I GZ 228/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. T. S.A. w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 2994/25 w zakresie odrzucenia skargi na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr DRP.WPAIII.411.321.2025.ML L.dz.2956.14Q6922E1 w przedmiocie wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2994/25 odrzucił skargę E. T. S.A. w Warszawie na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 1 sierpnia 2025 r. nr DRP.WPAIII.411.321.2025.ML L.dz.2956.14Q6922E1 w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. E. T. S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 1 sierpnia 2025 r. Uzasadniając odrzucenie ww. skargi WSA w Warszawie podkreślił, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej 4 sierpnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 141 akt administracyjnych). Zatem ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był 3 września 2025 r. (środa). Skarżąca złożyła skargę 4 września 2025 r. (data stempla pocztowego – k. 9 akt sądowych), zatem po upływie ustawowego terminu. Ponadto, skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienia domagając się jego w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do złożenia skargi, na skutek faktu, iż decyzja została nieprawidłowo doręczona, tj. stronie, zamiast jej pełnomocnikowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, które przemawiałyby za uwzględnieniem zawartej w nim argumentacji. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wbrew twierdzeniem zawartym w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z akt administracynych sprawy wprost wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 sierpnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru adresowane do pełnomocnika skarżącej k. 141 akt administracyjnych). Zatem ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był 3 września 2025 r. (środa). Tymczasem skarżąca złożyła skargę w dniu 4 września 2025 r. (data stempla pocztowego – k. 9 akt sądowych), zatem po upływie ustawowego terminu. Ponadto, skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Tożsame ustalenia poczynił również prawidłowo WSA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jeżeli skarżący uważa (tak jak podnosi w zażaleniu), że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, NSA postanowił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. jak w sentencji.