I GZ 242/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 861/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 1 marca 2024 r. nr SKO.NP/4115/15/2023 w przedmiocie przyznania dofinansowania ze środków PFRON postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 10 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 861/24, na postawie art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi W. K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 1 marca 2024 r. w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia odrzucił zażalenie na postanowienie z 20 listopada 2024 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z 20 listopada 2024 r., na mocy którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez nadesłanie 1 odpisu zażalenia potwierdzonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Sąd podał, że w terminie otwartym do uzupełnienia ww. braków skarżący złożył kserokopię zażalenia wraz z załącznikami. Zdaniem Sądu przedłożona kserokopia zażalenia nie stanowi jednak jego odpisu, bowiem nie zawiera własnoręcznego podpisu skarżącego ani nie jest poświadczona za zgodność z oryginałem. W konsekwencji, według Sądu, skarżący nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braków formalnych zażalenia. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o zmianę wydanego postanowienia zgodnie z obiektywnością oraz sprawiedliwą zasadą. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma sekwencja zdarzeń, która w niej wystąpiła. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonana zaskarżonej decyzji postanowieniem z 20 listopada 2024 r. Na następny dzień, tj. na 21 listopada 2024 r., wyznaczony został termin rozprawy w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 listopada 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 861/24, oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 1 marca 2024 r. Skarżący 2 grudnia 2024 r. wniósł zażalenie na postanowienie z 20 listopada 2024 r., które doręczone zostało mu 28 listopada 2024 r. Następnie, wobec stwierdzenia braków formalnych wniesionego zażalenia, Sąd pierwszej instancji, na podstawie zarządzenia z 28 stycznia 2025 r., wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia poprzez złożenie 1 odpisu zażalenia potwierdzonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, wraz z załącznikami. Wezwanie do uzupełnienia wskazanych powyżej braków doręczono skarżącemu 4 lutego 2025 r. Skarżący 5 lutego 2025 r. przedłożył kserokopię zażalenia z 2 grudnia 2024 r., wobec czego Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 10 marca 2025 r. zażalenie odrzucił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie zaistniały przesłanki do uznania, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem pierwszej instancji wydaniem wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienia NSA z: 3 października 2018 r., II GZ 325/18; 26 listopada 2021 r., II GZ 414/21). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., II GZ 261/19, 30 stycznia 2024 r., II GZ 499/23). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., II FZ 461/19). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 oraz art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.