I OSK 2128/24

Dnia 7 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1747/23 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 18 września 2023 r., znak: SKO-NP-4115-279/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. prostuje z urzędu oczywiste omyłki w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1747/23 w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce imienia "W." wpisuje "W.", a w uzasadnieniu wyroku w miejsce imienia "W." wpisuje "W."; 2. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 4 lipca 2023 roku znak MGOPS- 5231/53-5/22; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz W. W. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 marca 2024 r. oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 18 września 2023 r., znak: SKO-NP-4115-279/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z 4 lipca 2023 r. Burmistrz Miasta i Gminy S. odmówił przyznania skarżącej prawa doświadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że matka skarżącej na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z 14 lipca 2014 r. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności na stale. Niepełnosprawność ta istnieje od 31 grudnia 1986 r. (tj. w wieku 35 lat), natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 30 maja 2014 r .Tym samym, zadaniem organu nie został spełniony warunek zawarty w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej: u.ś.r.). Organ ustalił nadto, że skarżąca prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe wraz z mężem i dwiema córkami, mąż skarżącej jest osobą niepełnosprawną, rodzina utrzymuje się z wynagrodzenia oraz z renty socjalnej męża. Rodzice skarżącej są osobami niepełnosprawnymi, prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe, ojciec jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji, natomiast matka legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności na stale. Matka skarżącej jest osobą częściowo leżącą, musi mieć zakładane pampersy, wymaga stałej pomocy oraz nadzoru w codziennym funkcjonowaniu, a skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. Skarżąca posiada brata, w równym stopniu zobowiązanego do alimentacji wobec matki, który mieszka w Krakowie i nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania. Oświadczył jedynie, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, w miarę możliwości stara się odwiedzać rodziców w każdy wolny weekend, pomaga w formie rzeczowej - zakup opału, oraz bieżących zakupów. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 18 września 2023 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza. Kolegium za nieprawidłowe uznało stanowisko organu I instancji, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., K 38/13 dopuszczalna jest odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Kolegium stwierdziło jednak, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazało, że z akt sprawy nie wynika, aby wymagająca opieki matka skarżącej była osobą obłożnie chorą, niekontaktową. Nie wymaga też całodobowej opieki z uwagi na fakt, iż nie jest osobą całkowicie leżącą, jest w logicznym kontakcie ze środowiskiem. Z uwagi na swoją niepełnosprawność wymaga pomocy w wykonywaniu czynności dnia codziennego, jak również pomocy związanej z leczeniem. Nie jest również w stanie samodzielnie wykonywać czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Pomoc tę zapewnia jej skarżąca. Zobowiązanym do alimentacji względem matki skarżącej jest jednak również mieszkający w K. brat skarżącej. W ocenie Kolegium, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przynajmniej częściowo brat skarżącej odciążał ją w opiece nad matką, czy zapewniał współudział w sfinansowaniu pomocy profesjonalnego opiekuna, pielęgniarki. Na decyzję organu odwoławczego W. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że istnienie osób zobowiązanych do alimentacji wobec członków rodziny ma znaczenie dla kwestii istnienia bądź nie, związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem jakiejkolwiek pracy lub innego zatrudnienia a koniecznością opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W niniejszej sprawie oprócz skarżącej – wymagająca opieki matka posiada jeszcze jedno dorosłe dziecko – brata skarżącej - który nie jest w stanie zająć się chorą matką, gdyż pracuje otrzymując z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 5000 zł., w miarę możliwości stara się odwiedzać rodziców w każdy wolny weekend, pomaga w formie rzeczowej. Nie posiada on obiektywnych przeszkód w sprawowaniu opieki nad matką. Skarżąca nie wykazała zaś, w sposób niebudzący wątpliwości aby brat nie był w stanie realizować swojego obowiązku alimentacyjnego wobec matki poprzez finansowanie pomocy w opiece nad matką, ani też, aby skarżąca nie była w stanie uzyskać od brata, zwrotu przypadającej na niego części świadczeń alimentacyjnych, w sytuacji gdyby istotnie spełnił je wobec matki w części obciążającej rodzeństwo, stosownie do treści art. 140 § 1 k.r.o. Do akt sprawy nie zostały też przedłożone żadne dokumenty świadczące o tym, by brat skarżącej ze względu na stan zdrowia sam wymaga opieki i pomocy lub stan jego finansów powoduje, iż nie jest w stanie wspomóc skarżącej w opiece nad matką w sposób bezpośredni lub pośredni. Sąd I instancji podzielił także stanowisko Kolegium, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z dniem 31 stycznia 2023 r. z aktywności zawodowej