I OSK 798/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 597/23 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 lipca 2023 r. nr 406.775/E-1/22/2023 w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 597/23 (dalej wyrok z 26 września 2023 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 lipca 2023 r. nr 406.775/E-1/22/2023 w przedmiocie zasiłku okresowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy G. z dnia 25 maja 2023 r. nr 5011.200.2022 (k. 50, 18,, 22-28 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej Kolegium), reprezentowane przez prof. dra hab. D.K., zaskarżając wyrok z 26 września 2023 r. w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego: a. art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2023 r. poz. 901 ze zm., dalej ups), przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że istotnym w sprawie jest wskazanie, "... czy niemieckie świadczenie Kindergeld jest świadczeniem tego samego rodzaju co świadczenie wychowawcze lub inne wymienione w art. 8 ust. 4, czy też jest tożsame (bądź co najmniej wykazuje podobieństwo) do polskich świadczeń rodzinnych" oraz że "Wyjaśnienie to ma kluczowe znaczenie dla ustalenia dochodu skarżącego i jego prawa do świadczeń z pomocy społecznej"; b. art. 8 ust. 13 ups przez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że dochód uzyskany w walucie obcej podlega przeliczeniu według kursu obowiązującego w dniu wypłacenia dochodu, a nie według kursu waluty z dnia wydania decyzji; 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa, gdyż w okolicznościach analizowanej sprawy organy dokonały właściwej subsumcji przepisów relewantnych z punktu widzenia załatwienia przedmiotowej sprawy, wyjaśniając uprzednio w sposób dokładny wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, a następnie wnikliwie rozpatrując zebrany materiał dowodowy i dokonując jego prawidłowej oceny. Kolegium wniosło o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpatrzenia; rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zrzekając się rozpoznania sprawy na rozprawie (k. 38-41 akt sądowych). Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 597/23 (dalej wyrok z 15 grudnia 2023 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt II SA/Bk 597/23 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 lipca 2023 r. nr 406.775/E-1/22/2023 w przedmiocie zasiłku okresowego 1. uchylił zaskarżony wyrok; 2. oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie [...] podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok [...] rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę (art. 179a ppsa). Art. 179a ppsa umożliwia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu dokonania autokontroli zaskarżonego wyroku [...], od którego przysługuje skarga kasacyjna. Z woli ustawodawcy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione [...]. Podstawy skargi są oczywiście usprawiedliwione, w szczególności jeżeli sąd "od razu", "na pierwszy rzut oka" ocenia jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej. W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Sąd I instancji, w wyniku ponownej analizy akt sprawy, stanowiska skarżącego kasacyjnie Kolegium i analizy przepisów prawa doszedł do wniosku, że organy nie dopuściły się nieprawidłowości wskazanych przez Sąd w wyroku z 26 września 2023 r., a zatem - po uwzględnieniu skargi kasacyjnej w trybie sądowej autokontroli - skarga winna podlegać oddaleniu. Sposób ustalania dochodu na potrzeby przyznawania świadczeń z pomocy społecznej reguluje szczegółowo art. 8 ust. 3 ups. Zgodnie z tym przepisem, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Dochody pozyskiwane ze źródeł wymienionych w art. 8 ust. 4 ups (w punktach 1-20) nie podlegają wliczeniu do dochodu ustalanego na potrzeby przyznania świadczeń z ups. Na potrzeby stosowania ustawy o pomocy społecznej ustala się i wlicza dochód z każdego źródła, chyba że został z tego wliczania wyłączony. W punkcie 7 ust. 4 art. 8 ups wymieniono świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162 i 1981). W związku z tym do dochodu nie powinno się wliczać tzw. świadczenia "500+". Do dochodu wliczane są natomiast świadczenia rodzinne w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm., dalej uśr), ponieważ nie wymieniono ich w art. 8 ust. 4 ups. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy niniejszej Sąd I instancji wskazał, że przy obliczaniu dochodu rodziny skarżącego organy prawidłowo uznały, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku (w październiku 2022 r.) na dochód ten składały się zarówno pieniądze, które wpłynęły na konto skarżącego w ramach niemieckiego świadczenia Kindergeld w kwocie 219 euro (którego to wpływu skarżący nie kwestionuje) i środki, które przelała dobrowolnie matka na dziecka w kwocie 50 euro. Posługując się kursem euro/pln NBP z 25 maja 2023 r. (z dnia wydania decyzji I instancji) wyliczono łączny dochód rodziny skarżącego na kwotę 1.211,26 zł zł, co stanowi przekroczenie progu dochodu rodziny o 11,26 zł (art. 8 ust. 1 pkt 3 ups). Daje to kwotę dochodu na osobę w rodzinie 605,63 zł, stanowiąc przekroczenie progu dochodu przewidzianego na jedną osobę pozostającą w rodzinie o 5,63 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 ups). Katalog zawarty w art. 8 ust. 4 ups ma charakter zamknięty. Oznacza to, że tylko świadczenia wprost w nim wymienione podlegają pominięciu przy ustalaniu dochodu na mocy art. 8 ups i na potrzeby przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Skoro w tym katalogu nie wymieniono wprost niemieckiego świadczenia Kindergeld, ani art. 8 ust. 4 ups nie zawiera odwołania do innych świadczeń podobnych do świadczenia wychowawczego, jak też nie zawiera sformułowania (co trafnie podkreśliło Kolegium w skardze kasacyjnej), że podlegają odliczeniu od dochodu świadczenia "podobne", "o podobnym charakterze" czy "będące odpowiednikiem", natomiast zawiera wskazanie, że odliczeniu podlega świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - poszukiwanie podobieństwa świadczenia wychowawczego i innych świadczeń otrzymywanych przez skarżącego na zasadzie innych rodzajów wykładni niż wykładnia literalna nie znajduje usprawiedliwienia. Art. 8 ust. 4 ups jest jednoznaczny w swej treści i daje jasne rezultaty w bezpośrednim rozumieniu. Po pierwsze, zawiera zamknięty katalog świadczeń, po drugie, nie zawiera odniesień wskazujących na konieczność czy nawet możliwość poszukiwania innych rodzajów świadczeń odliczanych od dochodu, które winny się w tym katalogu znaleźć. Oznacza to, że wykładnia literalna art. 8 ust. 4 ups przepisu daje jednoznaczne rezultaty i czyni zbędnym sięganie do innych rodzajów wykładni dla wyjaśnienia znaczenia przepisu czy potwierdzenia jego brzmienia. W sferze świadczeń obowiązujących na gruncie prawa polskiego nie ma wątpliwości, które świadczenia podlegają odliczeniu od dochodu a które nie. Innymi słowy "podobieństwo" czy "porównywalność" świadczeń w tym konkretnym przypadku nie może być podstawą do zaliczenia do katalogu świadczeń odliczanych od dochodu. W tym zakresie stanowisko Kolegium zawarte w skardze kasacyjnej jest oczywiście usprawiedliwione w rozumieniu art. 179a ppsa i podlega uwzględnieniu. Wobec niewątpliwego faktu pobierania przez skarżącego niemieckiego świadczenia Kindergeld, wysokości tego świadczenia (219 euro), wysokości przesyłanych przez matkę dziecka dobrowolnych kwot, w tym w październiku 2022 r. w kwocie 50 euro - spór w sprawie między organem a skarżącym jest w zasadzie wyłącznie sporem o prawo, tj. o wykładnię art. 8 ust. 4 pkt 7 ups. W sporze tym Sąd I instancji stwierdził, po ponownej analizie przepisów i akt sprawy, że nie ma podstaw do podważenia stanowiska organów i dokonanej przez nie wykładni literalnej przepisu. Dochód skarżącego w sprawie niniejszej należało wyliczyć zgodnie z art. 8 ust. 3 ups, tj. według sumy miesięcznych przychodów z października 2022 r. - miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, jako sumę przeliczonych na walutę polską kwot 219 euro (Kindergeld) i 50 euro (dobrowolnych kwot przesłanych przez matkę na dziecko). W sposób oczywiście usprawiedliwiony Kolegium w tej mierze zarzuciło, że Sąd I instancji nieprawidłowo wskazał konieczność wyliczenia wysokości ww. kwot według średniego kursu złotego polskiego w NBP z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (według zasady z art. 8 ust. 3 ups) a nie z daty wydania decyzji. W przypadku uzyskiwania dochodu w walucie obcej, wysokość tego dochodu ustala się według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie świadczenia z pomocy społecznej (art. 8 ust. 13 ups). Organy prawidłowo wyliczyły ten dochód, według art. 8 ust. 13 ups, na kwotę 1.211,26 