I OSK 3009/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 393/23 w sprawie ze skargi Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego 1) uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 27 października 2022 r. nr [...]; 2) zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie kwotę 794 (siedemset dziewięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 393/23 oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego. Wydanie powyższego wyroku poprzedzone było następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 34 i 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2021 r., poz. 146 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. Nr 4, poz. 29), decyzją z dnia 27 października 2022 r., odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" w Warszawie, prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Bielsku-Białej, obręb [...], obejmującego działki nr [...] o pow. [...]ha [...]m2 oraz nr [...] o pow. [...]m2, uregulowanego w księdze wieczystej nr [...]. Odwołanie od ww. decyzji złożyła Skarżąca spółka. Decyzją z dnia 15 grudnia 2022 r. Minister Rozwoju i Technologii, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r. wskazał m.in., że stwierdzenie posiadania przez PKP gruntu Skarbu Państwa następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajem dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach. Organ zauważył, że na potwierdzenie wykazania ww. przesłanki spółka przedłożyła, m.in. decyzję z dnia 11 grudnia 1986 r. ustalającą dla Dyrekcji Rejonowej Kolei Państwowych opłaty za zarząd gruntem o łącznej pow. [...] położonym na terenie miasta Bielsko-Biała oraz wyciąg z wykazu środków trwałych z dnia 7 lipca 2008 r. potwierdzający, iż na działce nr [...] znajduje się budynek nastawni [...], budynek [...] oraz budynek wc publiczne [...]. W ocenie Ministra decyzja z dnia 11 grudnia 1986 r. ustalająca opłaty za zarząd nie potwierdza posiadania przez PKP przedmiotowej nieruchomości zgodnie z § 2 ust 1 ww. rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2001 r., ponieważ z jej treści nie wynika jakich działek dotyczy. Nie można więc ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość była objęta treścią ww. decyzji. Ponadto decyzja z dnia 11 grudnia 1986 r. nie potwierdza czy PKP faktycznie ponosiły opłaty z tytułu użytkowania lub zarządu nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990 r. Również wyciąg z wykazu środków trwałych z dnia 7 lipca 2008 r. nie może zostać uznany za dowód przesądzający o posiadaniu przez PKP działki nr [...], ponieważ został sporządzony według stanu na 7 lipca 2008 r., w związku z czym nie potwierdza stanu faktycznego na 5 grudnia 1990 r. Wojewoda Śląski pismem z dnia 28 lipca 2022 r. zwrócił się do wnioskodawczyni o nadesłanie wypisu z ewidencji środków trwałych wg stanu na 5 grudnia 1990 r. W odpowiedzi z dnia 30 września 2022 r. Spółka ponownie nadesłała wyciąg z wykazu środków trwałych z dnia 7 lipca 2008 r. dla działki nr [...] z adnotacją – "potwierdzam aktualność wykazu" oraz oświadczenie osób upoważnionych do składania oświadczeń woli w imieniu PKP S.A. o zajęciu działki nr [...] pod infrastrukturę kolejową. Minister wyjaśnił, że jak wynika z pisma Miejskiego Zarządu Dróg w Bielsku-Białej z dnia 25 sierpnia 2022 r. działki nr [...] oraz nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. zajęte były pod pas drogowy drogi publicznej wojewódzkiej - ul. [...], która została wymieniona w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). Ponadto działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. zajęta była również pod pas drogowy drogi publicznej wojewódzkiej - ul. [...], która została wymieniona w ww. załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. oraz pod pas drogowy dróg publicznych lokalnych miejskich - ul. [...], ul. [...], ul. [...] zaliczonych do kategorii dróg miejskich uchwałą nr IV/28/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bielsku-Białej z dnia 28 lutego 1989 r. w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg lokalnych miejskich w miastach - Bielsko-Biała, Oświęcim i Ustroń. Następnie zgodnie z art. 103 ust 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) drogi wojewódzkie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami publicznymi powiatowymi nr [...] oraz nr [...]. Natomiast drogi lokalne miejskie zostały objęte rozporządzeniem nr 26/98 Wojewody Bielskiego z dnia 30 grudnia 1998 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie Gminy Bielsko-Biała do kategorii dróg lokalnych miejskich. Wobec powyższego, również w dniu 27 października 2000 r. działki nr [...] i nr [...] zajęte były pod drogi publiczne. Zdaniem organu, skoro działki te 5 grudnia 1990 r. zajęte były pod drogi wojewódzkie oraz drogi miejskie, a 27 października 2000 r. drogi powiatowe oraz drogi miejskie, a więc drogi zaliczone na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), to nie mogły one podlegać uwłaszczeniu, jako grunt objęty prawami osób trzecich – zarządcy drogowego. Ponadto zajęcie nieruchomości pod pas drogi publicznej uniemożliwia jej uwłaszczenie z uwagi na fakt, iż drogi