I OZ 373/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 109/24 o odrzuceniu zażaleń w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Starosty Gorlickiego z dnia 18 lipca 2023 r. nr GE.6620.97.17.2015 w przedmiocie uwzględnienia zarzutów wniesionych do danych zawartych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficznym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 20 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 109/24, w punkcie 1 odrzucił zażalenie J.B. z dnia 22 marca 2024 r. na postanowienie Sądu I instancji z dnia 20 lutego 2024 r. o odrzuceniu skargi J.B., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Starosty Gorlickiego z dnia 18 lipca 2023 r., nr GE.6620.97.17.2015, w przedmiocie uwzględnienia zarzutów wniesionych do danych zawartych w zmodernizowanym operacie opisowo-kartograficznym; w punkcie 2 odrzucił zażalenie skarżącego z dnia 20 grudnia 2024 r. na zarządzenie z dnia 9 grudnia 2024 r. wzywające do wykonania zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III z dnia 6 maja 2024 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia z dnia 22 marca 2024 r., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, w odniesieniu do punktu 1 sentencji, powołał się na treść art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odnosząc się natomiast do punktu 2 sentencji WSA w Krakowie wskazał, że P.p.s.a. nie przewiduje środka zaskarżenia od zarządzenia w przedmiocie wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia kosztów sądowych. W konsekwencji uznano, że zażalenie skarżącej na zarządzenie z dnia 9 grudnia 2024 r., jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 198 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, że zarzuty nie odnoszą się do warstwy merytorycznej postanowienia, a jedynie do formy orzeczenia. Skarżący podniósł, że otrzymał orzeczenie Sądu I instancji bez podpisów składu orzekającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 137 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. sentencję postanowienia podpisuje cały skład sądu. Z kolei zgodnie z art. 143 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 166 P.p.s.a. uzasadnienie postanowienia podpisują sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem; jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji (art. 164 P.p.s.a.). Treść powyższych regulacji prawnych wskazuje jednoznacznie, że podpisaniu przez skład Sądu podlega sentencja orzeczenia oraz uzasadnienie orzeczenia. Odnosząc się do sformułowanego w zażaleniu zarzutu stwierdzić należy, że znajdujący się w aktach sprawy oryginał postanowienia zawiera złożony podpis składu sędziowskiego. Natomiast zgodnie z art. 75 P.p.s.a. stronom i innym uczestnikom postępowania doręcza się wyłącznie odpisy pism i orzeczeń, a oryginały pozostają w aktach sprawy. Szczegółowe regulacje wskazujące na obowiązek doręczenia stronie odpisu sentencji i uzasadnienia orzeczenia zawarte zostały w art. 139 § 4 i art. 142 § 1 P.p.s.a. Przywołane przepisy wprost wskazują, że stronie doręcza się odpis a nie oryginał orzeczenia. W odróżnieniu od oryginału orzeczenia, jego odpis nie podlega podpisaniu przez skład sędziowski. Na odpisie umieszczana jest pieczęć sądowa i stosowna adnotacja wskazująca na zgodność odpisu z oryginałem orzeczenia oraz informacja, że na oryginale orzeczenia znajdują się właściwe podpisy. Oryginał zaskarżonego postanowienia wraz z uzasadnieniem znajduje się w aktach sprawy, do których skarżący ma zagwarantowany dostęp na podstawie art. 12a § 4 P.p.s.a. Reasumując, zarzut skarżącego dotyczący niepodpisania przesłanego mu odpisu postanowienia z dnia 20 stycznia 2025 r. jest bezzasadny. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadnym brakiem formalnym. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.