zł, co stanowi przekroczenie progu dochodu rodziny o 11,26 zł. Daje to kwotę dochodu na osobę w rodzinie 605,63 zł, co z kolei stanowi przekroczenie progu dochodu przewidzianego na jedną osobę pozostającą w rodzinie o 5,63 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3 ups). Po ponownym rozważeniu argumentów stron na skutek zarzutów skargi kasacyjnej Sąd I instancji zauważył, że należy przyjąć odmienne niż w uchylanym wyroku z 26 września 2023 r. stanowisko odnośnie znaczenia w sprawie regulacji unijnych, w szczególności odnośnie dopuszczalności porównywania świadczeń rodzinnych i zakazu kumulacji (art. 1 lit. z i art. 10 rozporządzenia nr 883/2004). Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 5.8.2022 r. I SA/Wa 2775/21 "akty normatywne prawa unijnego [...] służą rozwiązaniu występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowaniu kumulacji świadczeń, a nie pozbawieniu strony uprawnień do świadczeń. [...] Ustawodawca unijny nie przewiduje prawnej możliwości porównania poszczególnych rodzajów świadczeń rodzinnych, lecz jedynie wysokości, czyli kwot, które można uzyskać w ramach świadczeń rodzinnych w poszczególnych państwach". W związku z tym użyte przez Wojewodę Podlaskiego w piśmie z 21.3.2023 r. nr PS-IX.9471.356.2023.JJ sformułowanie o "porównywalności świadczenia wychowawczego do Kindergeld" ma znaczenie tylko takie, że jeśli oba należą do tzw. klasycznego koszyka świadczeń rodzinnych w rozumieniu art. 1 lit. z rozporządzenia nr 883/2004, to dotyczy ich zakaz kumulacji. Przynależność do tego "koszyka świadczeń" nie jest jednak oparta o tożsamość świadczeń (identyczność ich cech) z uwagi na różnorodność ustawodawstw państw członkowskich. Wystarczy że są świadczeniami "odpowiadającymi wydatkom rodziny". Porównuje się natomiast ich wysokość by zapobiec kumulacji, zaś różnice wyrównuje się dodatkiem dyferencyjnym. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i stan prawny potwierdzają ustalenia i ocenę prawną organów. Prowadzą do konieczności uznania zarzutów skargi [kasacyjnej] naruszenia przez organy przepisów ups i innych za bezskuteczne. Zaskarżoną decyzję oparto na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy. Niezasadne pozostają zarzuty skargi, w szczególności ponowne rozpoznanie sprawy nie daje podstaw do podtrzymania w całości stanowiska Sądu zaprezentowanego w wyroku z 26 września 2023 r. wydanego w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze, w punkcie 1 wyroku z 15 grudnia 2023 r., uchylono własny wyrok z 26 września 2023 r. (uchylający zaskarżoną decyzję) na zasadzie art. 179a ppsa. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji skargę oddalił w całości (art. 151 ppsa), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na ustawowe zwolnienie skarżącego z obowiązku ponoszenia tych kosztów i korzystanie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika na zasadzie prawa pomocy (k. 71, 75-83 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł M.L. (dalej skarżący kasacyjnie lub wnioskodawca), reprezentowany przez r. pr. M.N., zaskarżając wyrok z 26 grudnia 2023 r. II SA/Bk 597/23 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 4 ups polegającą na przyjęciu, że niemieckie świadczenie Kindergeld nie jest świadczeniem tego samego rodzaju, co świadczenie wychowawcze lub inne wymienione w art. 8 ust. 4 ups i nie jest tożsame z polskimi świadczeniami rodzinnymi, a wyjaśnienie tego ma kluczowe znaczenie dla ustalenia dochodu skarżącego i jego świadczeń z pomocy społecznej oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez dokonanie niewłaściwej subsumcji przepisów z punktu załatwienia niniejszej sprawy, nie wyjaśniając wszystkich istotnych okoliczności sprawy, mianowicie charakteru świadczenia Kindergeld w wymienionych w art. 8 ust. 4 ups. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji organów I i II instancji i przyznanie świadczenia zgodnie z wnioskiem; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych, co do których pełnomocnik oświadczył, że nie zostały one opłacone w całości, ani w części lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych (k. 115v akt sądowych). Pismem z 18 marca 2024 r. skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy (k. 121 akt sadowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny zrezygnował z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadził swoją wypowiedź tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku I instancji. W skardze kasacyjnej wniesionej od orzeczenia autokontrolnego Sądu I instancji skarżący kasacyjnie nie zarzucił Sądowi I instancji naruszenia w tej sprawie art. 179a ppsa, co oznacza w konsekwencji niekwestionowanie przez skarżącego kasacyjnie zastosowania przez WSA tego szczególnego przepisu w tej sprawie. Skarżący kasacyjnie zakwestionował natomiast sposób rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy po uchyleniu wyrokiem autokontrolnym (wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. II SA/Bk 597/23) wcześniejszego wyroku wydanego w sprawie (wyrok z 26 września 2023 r. II SA/Bk 597/23), tj. oddalenie skargi przez Sąd I instancji. W tym kontekście należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że z treści art. 8 ust. 4 ups, wynika, iż na potrzeby stosowania ustawy o pomocy społecznej ustala się i wlicza dochód z każdego źródła, chyba że został z tego wliczania wyłączony. WSA zasadnie wskazał, że w katalogu z art. 8 ust. 4 ups, w punkcie 7 wymienione jest świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162 i 1981). W związku z tym do dochodu nie powinno się wliczać tzw. świadczenia "500+". Do dochodu wliczane są natomiast świadczenia rodzinne w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej: uśr), ponieważ nie wymieniono ich w przepisie art. 8 ust. 4 ups. Wobec tego słusznie Sąd uznał, że przy obliczaniu dochodu rodziny skarżącego organy prawidłowo stwierdziły, iż w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, na dochód ten składały się zarówno pieniądze, które wpłynęły na konto skarżącego w ramach niemieckiego świadczenia Kindergeld w kwocie 219 euro (którego to wpływu skarżący nie kwestionuje) jak i środki, które dobrowolnie przelała matka na dziecko w kwocie 50 euro. Posługując się kursem euro/pln NBP z 25 maja 2023 r. (z dnia wydania decyzji w I instancji) wyliczono łączny dochód rodziny skarżącego na kwotę 1 211,26 zł, co stanowi przekroczenie progu dochodu rodziny o 11,26 zł (art. 8 ust. 1 pkt 3 ups). Daje to kwotę dochodu na osobę w rodzinie 605,63 zł, co z kolei stanowi przekroczenie progu dochodu przewidzianego na jedną osobę pozostającą w rodzinie o 5,63 zł (art. 8 ust. 1 pkt 2 ups). Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, że katalog zawarty w art. 8 ust. 4 ups ma charakter zamknięty. Oznacza to, że tylko świadczenia wprost w nim wymienione podlegają pominięciu przy ustalaniu dochodu na mocy art. 8 ups i na potrzeby przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skoro nie zostało w tym katalogu wymienione wprost świadczenie niemieckie Kindergeld, ani też przepis art. 8 ust. 4 ups nie zawiera odwołania do innych świadczeń podobnych do świadczenia wychowawczego, jak też nie zawiera sformułowania, że podlegają odliczeniu od dochodu świadczenia "podobne", "o podobnym charakterze" czy "będące odpowiednikiem", natomiast zawiera wskazanie, że odliczeniu podlega świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, to poszukiwanie podobieństwa świadczenia wychowawczego i innych świadczeń otrzymywanych przez skarżącego na zasadzie innych rodzajów wykładni niż wykładnia literalna nie znajduje usprawiedliwienia. Za chybione uznać należy również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Zarzuty te sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż organ administracji naruszył reguły zawarte w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Stan faktyczny zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważony, ponieważ ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Za prawidłowy należy wobec tego uznać pogląd Sądu I instancji, że całokształt zgromadzonego materiału dowodowego oraz stan prawny potwierdzały ustalenia i ocenę prawną organów. Zaskarżona decyzja została zaś oparta na prawidłowo i wszechstronnie ustalonych okolicznościach sprawy. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. Sąd I instancji, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał wytykanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zatem wszystkie zarzuty kasacyjne okazały są niezasadne, skarga kasacyjna nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 ppsa winien zwrócić się z odrębnym wnioskiem i stosownym oświadczeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.