatacją urządzeń drukujących kierując ją do małych i średnich firm oraz klientów instytucjonalnych na rynku polskim. Miesięczne obroty Skarżącej kształtują się na poziomie 350.000,00 zł netto, a przychody ze sprzedaży w roku 2017 wyniosły 4.268.762,00 zł. Spółka posiada kredyt do rachunku w wysokości 100.000,00 zł, który stabilizuje jej płynność finansową, lecz nie posiada żadnych zgromadzonych środków, jak również majątku (poza bieżącym stanem, magazynowym), pozwalających na niezwłoczne wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka zatrudnia 11 osób i na dzień 20 sierpnia 2018 r. nie posiadała żadnych zaległości publicznoprawnych. Do wniosku załączono dwa zaświadczenia: z ZUS o niezaleganiu w opłacaniu składek oraz z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu w podatkach. W ocenie Sądu rozpatrywany wniosek nie pozwala na zastosowanie wobec Spółki wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Co do przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Sąd podkreślił, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Oczywiste jest zatem, że w wyniku dobrowolnej zapłaty lub przymusowej egzekucji powyższej kwoty dojdzie do pomniejszenia majątku Spółki. Skarżąca powinna więc wykazać, że na skutek zapłaty kwoty 283.678,07 zł grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o szkodzie znacznej, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Sąd I instancji wskazał, że z uzasadnienia wniosku wynikało, że skarżąca obawia się wyrządzenia jej szkody finansowej. W takiej sytuacji dla oceny czy uszczerbek, na który się powołuje, istotnie narazi ją na znaczną szkodę konieczne jest odniesienie kwoty ciążącego na Spółce zobowiązania (tj. zwrot 283.678,07 zł) do jej kondycji majątkowej i możliwości płatniczych (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Twierdzenia o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody finansowej należy zatem poprzeć rzetelnym zobrazowaniem swojej sytuacji finansowej oraz odpowiednimi dokumentami. Zdaniem Sądu strona jedynie szczątkowo przedstawiła swoją sytuację finansową podając wysokość miesięcznych obrotów, przychodu ze sprzedaży uzyskanego w 2017 r., stan zatrudnienia oraz obciążający ją kredyt. Nie załączyła jednak żadnej dokumentacji finansowej w tym zakresie. Tylko oświadczenie o braku zaległości w opłacaniu należności publicznoprawnych znalazły potwierdzenie w zaświadczeniach z ZUS i Urzędu Skarbowego. Opierając się natomiast na podanych informacjach Sąd stwierdził, iż obawa skarżącej o możliwą konieczność zwolnienia pracowników oraz zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i likwidacji Spółki, nie znajdują w nich uzasadnienia. O potencjale do gromadzenia środków finansowych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych pozwalających na regulowanie ich zobowiązań (w tym zwrot dofinansowania orzeczony w decyzji administracyjnej), decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów. Podane miesięczne obroty Spółki (ok. 350.000 zł) przewyższają kwotę dotacji do zwrotu (283.678,07 zł) o ok. 65.000 zł. Spółka nie podała ani przychodów ani kosztów ich uzyskania w roku 2018, zaś wysokość przychodów uzyskanych w roku 2017 (4.268.762,00 zł) wielokrotnie przekracza kwotę określoną w zaskarżonej decyzji. Skarżącą obciąża kredyt lecz nie wskazała czy ma jakiekolwiek trudności z jego spłatą, czy też regulowaniem innych zobowiązań cywilnoprawnych. Jak wynika z zaświadczeń ZUS oraz US strona nie ma kłopotów z opłacaniem należności publicznoprawnych. Zdaniem Sąd dane te dowodzą, iż Spółka z powodzeniem prowadziła i nadal prowadzi zyskowną działalność gospodarczą. Nic nie wskazuje więc na to, aby w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji Spółka mogła utracić płynność finansową i zostać zmuszona do ogłoszenia upadłości. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca Spółka wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu rzeczywiście spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki, które przemawiają za koniecznością udzielenia skarżącej Spółce ochrony tymczasowej. Przy czym Sąd miał na względzie, że o powyższym przesądziła nie tyle argumentacja podniesiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co jej uzupełnienie przedstawione w złożonym zażaleniu. Jak wskazano we wniosku wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci niewypłacalności Spółki, a w dalszej kolejności zakończenie jej działalności. W zażaleniu strona podniosła, że obecny stan finansowy uległ spadkowi. Skarżąca wskazała, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiła dane o obrotach i przychodzie za 2017 r. Obecnie mogła już przedstawić dane za 2018 r., z których jednoznacznie wynika, że osiągnęła przy przychodzie 4.067.639,48 zł, zysk jedynie na poziomie 119 913,53 zł, co stanowi spadek zysku o ponad 1/3 w porównaniu do 2017 r. (184.141,08 zł). Spółka ponownie podkreśliła, że ma trudności z regulowaniem spłat kredytu, regulowaniem bieżących zobowiązań Spółki w tym wobec pracowników, a konieczność zwrotu środków przekraczających dochód spółki z ostatnich 3 lat pogorszy tą sytuację w znacznym stopniu. Strona nie jest w stanie niezwłocznie uregulować kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, a jej egzekucja stanowi realne zagrożenie konieczności zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, co stanowi spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić zatem należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, może dotknąć bowiem, nie tylko skarżącą Spółkę, ale także jej pracowników. Przy ocenie przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie może więc zostać pominięta. Mając na uwadze powyższe oraz uznając, że uprawdopodobnione zostało, iż zasadne jest udzielenie skarżącej Spółce ochrony tymczasowej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 w zw. z art. 188 p.p.s.a. oraz art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.