I GZ 134/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na punkt 1 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1764/23 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Z. S., D. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 czerwca 2023 r., nr 37/DZN/D/2023 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu z tytułu zaległości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1764/23, po rozpoznaniu wniosków Z. S. oraz D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wydanej w I instancji przez Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 01/2023 w sprawie ze skarg Z. S. oraz D. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 czerwca 2023 r. nr 37/DZN/D/2023 w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności na członków zarządu za zaległości spółki z tytułu nienależnie pobranych płatności w pkt 1 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 01/2023 wobec Z. S., w pkt 2. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr 01/2023 wobec D. W. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Z. S.(dalej: skarżący) wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznej szkody i nieodwracalnych skutków. Skarżący opisał stan zdrowia własny oraz żony. W tym zakresie załączył do skargi obszerną dokumentację medyczną. Wyjaśnił, że ponosi z żoną wysokie koszty leczenia i rehabilitacji. Roczne wydatki skarżącego na utrzymanie nieruchomości i ubezpieczenie samochodu wynoszą łącznie 42 844, 50 zł. Skarżący i jego żona nie posiadają środków finansowych umożliwiających spłatę zadłużenia spółki, jedynym sposobem wyegzekwowania zadłużenia będzie prowadzenie egzekucji z zamieszkiwanej nieruchomości. Skarżący utraci możliwość zakupu niezbędnych do życia leków, jak i korzystania z zabiegów rehabilitacji. Na poparcie powyższego skarżący załączył dokumenty. Skarżący uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pismem z dnia 3 października 2023 r. Wskazał w nim, że po 49 latach pracy w gospodarstwie rolnym i przedsiębiorstwach rolniczych aktualnie jego miesięczna emerytura wynosi 5 177 zł, jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1 794 zł. Skarżący posiada jednorodzinny dom mieszkalny w S. posadowiony na działce o pow. 431 m. kw., o pow. użytkowej 92,43 m. kw., o wartości rynkowej 300 000 zł, rok budowy 1949, działkę rolną o powierzchni 0,39 ha, wartość 15 000 zł, samochód osobowy poleasingowy H., rok produkcji 2017, wartość 30 000 zł, samochód osobowy M. [...], rok produkcji 1999, wartość 4 500 zł. Wskazał również, że wyposażenie mieszkania jest podstawowe (meble, TV). Skarżący dodał, że prowadzi działalność gospodarczą o średnich przychodach rocznych w granicach około od 12 000 zł do 80 000 zł. Stwierdził, że wydatki określił w uprzednio załączonych dokumentach, bez kosztów działalności gospodarczej. Wynoszą one rocznie 69 924,45 zł, w tym wydatki stanowiące nakłady na zdrowie 27 080 zł. Dodał, że do oświadczonej kwoty doliczyć należy koszty wyżywienia, ubrania, konserwacji i remontów budynku, utrzymania i infrastruktury budynku, opłaty za telefony, utrzymanie środka lokomocji (samochodu), badania diagnostyczne - specjalistyczne, które są wykonywane prywatnie z uwagi na terminy oczekiwania, ruchome koszty związane z opłatami i dojazdami oraz koszty stałej codziennej rehabilitacji niezbędnej dla zdrowia żony. Skarżący nie posiada oszczędności. Następnie pismem z dnia 11 października 2023 r. skarżący poinformował o podjętych wobec niego czynnościach egzekucyjnych. Wyjaśnił, że konsekwencją przeprowadzonej egzekucji będzie brak środków na prowadzenie bieżącej działalności (chów indyków), w tym zakup karmy i opieki. Wszczęcie egzekucji może doprowadzić do powstania skutków dla skarżącego i jego rodziny nieodwracalnych. Wniosek D. W. nie został uzasadniony. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji uznał, że skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzić znaczną szkodę, co świadczy o wystąpieniu przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji wobec skarżącego. Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd rozważył wszelkie okoliczności sprawy, mając przede wszystkim na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, mianowicie tymczasowe wstrzymanie działań m.in. egzekucyjnych organu administracji, do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w sprawie. Sąd I instancji uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie, albowiem wykonanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącego z tytułu ciążącego na G.P.R. I. Spółka z o.o. obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności w kwocie głównej 407 400 zł oraz odsetek w kwocie 132 421,75 zł, może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W tym zakresie Sąd I instancji uwzględnił argumentację skarżącego, że wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji administracyjnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki w wyniku braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, w tym realizacji zakupów na niezbędne potrzeby wynikające z rodzaju prowadzonej działalności (hodowla indyków). Brak środków na bieżące funkcjonowanie i potrzeby hodowli, może spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu istotne w sprawie są podniesione przez skarżącego informacje o złym, a w przypadku jego żony, bardzo złym stanie zdrowia. Wskazane okoliczności dotyczące rodziny, w tym konieczność ponoszenia znaczących kosztów leczenia, w połączeniu z prowadzoną egzekucją, zajęciem rachunków bankowych i ruchomości również mogą spowodować skutki trudne do odwrócenia. W ocenie Sądu I instancji istotne jest, że zobowiązanie ciążące na skarżącym w związku z przeniesieniem odpowiedzialności za zobowiązania w wysokości łącznej 539 821,75 zł stanowi kwotę bardzo wysoką. W świetle ustalonej kwoty zobowiązania, nawet fakt, że skarżący uzyskuje dochody, prowadzi działalność gospodarczą i otrzymuje emeryturę nie może prowadzić do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje jedynie nieznaczne uciążliwości oraz odwracalne skutki. Dlatego przychylenie się do złożonego wniosku było w ocenie Sądu I instancji uzasadnione. W ocenie Sądu I instancji brak było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wobec D. W. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżając je w części wstrzymującej wykonanie decyzji, tj. odnośnie pkt 1 postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu Sądu I instancji zarzucił: 1) naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji pomimo braku pełnej informacji o sytuacji majątkowej skarżącego; 2) naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. w związku z art.166 p.p.s.a. w związku z art.106 § 4 p.p.s.a.: a) przez brak uwzględnienia wszystkich danych ekonomicznych dotyczących majątku skarżącego; b) przez brak przestawienia stanowiska organu. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części wstrzymującej wykonanie decyzji, tj. odnośnie pkt 1 i przekazanie w tym zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego od skarżącego na rzecz organu według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że mając na uwadze pismo skarżącego z dnia 10 października 2023 r., w którym wskazano, że skarżący prowadzi duże gospodarstwo hodowlane obsadzone w ilości 13.500 indorów należy uznać, że skarżący nie przedstawił informacji obrazujących jego rzeczywistą i pełną sytuację majątkową, a Sąd I instancji nie wyjaśnił powyższej kwestii. W związku z tym w ogóle nie zachodzi możliwość ustalenia, w jaki sposób uiszczenie spornej kwoty wpłynie na jego sytuację finansową. Skarżący nie przedstawił Sądowi I instancji pełnych informacji dotyczących jego aktualnego i rzeczywistego majątku, a zatem informacji, które pozwoliłyby ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do takich sytuacji, konieczne jest odniesienie kwoty, której dotyczy decyzja, do kompletnie ustalonego stanu majątkowego skarżącego. Ponadto organ wskazał, że w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia brak jakiejkolwiek choćby wzmianki, że organ zajął stanowisko wobec wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zatem z uzasadnienia skarżonego orzeczenia wynika jakoby organ nie zajął żadnego stanowiska wobec wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W rzeczywistości organ zajął stanowisko w odpowiedzi na skargę, jak również w piśmie z dnia 20 października 2023 r. Organ już w odpowiedzi na skargę podnosił brak pełnej informacji o całym majątku skarżącego oraz możliwość rozłożenia należności na raty. Natomiast w piśmie z dnia 20 października 2023 r. zwrócono uwagę, że stado indorów nie generuje już kosztów, gdyż osiągnęło wiek do uboju, więc stanowi istotne aktywo skarżącego. Za fakt powszechnie znany dzięki publikacjom w Internecie (np. A.) można uznać cenę indora w skupie, która w IV kwartale 2023 r. wynosiła 6 tys. zł za sztukę. Mnożąc ilość indorów przez cenę w skupie otrzymujemy kwotę ok. 80 mln zł. Oczywiście jest to kwota obrotu, a nie dochodu. Jednak Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę, że skarżący nie przedstawił wartości istotnego składnika swojego majątku, który w dodatku można łatwo spieniężyć, co już samo w sobie stanowi podstawę do odmowy tymczasowej ochrony. Ponadto w ocenie organu, Sąd I instancji przedstawił skarżącego jako emeryta z niewielką działalnością gospodarczą przynoszącą średnie dochody roczne w granicach 12-80 tys. zł. Biorąc pod uwagę informacje o hodowli indorów należałoby dojść do wniosku, że skarżący jest przedsiębiorcą na całkiem poważną skalę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej. Odnosząc się zaś do samej instytucji uprawdopodobnienia przesłanek, należy wskazać, że zezwala ona na przyjęcie za wiarygodne istnienia faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne, na podstawie oświadczenia strony. Jest to środek zastępczy dowodu w znaczeniu ścisłym. Nie daje pewności istnienia danego faktu, lecz wskazuje na taką możliwość, czyniąc ten fakt prawdopodobnym. Sposób ten stosowany jest w postępowaniu sądowym w rozstrzyganiu kwestii ubocznych (wpadkowych), a do takich przecież należy rozstrzyganie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Co zasługuje na szczególne podkreślenie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W postępowaniu wszczętym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia, bada jedynie przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym, przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (tak postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OZ 87/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej jest uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. W niniejszej sprawie skarżący wnioskował o wstrzymanie nie tylko zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia 19 czerwca 2023 r. ale również decyzji organu pierwszej instancji z dnia 9 stycznia 2023 r., którą orzeczono o odpowiedzialności skarżącego z tytułu ciążącego na G.P.R. I. Spółka z o.o. obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności w kwocie głównej 407 400 zł oraz odsetek w kwocie 132 421,75 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji, analizując przedłożone przez skarżącego dokumenty miał prawo udzielić mu ochrony tymczasowej, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie NSA, skarżący wystarczająco uprawdopodobnił konkretne okoliczności faktyczne, wskazując na swoją sytuację gospodarczą i osobistą oraz podpierając je szeregiem dokumentów, czym wykazał możliwość stworzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, skarżący opisał stan zdrowia własny oraz żony i w tym zakresie załączył do skargi obszerną dokumentację medyczną. Wyjaśnił, że ponosi z żoną wysokie koszty leczenia i rehabilitacji oraz wykazał szczegółowe roczne wydatki związane z utrzymaniem. Opisał również swoją sytuację majątkową oraz wskazał na prowadzoną wobec niego egzekucję, zajęcie rachunków bankowych i ruchomości. W ocenie NSA ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna i w świetle ustalonej kwoty należności, nawet fakt, że skarżący uzyskuje dochody, prowadzi działalność gospodarczą i otrzymuje emeryturę nie może prowadzić do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje jedynie nieznaczne uciążliwości oraz odwracalne skutki. Należy również zwrócić uwagę na argumentację skarżącego, że wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji administracyjnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki w wyniku braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, w tym realizacji zakupów na niezbędne potrzeby wynikające z rodzaju prowadzonej działalności (hodowla indyków). Brak środków na bieżące funkcjonowanie i potrzeby hodowli takie jak zakup paszy, nadzór weterynaryjny, opieka zootechniczna, płace pracowników, może spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Oceniając tę kwestię, Sąd I instancji uznał, że wykonanie wskazanych obowiązków może wiązać się z brakiem możliwości prowadzenia działalności w oczekiwanym przez stronę zakresie i utrzymaniem dobrostanu zwierząt, a w konsekwencji z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dostrzec bowiem trzeba, że w razie przywrócenie poprzedniego stanu rzeczy może okazać się znacznie utrudnione lub łączyć się z koniecznością poniesienia przez skarżącego dużych nakładów finansowych. Faktem jest, że Sądowi I instancji nie była znana wartość rynkowa posiadanych przez skarżącego indyków ani etap jej hodowli, niemniej jednak odsprzedaż indyków w danym momencie jego rozwoju innemu hodowcy, być może po zaniżonej cenie, a także ewentualne przeznaczenie indyków na ubój to okoliczności, które wywołują ryzyko powstania znacznych szkód materialnych oraz trudnych do odwrócenia skutków związanych z odbudową stada. W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na znaczne koszty wstrzymania hodowli wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącego realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący uzasadnił złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podał m.in., że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie się wiązała z koniecznością likwidacji hodowli i wskazał, że cały żywy inwentarz może wymrzeć. Taka sytuacja wydaje się być prawdopodobna, gdyż zauważyć należy, że kwota do zwrotu jest znaczna dla strony skarżącej. Do obsługi i utrzymania hodowli skarżący musi zatrudniać pracowników co wynika ze specyfiki tego typu działalności. Poza tym, hodowla taka generuje szereg innych kosztów, które ponoszone są w celu utrzymania dobrostanu zwierząt i uregulowane są przepisami prawa, zatem nie można ich zaniechać (żywność, opieka weterynaryjna, środki pielęgnacyjne, leki, utylizacja). Z powyższego wynika, że sytuacja finansowa skarżącego ulegnie gwałtownemu pogorszeniu w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co w efekcie narazi zwierzęta na utratę ich dobrostanu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zgodzić się autorem zażalenia, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie dokonał rzetelnego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia oraz dogłębnego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił czym jest instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, że stanowi wyjątek od zasady zgodnie, z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu i jakie warunki powinny być spełnione do wydania przedmiotowego postanowienia. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał poglądy zarówno doktryny jak i orzecznictwa w zakresie stosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie opierając się na dokumentach przedłożonych przez skarżącego w sprawie Sąd I instancji przedstawił w sposób klarowny argumentację i okoliczności stanowiące podstawę do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu ochrony tymczasowej. Choć w rozpoznawanej sprawie, w uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji nie przedstawił wprost stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, to nie stanowi to uchybienia bowiem Sąd I instancji badał zagadnienie wpadkowe, a nie przystępował do ostatecznego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast jak wynika z argumentacji uzasadnienia Sąd I instancji dokonał prawidłowego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia i dokonał analizy akt sprawy. W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji wiązało się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż egzekucja wynikającej z decyzji należności może wpłynąć na wykonywaną przez skarżącego działalność gospodarczą, a w konsekwencji doprowadzić do jej likwidacji. W okolicznościach niniejszej sprawy, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej przez skarżącego jaką jest hodowla indyków, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo uznał wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Ze wskazanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.