I OZ 104/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 124/25 o oddaleniu zażalenia A.M. na postanowienie tego Sądu z dnia 3 listopada 2025 r. o odrzuceniu wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności asesora WSA Justyny Dudek-Sienkiewicz w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Gdańsku z dnia 28 maja 2025 r. nr SKO Gd/2032/23 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 22 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 124/25 odrzucił zażalenie A.M. (dalej "skarżący") na postanowienie tego Sądu z 3 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 124/25 o odrzuceniu wniosku o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez asesora sądowego wyznaczonego do rozpoznania skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 28 maja 2024 r., nr SKO Gd/2032/23 w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zażalenie przysługuje w przypadku merytorycznego rozpoznania wniosku, a więc w przypadku jego uwzględnienia lub oddalenia, natomiast przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku, o czym pouczono skarżącego. Zażalenie na ww. postanowienie złożył skarżący zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 30 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia przez jego podpisanie lub złożenie odpisu zażalenia zawierającego własnoręczny podpis, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono w dniu 19 lutego 2026 r., co skarżący potwierdził swoim podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 106 akt). Zarządzenie nie zostało przez skarżącego wykonane. Zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału z dnia 4 marca 2026 r. akta wraz z zażaleniem przekazano Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu (k. 108 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "P.p.s.a.") zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Wymagania dotyczące pism w postępowaniu sądowym zasadniczo zawarte są rozdziale 1 działu III ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Każde pismo strony powinno ponadto zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Art. 178 P.p.s.a. w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nakazuje sądowi jej odrzucenie. Norma ta na mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. W ocenianej sprawie, jak i w kilku innych sprawach prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, co wiadomo Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu, skarżący konsekwentnie wnosi środki zaskarżenia pozbawione podpisu, które w wyniku nieusunięcia przez niego tego braku formalnego podlegają odrzuceniu. Sytuacja taka zaistniała np. w sprawach: II SA/Gd 82/24, II SA/Gd 57/24, II SA/Gd 416/24 i ma miejsce również w ocenianej sprawie. Wnoszący środki odwoławcze jest przez Sąd I instancji każdorazowo prawidłowo wzywany do ich podpisania. Pisma zawierające zobowiązanie są skarżącemu skutecznie doręczane (na prawidłowy adres), pozostając jednakże bez odpowiedzi. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że praktyka skarżącego wydaje się być zamierzonym działaniem, ukierunkowanym na przedłużanie postępowań sądowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tego typu zachowanie strony uznać należy za nadużycie prawa do sądu, które nie może podlegać ochronie prawnej. Nadużycie prawa jest kategorią stosowania prawa. To konkretna sytuacja, w której określony podmiot działa w sprecyzowany sposób (zob. K. Osajda, Nadużycie prawa w procesie cywilnym, PS 2005/3/47). Ma ono miejsce w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jego sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (zob. M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81). Tak należy ocenić działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań administracyjnych lub sądowych w celu innym niż ochrona swych praw - w ten sposób wpływając na obniżenie poziomu ochrony innych podmiotów, które nie mogą w dostatecznie szybki sposób uzyskać ochrony prawnej (zob. H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980–2005, Warszawa 2005, s. 136). Naczelny Sąd Administracyjny za słuszne uznał przedstawienie Sądowi odwoławczemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kolejnego zażalenia strony obarczonego tym samym brakiem formalnym, celem jak najszybszego zakończenia postępowań wpadkowych inicjowanych przez skarżącego w sprawie. Kwestionowanie przez skarżącego postanowień Sądu I instancji kolejnymi zażaleniami, które nie zawierają wymaganego ustawą podpisu, przy jednoczesnym prawidłowym wystosowywaniu przez WSA kolejnych wezwań w tym samym zakresie (z określeniem terminu na ich wykonanie i wskazaniem prawidłowego rygoru, opatrzonych stosownymi pouczeniami) traktować należy jako nadużycie prawa do sądu. Nie sposób uznać, że strona, wielokrotnie pouczana o konieczności sygnowania środka odwoławczego podpisem, nie ma świadomości konsekwencji swego działania, a szczególnie w sytuacji wnoszenia kolejnego zażalenia w tej samej sprawie. Instytucja zażalenia, stanowi jedną z form realizacji wpisanego w Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.) prawa strony do sądu, jednak nie może być skutecznie realizowana w sytuacji wyżej opisanego działania skarżącego, który wydaje się dążyć jedynie do przedłużenia postępowania sądowego, czyniąc ze swego prawa nienależyty użytek. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., które to przepisy przewidują możliwość odrzucenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia, jeżeli ulegało ono odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, orzekł jak w sentencji.