I OZ 211/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 79/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 20 listopada 2023 r., znak: SKO.PS/40/900/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 79/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: Sąd I instancji), na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę A. M. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu (dalej: Kolegium) z 20 listopada 2023 r. znak: SKO.PS/40/900/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona Skarżącej 28 listopada 2023 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał dla Skarżącej 28 grudnia 2023 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez Skarżącą dopiero 29 grudnia 2023 r., a więc z uchybieniem terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminowi i uznanie, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło z winy Skarżącej, podczas gdy przekroczenie terminu nie nastąpiło z jej winy, albowiem zbieg w tym czasie różnych okoliczności oraz jej przekonanie, iż otrzymała decyzję 29 listopada 2023 r. spowodował, że Skarżąca była w usprawiedliwionym błędzie, co do terminu złożenia skargi i spóźniła się z jej złożeniem o jeden dzień; - art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminowi i nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, podczas gdy Skarżąca przez ciągłe problemy zdrowotne swoje i innych domowników była w przekonaniu, że sprostała terminowi, co było powodem, że nie była w świadomości, że powinna była uzupełnić brak formalny poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Kolegium. Ponadto nie miała wiedzy o istnieniu instytucji przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W świetle przedstawionych zarzutów wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Kolegium, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia. Jednocześnie na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1-4 p.p.s.a. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów na okoliczność przyczyny opóźnienia i złożenia skargi po terminie. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu, a zażalenie Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez Skarżącą z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżona decyzja z 20 listopada 2023 r., została doręczona Skarżącej 28 listopada 2023 r. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. decyzji upływał 28 grudnia 2023 r. Skarga została wniesiona dopiero 29 grudnia 2023 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Końcowo wskazać należy, że argumentacja Skarżącej zawarta w rozpoznawanym zażaleniu odnosi się do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczności te staną się natomiast przedmiotem oceny Sądu I instancji w odrębnym postępowaniu incydentalnym w związku ze złożeniem przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe okoliczności na uwadze uznać należało zapatrywanie Sądu I instancji w kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi za prawidłowe, a zatem zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.