I OZ 50/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/22 o odrzuceniu zażalenia J.J. na zarządzenie Starszego Referendarza Sądowego z 29 lipca 2024 r. w sprawie ze skargi J.J. na postępowanie Wojewody Małopolskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 4 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/22 odrzucił zażalenie J.J. (dalej: skarżący) na zarządzenie starszego referendarza sądowego z 29 lipca 2024 r., którym wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia z 19 lipca 2024 r. przez nadesłanie jednego odpisu zażalenia, w sprawie z jego skargi na postępowanie Wojewody Małopolskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia. Skarżący pismem z 25 października 2024 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Z powyższej konstrukcji przepisu oraz regulacji dotyczącej możliwości wnoszenia zażaleń (art. 194 § 1 i art. 198 p.p.s.a.) wynika, że zażalenie na zarządzenie wzywające do nadesłania odpisu zażalenia jest niezaskarżalne. Wobec powyższego postanowienie z 4 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/22 jest prawidłowe. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.