I OSK 2621/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 431/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 18 stycznia 2023 r. znak: SKO.GN/4160/105/2022 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, II. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO, Kolegium, skarżący kasacyjnie) z 18 stycznia 2023 r. znak: SKO.GN/4160/105/2022 w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, wyrokiem z 28 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 431/23, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz Przedsiębiorstwa B. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd I instancji, stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 14 września 2022 r. Nr 679/2022 (znak sprawy: GD-05.6831.1.15.2.2022) Prezydent Miasta Krakowa orzekł o zatwierdzeniu z urzędu podziału w/w nieruchomości zgodnie z mapą z projektem podziału wraz z wykazem zmian sporządzoną 24 maja 2022 r przez geodetę uprawnionego mgr inż. A.G.. Dzielona działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w wieczystym użytkowaniu do 5 grudnia 2089 r. Przedsiębiorstwa B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Podziału wskazanej działki dokonano na podstawie art. 95 pkt 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z ustawy o drogach publicznych art. 2a pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2021, poz. 1376 ze zm.), zgodnie z którym drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Wskazano, że ul. [...] na podstawie uchwały Nr 103 Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 28 maja 1986 r. zaliczona została do dróg lokalnych miejskich. Następnie zgodnie z ustawą z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) uzyskała status drogi publicznej kategorii gminnej. Wyjaśniono, że projektowana do wydzielania działka gruntu jest zagospodarowana infrastrukturą drogową - zatoką postojową oraz chodnikiem stanowiącym integralną część drogi publicznej ul. [...]. Zarząd Dróg Miasta Krakowa, wykonujący ustawowe kompetencje zarządcy drogi, wskazał, iż część nieruchomości składającej się z działki Nr [...] o pow. 0.2087 ha położonej w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...] jest zajęta pod drogi publiczne (nowo wydzielone działki nr [...] o pow. 0,0133 ha). Jak podkreślono, droga publiczna kategorii gminnej nie może być własnością Skarbu Państwa (art. 2a ustawy o drogach publicznych). Jednocześnie zaznaczono, że powoływanym przez użytkownika wieczystego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowie-Śródmieście w Krakowie Wydział I Cywilny, sygn. akt I C/1174/21/S, oddalono wniosek o odrzucenie pozwu o naruszenie posiadania jednoznacznie wskazując, iż "niniejsze rozstrzygnięcie nie przesądza, zdaniem organu, o zasadności powództwa ani nie stanowi próby oceny merytorycznej powództwa, gdyż prawdziwość i zasadność twierdzeń podnoszonych przez stronę oraz ostateczna ocena prawna zostanie dokonana po przeprowadzeniu postępowania i rozstrzygnięta w orzeczeniu kończącym postępowanie", nie odnosi się do roszczenia wynikającego z art. 2a ustawy o drogach publicznych. Organ I instancji ponadto wyjaśnił, że dokonywany podział skutkuje jedynie wyodrębnieniem działki będącej przedmiotem roszczenia, nie zmienia stanu własnościowego ujawnionego w księdze wieczystej, tak więc ewentualna zmiana tego stanu może być wynikiem odrębnie prowadzonych postępowań zmierzających do realizacji roszczeń. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, złożyło Przedsiębiorstwo B. sp. z o.o. z siedzibą w K. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 18 stycznia 2023 roku, znak: SKO.GN/4160/105/2022, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 14 września 2022 r. W uzasadnieniu do wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, że celem wnioskowanego podziału jest realizacja roszczeń do części nieruchomości wynikających z ustawy o drogach publicznych, a dokładnie z art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Ulica [...], na podstawie uchwały Nr 103 Rady Narodowej Miasta Krakowa z 28 maja 1986 r. "w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich" (Dz. Urz. Województwa Krakowskiego z 7 lipca 1986 r., Nr 10), zaliczona została do dróg lokalnych miejskich. Następnie zgodnie z ustawą z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) uzyskała statut drogi publicznej o kategorii gminnej. Kolegium przytoczyło treść art. 19 ust. 1 i 5, art. 20 pkt 1-55, art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych uznając, że Zarząd Dróg Miasta Krakowa pełni funkcję zarządu dróg publicznych na terenie [...] zgodnie ze statutem oraz zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Działki zajęte pod pas drogowy drogi publicznej pozostają w ustawowym trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Ponadto w myśl art. 19 ust. 5 oraz art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Ponadto, na co słusznie uwagę zwrócił organ I instancji, w chwili obecnej prawo własności działki nr [...] ujawnione jest na rzecz Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 2a pkt 2 ustawy o drogach publicznych drogi powiatowe i gminne stanowią własność odpowiednio samorządu powiatu i gminy. Powyższe oznacza, że [...] przysługuje roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki Nr [...] zajętej pod drogi kategorii gminnej. Mając na uwadze zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepisy dotyczące prowadzenia postępowania podziałowego z urzędu. Ponadto wskazano, że wbrew twierdzeniom odwołującego, dokonany podział nieruchomości skutkuje wyodrębnieniem jedynie działek, które są przedmiotem roszczeń, natomiast podział ten nie zmienia stanu własnościowego ujawnionego w księdze wieczystej. Skargę na powyższą decyzję wniosło Przedsiębiorstwo B. sp. z o.o. działające przez pełnomocnika adwokata G.J., podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy oraz poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 2. art. 95 pkt 4 ugn poprzez jego błędne zastosowanie, tj. błędne uznanie, że [...] przysługuje roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki, a więc roszczenie do wydzielanej części nieruchomości; 3. art. 80 kpa poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i wyciągniecie wniosków nie znajdujących oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym; 4. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak stosownego uzasadnienia i brak przytoczenia wszystkich faktów, które Organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; 5. art. 107 § 3 oraz art. 11 kpa poprzez nieodniesienie się do części zarzutów odwołania, tj. kwestii posiadania przez nieruchomość podlegającą podziałowi dostępu do drogi publicznej oraz okoliczności, że nieruchomość została przekazana Skarżącemu w drodze decyzji administracyjnej; 6. art. 16 kpa oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej, tj. decyzji przyznającej Skarżącemu prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, a tym samym doprowadzenie do faktycznego przejęcia nieruchomości i to bez odszkodowania. Powołując się na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi z powodu jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że będąca przedmiotem skargi decyzja dotyczy zatwierdzenia podziału nieruchomości dokonanego w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości na zasadzie art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 1899 ze zm.; dalej jako "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. Według Sądu I instancji wskazana przesłanka podziału nieruchomości, to jest realizacja roszczeń do części nieruchomości, stanowi samodzielną i jednocześnie konieczną przesłankę do przeprowadzenia postępowania podziałowego na podstawie przywołanego przepisu. Dla prawidłowego zastosowania art. 95 u.g.n. istotne jest zatem, czy przyczyna leżąca u podstaw wszczęcia postępowania podziałowego w tym trybie istnieje. Sąd I instancji przywołał pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 19 maja 2021 r., sygnatura akt II SA/Ke 438/21: "Wnioskodawca zobowiązany jest w przypadku żądania podziału działki w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n. do wykazania, że przysługuje mu roszczenie do wydzielanej nieruchomości, a więc że w oparciu o przepisy u.g.n. będzie uprawniony do nabycia praw (np. prawa własności) do tej nieruchomości". Natomiast w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 20 czerwca 2017 r., sygnatura akt II SA/Bd 1461/16, wyrażono jednoznaczny pogląd, że: "Przepis art. 95 pkt 4 u.g.n. dotyczy sytuacji kiedy już istnieje roszczenie, wobec czego podmiot, do którego to roszczenie jest kierowane, musi podjąć kroki prawne m.in. w postaci podziału nieruchomości, aby to roszczenie zaspokoić". Sąd I instancji uznał, że z akt niniejszej sprawy i zebranego w niej materiału dowodowego nie wynika, aby [...] przysługiwało jakiekolwiek roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki nr [...]. Tym samym w ocenie Sądu I instancji zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do wyrażenia poglądu, czy w sprawie zachodzi przesłanka do zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n., czyli czy podział nieruchomości na podstawie w/w przepisu jest w ogóle dopuszczalny. Okoliczność, że na części działki nr [...] istnieje zatoka postojowa i chodnik, nie oznacza bowiem automatycznie spełnienia przesłanki do zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n. i uznania, że właścicielowi i zarządcy drogi publicznej, sąsiadującej z zatoką postojową i chodnikiem znajdującymi się na odrębnej niż droga działce, stanowiącej własność innego podmiotu i będącej w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej (prywatnego podmiotu), z samego faktu graniczenia tych terenów, przysługuje jakiekolwiek roszczenie do części takiej działki. Takie roszczenie dla zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n. musi w świetle przywołanych wyroków istnieć i powinno zostać w przedmiotowym postępowaniu wykazane. Tego w dotychczasowy postępowaniu nie dokonano. Dlatego Sąd I instancji nakazał, aby w ponownym postępowaniu ustalić istotny w powyżej wskazanym zakresie stan faktyczny, przy czym m.in. na podstawie treści decyzji o oddaniu stronie skarżącej w użytkowanie wieczyste działki Nr [...] o pow. 0.2087 ha położonej w obrębie Nr [...] jednostka ewidencyjna [...]. Zaznaczono, że w przypadku, jeśli z dokonanych ustaleń wynikać będzie, że roszczenie o przeniesienie prawa własności do części tej działki, odpowiadającej nowoprojektowanej działce Nr [...] o pow. 0.0133 [...] przysługuje, organ II instancji utrzyma decyzję organu I instancji w mocy. W przeciwnym natomiast wypadku organ II instancji uchyli decyzję organu I instancji i umorzy postępowanie administracyjne. Powyższe, zdaniem Sądu I instancji, stanowi o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.), poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy Z tego względu, wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, zaskarżona decyzja została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylona na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a o kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyło Kolegium zastępowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, a to art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej jako "k.p.a.") oraz art. 95 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344; dalej jako "u.g.n.") przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie wyjaśniono, czy w rozpoznawanej sprawie istnieje przyczyna wszczęcia postępowania podziałowego w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n., w szczególności czy [...] przysługuje jakiekolwiek roszczenie o przeniesienie prawa własności do projektowanej działki nr [...]. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi i jej oddalenie względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i zrzeczono się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że ma ona usprawiedliwione podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, zaś jako naruszone przez Sąd I instancji wskazano przepisy postępowania pozostające w związku z art. 95 pkt 4 u.g.n., który to przepis jest przepisem prawa materialnego. Taka konstrukcja zarzutu skargi kasacyjnej nie jest optymalna, jednakże nie uniemożliwia ona jego oceny. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uznając, że organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W ocenie Sądu I instancji z akt niniejszej sprawy i zebranego w niej materiału dowodowego nie wynika, aby [...] przysługiwało jakiekolwiek roszczenie o przeniesienie prawa własności projektowanej działki nr [...]. Tym samym zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do wyrażenia poglądu, czy w sprawie zachodzi przesłanka do zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n., czyli czy podział nieruchomości na podstawie w/w przepisu jest w ogóle dopuszczalny. Okoliczność, że na części działki nr [...] istnieje zatoka postojowa i chodnik, w ocenie Sądu I instancji nie oznacza bowiem automatycznie spełnienia przesłanki do zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n. i uznania, że właścicielowi i zarządcy drogi publicznej, sąsiadującej z zatoką postojową i chodnikiem znajdującymi się na odrębnej niż droga działce, stanowiącej własność innego podmiotu i będącej w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej (prywatnego podmiotu), z samego faktu graniczenia tych terenów, przysługuje jakiekolwiek roszczenie do części takiej działki. Takie roszczenie dla zastosowania art. 95 pkt 4 u.g.n. musi w świetle przywołanych wyroków istnieć i powinno zostać w przedmiotowym postępowaniu wykazane, czego zdaniem Sądu I instancji w dotychczasowym postępowaniu nie dokonano. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 95 u.g.n. niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, celem podziału wymienionym w art. 95 pkt 4 u.g.n. jest wydzielenie takiej części nieruchomości, do której w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami lub innych ustaw przyznano określonemu podmiotowi roszczenie o nabycie praw. Wnioskodawca żądający podziału działki w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n. zobowiązany jest do wykazania, że przysługuje mu roszczenie do wydzielanej nieruchomości, a więc że opierając się na przepisach ustawy, będzie uprawniony do nabycia praw (np. prawa własności) do tej nieruchomości (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 95). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przepisy u.g.n. nie uzależniają podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 4 u.g.n. od tego, czy roszczenie do części nieruchomości jest uzasadnione (wyrok NSA z 20 lipca 2021 r., I OSK 2543/20). O zasadności zgłoszonych do takiej nieruchomości roszczeń orzeknie właściwy organ w postępowaniu prowadzącym do jego realizacji. Podział nieruchomości na gruncie powyższego przepisu może służyć w przyszłości dokładnemu określeniu danych geodezyjnych gruntu, co do którego zapadną orzeczenia rozstrzygające o zasadności zgłoszonych roszczeń (vide: E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Lex 2015 uwagi do art. 94; wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., I OSK 446/10; wyrok NSA z 22 marca 2016 r., I OSK 2466/14; wyrok NSA z 9 czerwca 2016 r., I OSK 2508/15). Skoro w postępowaniu podziałowym nie jest dokonywana ocena zasadności roszczenia do wydzielanej nieruchomości, to nie ma podstaw do twierdzenia, że decyzja podziałowa wywołuje skutki wykraczające poza podział. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że sporną decyzją utrzymano w mocy decyzję, mocą której dokonano podziału przedmiotowej działki na podstawie art. 95 pkt 4 u.g.n. celem realizacji roszczeń do części nieruchomości wynikających z art. 2a pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Wyjaśniono, że projektowana do wydzielania działka gruntu jest zagospodarowana infrastrukturą drogową - zatoką postojową oraz chodnikiem stanowiącym integralną część drogi gminnej ul. [...]. Prawo własności działki nr [...] ujawnione jest natomiast na rzecz Skarbu Państwa. Tym samym wskazano podstawę prawną oraz faktyczną roszczenia do części przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to, że zostało wykazane istnienie roszczenia do wydzielanej działki. Domaganie się przez Sąd I instancji uprzedniego potwierdzenia zasadności roszczenia nie znajduje oparcia w powyższej regulacji. Sąd I instancji dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego naruszył zatem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. uznając, że z art. 95 pkt 4 u.g.n. wynika konieczność wykazania w postępowaniu podziałowym, że jest zasadne roszczenie zgłaszane do wydzielonej nieruchomości, zaś nieustalenie tej okoliczności przez organ stanowi naruszenie ww. przepisów postępowania. Należy podkreślić, że podział nieruchomości sam w sobie nie narusza praw do spornej nieruchomości przysługujących skarżącej spółce. Podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie argumenty dotyczące takich kwestii, jak posiadanie przez nieruchomość podlegającą podziałowi dostępu do drogi publicznej oraz okoliczności, że nieruchomość została przekazana skarżącej spółce w drodze decyzji administracyjnej, pozostają bez znaczenia w sprawie podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 4 u.g.n. Mając na uwadze podane argumenty i uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.