publiczne są wyłączone z obrotu prawnego, co wynika bezpośrednio z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie złożyły skargę na ww. decyzję z dnia 15 grudnia 2022 r., zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 oraz art. 8 w zw. z art. 85 k.p.a.; b) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a.; 2) prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podzielił stanowisko organów, że decyzja z dnia 11 grudnia 1986 r. ustalająca opłaty za zarząd nie potwierdza posiadania przez PKP przedmiotowej nieruchomości zgodnie z § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2001 r. Z treści tej decyzji nie wynika jakich działek dotyczy. Nie można więc ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość była objęta treścią decyzji. Ponadto decyzja z dnia 11 grudnia 1986 r. nie potwierdza czy PKP faktycznie ponosiło opłaty z tytułu użytkowania lub zarządu nieruchomością na datę 5 grudnia 1990 r. Natomiast wyciąg z wykazu środków trwałych z dnia 7 lipca 2008 r. nie może zostać uznany za dowód przesądzający o posiadaniu przez PKP działki nr [...], ponieważ został sporządzony wg stanu na 7 lipca 2008 r. Nie potwierdza więc stanu zaistniałego 5 grudnia 1990 r. Ponadto, działki 5 grudnia 1990 r. stanowiły drogi publiczne i były w zarządzie właściwych organów drogowych. Wobec powyższego, zajęcie nieruchomości pod pas drogi publicznej uniemożliwia jej uwłaszczenie z uwagi na fakt, że drogi publiczne są wyłączone z obrotu prawnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca spółka, zarzucając: a) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w postaci: 1) art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) poprzez bezzasadne przyjęcie, iż Polskie Koleje Państwowe S.A. nie nabyły z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, pomimo że w niniejszej sprawie realizowały się wszystkie podstawy do jej uwłaszczenia; b) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, mimo że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przez organ art. 75 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na ograniczeniu w postępowaniu administracyjnym zasady równej mocy środków dowodowych, mimo że takie ograniczenie jest nieuzasadnione, nie wynika wprost z przepisu ustawy, przerzuca na stronę odpowiedzialność za ewentualne błędy organu administracji państwowej, a przez wprowadzenie takiego wymogu ex post - faktycznie pozbawia stronę rzeczywistej ochrony jej praw majątkowych, przy jednoczesnym przerzuceniu obowiązków dowodowych na stronę: gdyby Sąd I instancji dostrzegł powyższe uchybienie, zaskarżone rozstrzygnięcie mogłoby być inne, tj. skarga mogłaby zostać uwzględniona; 2) art. 75 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wszystkie w związku z art. 96 ust. 2 i 3 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 z póżn. zm., dalej: u.g.n.) polegające na nieprzeprowadzeniu z urzędu przez organ dowodu w postaci mapy podziału nieruchomości, który stanowiłby załącznik do decyzji. Mając na uwadze ww. zarzuty Skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania; 3) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, albowiem podnosząc te zarzuty Skarżąca kwestionuje poczynione ustalenia faktyczne w sprawie. Przypomnieć należy, że organy obu instancji odmówiły Skarżącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w Bielsku-Białej, obręb [...] obejmującego działkę nr [...] o pow. [...]m² oraz działkę nr [...] o pow. [...]m² dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśniły, że Skarżąca nie wykazała, by posiadała sporne działki 5 grudnia 1990 r., zaś wykazanie przesłanki posiadania gruntu było podstawowe dla możliwości stwierdzenia nabycia jego użytkowania wieczystego w trybie art. 34 ustawy o komercjalizacji. Ponadto organy wskazały, że przedmiotowe działki w dniu 27 października 2000 r. były zajęte pod pas drogi publicznej, co uniemożliwia wydanie decyzji uwłaszczającej w trybie art. 34 ustawy o komercjalizacji. Skarżąca na poparcie spełnienia przesłanki posiadania w dniu 5 grudnia 1990 r. przedłożyła: decyzję z dnia 11 grudnia 1986 r. znak [...] ustalającą opłaty za zarząd gruntem o łącznej pow. [...]m² położonych na terenie miasta Bielsko-Biała oraz wyciąg z wykazu środków trwałych z dnia 7 lipca 2008 r. potwierdzający, iż na działce [...] znajduje się budynek nastawni [...], budynek [...] oraz budynek WC publiczne [...]. W odpowiedzi na wezwanie PKP S.A. pismem z dnia 30 września 2022 r. ponownie przesłała przedmiotowy wykaz środków trwałych z adnotacją potwierdzam aktualność wykazu, oraz oświadczenie z dnia 30 września 2022 r. o czynnej i nieprywatnej infrastrukturze kolejowej znajdującej się na działce nr [...] oraz informację, że na działce nr [...] nie ma środków trwałych. Odnosząc się do powyższych dowodów organy wskazały, że z decyzji z dnia 11 grudnia 1986 r. nie wynika jakich działek dotyczy, a zatem nie można ustalić czy przedmiotowa nieruchomość była objęta treścią tej decyzji. Kwestią sporną jest, czy w oparciu o inne dowody można ustalić, że decyzja z dnia 11 grudnia 1986 r. obejmowała przedmiotową nieruchomość, a przede wszystkim ustalenie, kto powinien te ewentualne dowody wskazać. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że jakkolwiek w polskim prawie administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, obligująca organ do zebrania materiału dowodowego, nie może to jednak prowadzić do nakładania na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, które podnosi strona. Jeśli strona domaga się ustalenia określonego prawa, a podstawą tego ustalenia mogą być okoliczności i dowody związane czy też dotyczące strony, strona powinna te dowody okazać by organ mógł je uwzględnić i ocenić wraz z innymi dowodami w ramach prowadzonego postępowania dowodowego. Odnośnie przedłożonego wykazu środków trwałych na działce nr [...] organy zwracały uwagę na datę sporządzenia tego wykazu, podnosząc, że nie odwołuje się do daty 5 grudnia 1990 r., natomiast nie zwrócono uwagi na treść samego wykazu środków trwałych w którym podane są daty powstania poszczególnych budynków, a które są znacznie wcześniejsze niż 5 grudnia 1990 r. W takich okolicznościach zasadnym jest dokonanie ponownej oceny przedłożonego dowodu. Z kolei organy wskazując, że przedmiotowe działki były zajęte pod pasy dróg publicznych odwołały się do pisma Miejskiego Zarządu Dróg w Bielsku-Białej z dnia 25 sierpnia 2022 r. Powołując się na to pismo w uzasadnieniu decyzji stwierdziły, że działki nr [...] oraz [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. zajęte były pod pas drogowy drogi publicznej wojewódzkiej ul. [...]. Ponadto działka nr [...] w dniu 5 grudnia zajęta była również pod pas drogowy drogi wojewódzkiej ul. [...] oraz pod pas drogowy dróg publicznych lokalnych miejskich – ul. [...], ul. [...], ul. [...] zaliczonych do kategorii dróg miejskich. Następnie powołując się na art. 103 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ww. drogi wojewódzkie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. dogami publicznymi powiatowymi nr [...] oraz [...], natomiast drogi lokalne miejskie zostały objęte rozporządzeniem Wojewody Bielskiego z dnia 30 grudnia 1998 r. w sprawie zaliczenia dróg na terenie Gminy Bielsko-Biała do kategorii dróg lokalnych miejskich. Powyższe ustalenia, organy poczyniły powołując się na pismo Miejskiego Zarządu Dróg w Bielsku-Białej z dnia 25 sierpnia 2022 r., które pozostają w pewnej sprzeczności z treścią tego pisma. Mianowicie z treści powołanego pisma jednoznacznie wynika, że działka nr [...] była w części zajęta pod pas drogowy ul. [...], również działka nr [...] była w części zajęta pod pas drogowy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...]. Do powyższego pisma dołączono mapkę z zaznaczonym przebiegiem granic działki nr [...] i najbardziej prawdopodobnym przebiegiem granicy pasa drogowego ul. [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. oraz mapę z zaznaczonym przebiegiem granic działki nr [...] i naniesionym najbardziej prawdopodobnym przebiegiem pasa drogowego ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Zarówno z treści samego pisma z dnia 25 sierpnia 2022 r. jak i dołączonych map jednoznacznie wynika, że pod pas drogowy nie zostały zajęte całe działki [...] i [...] tylko ich część, zważywszy zaś, że działka nr [...] ma pow. [...]m² brak powyższych ustaleń powoduje że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazywały organy przedmiotowe działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] objęte są księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Bielsku-Białej, a właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa, prawo własności Skarbu Państwa przepisano z dawnych ksiąg wieczystych [...],, co potwierdza własność Skarbu Państwa na dzień 5 grudnia 1990 r. W uzupełnieniu należy jeszcze dodać, że z wpisów w księdze wieczystej wynika, że działka nr [...] ma pow. [...]m², a sposób korzystania określony jest TK – Tereny kolejowe, natomiast działka nr [...] ma pow. [...]ha, a sposób korzystania określony jest R – grunty orne. Z treści księgi wieczystej wynika, że wpisany jest właściciel Skarb Państwa. Natomiast w księdze wieczystej brak jest wpisów, które zamieszcza się w przypadku gdy właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa, które zawierałyby dane identyfikujące organ reprezentujący Skarb Państwa, osobę prawną, której powierzono wykonywanie praw Skarbu Państwa, lub państwową jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której oddano nieruchomość w trwały zarząd lub zarząd. Treść wpisów w księdze wieczystej wskazuje również, że pasy drogowe dróg publicznych obejmujące części działek nr [...] i nr [...] nie mają uregulowanego stanu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie dotyczącym przeprowadzonego postępowania dowodowego, tj. zebranych dowodów jak również dokonanej oceny prawnej posiadanych dowodów, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zasadność zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania powoduje, że przedwczesne byłoby wypowiadanie się odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". W takich okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 182 § 2 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w zw. z art. 193 p.p.s.a.