I OZ 537/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. i A.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2677/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.K. i A.K.1 na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 3 września 2024 r., znak DO.1.7614.617.2023.DL w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną postanawia: oddalić zażalenie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga A.K. i A.K.1 (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 3 września 2023 r., znak DO.1.7614.617.2023.DL, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Z uwagi na brak wpisu sądowego od skargi, skarżący zostali wezwani (solidarnie) do uiszczenia wpisu w kwocie 200 złotych. Sąd wyznaczył termin 7 dni na wykonanie ww. wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 19, 21, 22). Korespondencja Sądu zawierająca powyższe wezwania została przesłana na adres skarżących wskazany w skardze. Zwrócone przesyłki zostały uznane za doręczone 3 kwietnia 2025 r. (k. 27), w związku z czym termin na wykonanie wezwania upłynął 10 kwietnia 2025 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonali wezwania do uiszczenia wpisu sądowego (informacja o braku wpisu sądowego – k. 19). Zaskarżonym postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę wobec nieuiszczenia wpisu w zakreślonym terminie. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący, wnosząc o jego uchylenie, co uzasadnili brakiem powiadomienia o konieczności uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niewątpliwie wpis od wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi nie został uiszczony. W związku z tym przypomnieć wypada, iż zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei w myśl art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (to jest od skargi, sprzeciwu od decyzji, sprzeciwu od postanowienia, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu zobowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuiszczenia przez stronę skarżącą wpisu w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że bezsporne jest, iż wniesiona skarga nie została opłacona. W tej sytuacji słusznie wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia skarżący nie uiścili wpisu w wyznaczonym terminie. Przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu została wysłana na adres wskazany w skardze. Do skutecznego doręczenia ww. przesyłki doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ww. przepisy stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może ustalić, że pismo zostało skutecznie doręczone. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż z kopert, jak również ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że listonosz podjął pierwsze próby doręczenia przesyłek 20 marca 2025 r., o czym powiadomiono adresatów umieszczając zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłek pod adresem skarżących. W związku z tym Sąd I instancji słusznie uznał przesyłki adresowane do skarżących, zawierające wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, za doręczone 3 kwietnia 2025 r. Sąd I instancji prawidłowo również stwierdził, że skarżący w ustawowym terminie nie uiścili wpisu, pomimo prawidłowego wezwania. Termin ten upływał skarżącym 10 kwietnia 2025 r. Jak wynika zaś z poczynionej 22 kwietnia 2025 r. adnotacji, znajdującej się na karcie 19 akt sprawy, w stosownym rejestrze nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zażalenia skarżących zauważyć należy, że nie zawierało ono argumentów mogących skutkować jego uwzględnieniem. W szczególności zwrócić należy uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy. W realiach niniejszej sprawy skarżący tego domniemania nie obalili, gdyż nie wykazali, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Za skuteczny przeciwdowód nie może bowiem zostać uznane twierdzenie zawarte w zażaleniu, iż skarżący nie zostali powiadomieni o konieczności uiszczenia wpisu sądowego. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.