I GZ 173/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1263/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr KWT.70.60.2023 w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1263/23, działając na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w Ł. (dalej jako: "skarżąca spółka") na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 24 kwietnia 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przypomniał, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt I GZ 183/24, którym uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W tym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 24 kwietnia 2023 r. orzekła o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 lutego 2023 r., która zawierała rozstrzygnięcie składające się z dwóch części, tj. pierwszy dotyczył odmowy zatwierdzenia taryfy, zaś drugi nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty dręczenia decyzji poprawionego wniosku taryfowego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że skarżąca spółka w skardze, jak i we wniosku z 31 lipca 2023 r., wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 lutego 2023 r. w zakresie nałożenia na skarżącą spółkę poprawionego wniosku taryfowego w zakresie pkt I do VIII decyzji. Sąd pierwszej instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w uzasadnieniu postanowienia z 29 września 2023 r. nie odniósł się w ogóle do treści decyzji organu pierwszej instancji, która składała się z dwóch części. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji pominął w swoich rozważaniach kwestię wykonalności powyższej decyzji zwłaszcza odnoszącej się do obowiązku przedłożenia poprawionego wniosku taryfowego w pkt I do V tej decyzji. Sąd pierwszej instancji, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, pominął również argumentację skarżącej spółki, która wskazywała, że jej zdaniem rozstrzygnięcie jest wykonalne, a jego wykonalność może wywołać skutki określone w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając wniosek o wstrzymanie Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć, czy przedmiotowy akt prawny nosi znamiona wykonalności. W razie uznania, że decyzja organu pierwszej instancji w zakresie nałożenia wskazanego obowiązku może być przedmiotem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Sąd pierwszej instancji rozważyć miał, czy w okolicznościach tej sprawy spełniona została którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w kontekście przedstawionych przez skarżącą spółkę okoliczności i podniesionych argumentów. Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie uznał, że przedmiotowa decyzja w zakresie nałożonego przez nią obowiązku podlega wykonaniu i w tym zakresie zbadał przedmiotowy wniosek stwierdzając, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca spółka nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. W ocenie Sądu przedłożone przez skarżącą spółkę dokumenty, tj. sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., na który składa się bilans, rachunek zysków i strat, oraz sprawozdanie zarządu spółki, nie w pełni przedstawiają sytuację finansową spółki. Według Sądu takimi dokumentami, jak wskazuje judykatura, są w szczególności zeznania podatkowe, rachunki bankowe, dokumenty finansowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu z dokumentów przedłożonych przez skarżącą spółkę nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Sąd wyjaśnił, iż z dokumentacji, o której mowa wyżej, wynika, że w 2022 r. skarżąca spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej – [...] zł, co nie oznacza automatycznie utraty płynności finansowej. Sąd zwrócił uwagę, że przychód spółki za 2022 r. wniósł [...] zł i ten przychód od 2020 r. zwiększał się, co wynika z sprawozdania finansowego spółki, i w 2020 r. wynosił [...] zł, a w 2021 r. obejmował [...] zł. W ocenie Sądu z dokumentów przedstawionych przez skarżącą spółkę w żaden sposób nie wynika, by jej sytuacja finansowa uzasadniała ogłoszenie upadłości. Sąd podkreślił, że skarżąca spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła ona płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości skarżącej spółki, nie jest, według Sądu, wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono obrazę art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że wskutek wykonania decyzji nie grozi skarżącej spółce niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazując na powyższe podstawy skarżąca spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania, zgodnie z wnioskiem, zaskarżonych decyzji w zakresie decyzji RZGW w G. 9 lutego 2023 w części, w jakiej nakłada na skarżącą spółkę obowiązek przedłożenia poprawionego wniosku taryfowego w pkt I do VIII decyzji organu pierwszej instancji. III Odpowiedź na zażalenie wniósł Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który stwierdził, że wskazania czynione przez skarżącą spółkę w zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1263/23, w sprawie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogą zostać uwzględnione. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji związany był stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt I GZ 183/24. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę trafnie uznał niezasadność złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, przyjmując, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdzając uprzednio, iż przedmiotowa decyzja, w zakresie nałożonego przez nią obowiązku, podlega wykonaniu. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć na uwadze, że wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji sąd opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jednakże na wnioskodawcy spoczywa uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania. Wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony powinien zawierać zatem spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jeżeli we wniosku strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji oceniając wniosek skarżącej w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., prawidłowo uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem wniosek, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na jej poparcie, nie dawał podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej. Z przedłożonego przez skarżącą spółkę materiału dowodowego nie można było w sposób bezpośredni wywnioskować, że wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do nałożonego na stronę obowiązku przedłożenia poprawionego wniosku taryfowego zagrozi istnieniu, dalszej działalności lub płynności finansowej strony. W toku postępowania skarżąca spółka przedłożyła sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r., bilans, rachunek zysków i strat oraz sprawozdanie zarządu spółki. Sąd pierwszej instancji ocenił te dokumenty natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu nie podważa trafności tej oceny. Na podstawie dołączonej dokumentacji nie jest możliwe ustalenie, czy skarżąca spółka ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącej spółki, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby na przykład udzielenie informacji dotyczących stanu oszczędności czy środków zgromadzonych na rachunkach bankowych. Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że objęte kontrolą postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.