a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawną matką. Wykazany przez skarżącą zakres opieki, nie ma charakteru tego rodzaju, ażeby zmuszał ją do definitywnej rezygnacji z podejmowania jakiejkolwiek aktywności zawodowej, choćby nawet tej w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd Wojewódzki uznał, że czynności takie jak: pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, podanie leków, przygotowanie posiłków, organizowanie wizyt lekarskich, robienie zakupów, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności. Opisane wyżej czynności - to rzeczywiście typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Jak ustalono, matka skarżącej jest osobą niewątpliwie wymagającą pomocy w codziennym egzystowaniu, ale skarżącą nie zdołała wykazać, że jej stan zdrowia jest aż tak zły, że wyklucza jakąkolwiek pracę, a matka skarżącej wymaga ciągłego jej nadzoru. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w każdym przypadku – o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zrzekając się rozprawy. Orzeczeniu Sądu I instancji skarżąca zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, tj: 1. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy; 2. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż przepis ten w jakikolwiek sposób uzależnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od konieczności wykazania, iż strona skarżąca podjęła działania mające na celu zapewnienie osobie niepełnosprawnej pomocy w inny sposób niż poprzez osobiste jej sprawowanie i występowanie z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tego tytułu, np. poprzez skorzystanie z pomocy rodzeństwa czy usług opiekuńczych, podczas gdy warunek taki nie wynika ani z w/w przepisu ani z jakiegokolwiek innego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych; 3. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dziecku osoby niepełnosprawnej konieczne jest wykazanie iż pozostałe dzieci niepełnosprawnej są obiektywnie niezdolne do sprawowania opieki i wywiązywania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu nakazuje przyjąć iż możliwości realizacji obowiązku alimentacyjnego przez pozostałe osoby zobowiązane w tym samym stopniu pozostaje bez wpływu na prawo wnioskodawcy do świadczenia pielęgnacyjnego. II. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj: 1. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oceniając go zupełnie dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze, a które okazały się w tym przypadku uzasadnione. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wskazać trzeba, że u.ś.r. nie zawiera definicji "sprawowania opieki", jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że aby można było mówić o opiece, w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Określenia te wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Natomiast w sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Takich ustaleń nie można utożsamiać z oceną wskazań, dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Poza sporem bowiem jest, że w przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu, w toku innego postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy w sposób określony w stosownych przepisach. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że matka skarżącej (rocznik 1951) na dzień wydania decyzji organu odwoławczego miała 72 lata. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jest pampersowana, większość dnia leży, ma problemy z poruszaniem się. Wymaga pomocy przy kąpieli, w ubieraniu, przejściu do toalety. Skarżąca wykonuje wszystkie czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego niepełnosprawnej, tj.: pranie, prasowanie, sprzątanie, opłacanie rachunków, robienie zakupów. Pomaga matce przy czynnościach higienicznych, smarowaniu kremami przeciw odparzeniom. Kilka razy w ciągu dnia mierzy ciśnienie, wymienia pielucho-majtki, przeprowadza ćwiczenia fizyczne (np. na rozruszanie stawów), wykonuje masaże i oklepywanie. Przygotowuje i podaje posiłki. Ponadto realizuje recepty, umawia i uczestniczy w wizytach lekarskich, załatwia sprawy urzędowe. W sezonie zimowym przygotowuje i przynosi opał, pali w piecu, odśnieża. Rzeczywiście, matka skarżącej nie jest osobą całkowicie leżącą, jednak - co pominął Sąd Wojewódzki oraz organy obu instancji – nie może samodzielnie wykonywać większości czynności samoobsługowych, jak również wymaga wsparcia w poruszaniu się. Skoro wykonywane przez skarżącą czynności dotyczą większości zasadniczych i podstawowych przejawów funkcjonowania, zasady doświadczenia życiowego wskazują, że są one rozciągnięte w czasie, a przez to wymagają praktycznie ciągłej gotowości i systematycznego działania ze strony opiekuna, wykluczając możliwość podjęcia przez niego jakiegokolwiek zatrudnienia. Przeciwny wniosek podważałby zresztą sens zapisów orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z 14 lipca 2014 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, wg którego matka skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, co zdaje się mimowolnie i w sposób nieuprawniony kwestionować zarówno organ I instancji, Kolegium, jak i Sąd Wojewódzki. W sytuacji gdy nie ustalono aby skarżącą w sprawowaniu tej opieki wspierał lub wyręczał jakikolwiek podmiot instytucjonalny czy fizyczny, jednocześnie nie stwierdzono aby niepełnosprawna była zaniedbywana, to zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, że ocena