I OZ 385/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.T. na zarządzenie z 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1733/24 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma D.T. stanowiącego załącznik do skargi z 6 października 2024 r. "Skarga_D._T.pdf" w sprawie ze skargi D.T. na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z 19 września 2024 r., nr DSZ-IV.4321.183.2024.LA w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 16 kwietnia 2025 r. pozostawiono pismo D.T. stanowiące załącznik do skargi z 6 października 2024 r. "Skarga_D._T.pdf" bez rozpoznania (k. 534). Pismem z 2 maja 2025 r. skarżący zaskarżył powyższe zarządzenie, nie zgadzając się z jego treścią (k. 549). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis tej strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast z art. 46 § 2a p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Z kolei zgodnie z art. 46 § 2b p.p.s.a., zasady podpisywania przewidziane w art. 46 § 2a dotyczą także załączników do pism wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Oznacza to, że opatrzenie pisma przewodniego podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym nie skutkuje podpisaniem dokumentu elektronicznego stanowiącego załącznik do dokumentu. Należy w tym miejscu również zauważyć, że uchwałą z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając kwestię konieczności opatrzenia załączników do pisma ogólnego odrębnym podpisem (niezależnie od podpisu złożonego na piśmie ogólnym), przesądził, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Należy w tym miejscu także wskazać, że na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwała ma moc ogólnie wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. O powyższych unormowaniach skarżący został pouczony przez Sąd I instancji co najmniej kilkukrotnie, m.in. przy doręczeniu odpowiedzi na skargę, przy wzywaniu go do uzupełnienia braków skargi oraz przy wzywaniu skrzącego do uzupełnienia braków formalnych drugiej części skargi. W konsekwencji skarżący miał pełną wiedzą o konieczności uzupełnienia braków formalnych pisma stanowiącego drugą część skargi i skutkach związanych z brakiem ich uzupełnienia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na uznanie, że wniesione przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo stanowiące druga część skargi zostało prawidłowo podpisane. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w wykonaniu wezwania Sądu do podpisania drugiej części skargi nadesłał, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, skan podpisanej własnoręcznie drugiej części skargi. Skarżący podpisał przy tym prawidłowo jedynie pismo przewodnie, zaś załącznik do pisma ogólnego, zawierający drugą część skargi w postaci odrębnego dokumentu elektronicznego, nie został przez skarżącego oddzielnie elektronicznie podpisany. Złożony własnoręcznie podpis na zeskanowanym dokumencie nie może być uznany za podpis, o którym mowa w art. 46 § 2a p.p.s.a. Niewątpliwie zatem nie sposób uznać, że braki formalne ww. pisma zostały przez skarżącego skutecznie uzupełnione, co w konsekwencji nie pozwala na nadanie mu - jako wciąż obarczonemu brakiem formalnym - dalszego biegu i stanowi podstawę pozostawienia go bez rozpoznania. Słusznie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że okoliczności niniejszej sprawy stanowiły podstawę do pozostawienia tego pisma bez rozpoznania w oparciu o art. 49 § 2 p.p.s.a. Z powyższych względów nie było podstaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, co skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.