materiału dowodowego w sprawie jest dowolna. Trafnie zatem zarzuca skarga kasacyjna, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), jak i prawa materialnego. tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Akta sprawy wskazują, że osobista opieka skarżącej kasacyjnie nad matką jest na tyle absorbująca, że uniemożliwi jej podjęcie lub kontynuowanie zatrudnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowe jest również stanowisko Sądu Wojewódzkiego, jak i organów obu instancji, które za przeszkodę do przyznania wnioskowanego świadczenia uznały okoliczność, że skarżąca posiada rodzeństwo (brata), które - jako zobowiązane w równym stopniu do alimentacji względem matki – mogło jej pomóc w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnym rodzicem. W tym względzie wskazania wymaga, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. określa przesłanki podmiotowe i przedmiotowe, których spełnienie jest konieczne, by danej osobie mogło być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Norma ta formułuje warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia (bądź innej pracy zarobkowej), który należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanek koniecznych do ustalenia prawa do ww. świadczenia. W jej świetle przyjąć należy, że strona ubiegająca się o ustalenie tego prawa powinna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w wymiarze, który obiektywnie zmusza ją do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Istotną jest tu także ocena, czy zakres sprawowanej opieki wypełnia ustawowe przesłanki, warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Z przepisu tego nie wynika natomiast, aby przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była okoliczność istnienia, oprócz wnioskodawcy, jego rodzeństwa należącego do pierwszej grupy zobowiązanych alimentacyjnie i uprawnionych do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powołany przepis wśród wyraźnie określonych negatywnych i pozytywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie przewiduje takiej negatywnej przesłanki. Podkreślenia w tym miejscu też wymaga, iż powyższa kwestia była wielokrotnie omawiana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ukształtowane orzecznictwo stanęło na stanowisku – za którym opowiada się również skład orzekający w niniejszej sprawie - że w takiej sytuacji nie powinno być podważane, iż rozstrzygnięcie tej kwestii należy pozostawić samej rodzinie. W sytuacji zatem, gdy jeden z uprawnionych w pierwszej kolejności członków rodziny zwraca się o przyznanie takiego świadczenia, to nie ma podstaw pozbawienia go tego prawa z tego tylko powodu, że żyją inni członkowie rodziny w takim samym stopniu zobowiązani do alimentacji. Ustawodawca takiego wymogu nie przewidział w stosunku do osób należących do tej samej grupy alimentacyjnej. Wymóg ten dotyczy jedynie osób z różnych grup alimentacyjnych. W stosunku do pozostałych sytuacji znajdą więc zastosowanie ogólne zasady i przesłanki przyznawania tego świadczenia, a wśród nich przesłanka faktycznego sprawowania opieki. Zatem w sytuacji, gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inni członkowie rodziny, którzy również taki obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (zob. np. wyroki NSA z: 9 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1397/23, 9 maja 2024 r., sygn. akt 1407/23; 9 maja 2024 r., sygn. akt 1471/23; 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 127/23; 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 781/22; 9 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2449/22; 5 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1576/22; 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 925/21). Stwierdzić zatem trzeba, że z treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie wynika, aby przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była okoliczność istnienia, oprócz skarżącej, rodzeństwa uprawnionego do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego ma bowiem niejako zastępować otrzymywanie przez opiekuna wynagrodzenia za pracę, które otrzymywałby, gdyby pracował. Podejmując decyzję o rezygnacji z zatrudnienia lub o jego niepodejmowaniu opiekun podejmuje zatem w tym zakresie decyzję indywidualnie. Nie musi jej uzgadniać z innymi członkami rodziny i uzależniać od otrzymywania od nich jakiegokolwiek wsparcia. Rezygnacja z formy aktywności, jaką jest wykonywanie określonego zawodu i możliwość w związku z tym wystąpienia o przyznanie świadczenia opiekuńczego nie jest więc – w tym sensie – uwarunkowana strukturą czy liczebnością danej rodziny. W związku z tym odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być uzasadniania faktem, że w danym przypadku istniały jeszcze inne osoby (brat skarżącej), które mogłyby zaangażować się w pomoc w opiekę nad osobą niepełnosprawną. W konsekwencji zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dziecku osoby niepełnosprawnej konieczne jest wykazanie iż pozostałe dzieci niepełnosprawnej są obiektywnie niezdolne do sprawowania opieki i wywiązywania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i w oparciu o art. 188 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 182 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w związku z art. 193 p.p.s.a. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., orzekł o sprostowaniu oczywistych omyłek w zaskarżonym wyroku w zakresie imienia skarżącej.