I SA/Bd 570/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 19 września 2023 r. nr 0401-IEW.4123.9.2023 w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług oraz zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając wstrzymania wykonania aktu lub czynności, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z dnia 25 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FZ 319/14; z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GZ 160/14; z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). Argumentacja strony uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżący, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie przedstawił w skardze uzasadnienia dla złożonego wniosku. W skardze wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący podał m.in., że obecna sytuacja gospodarcza panująca w kraju, a także inflacja spowodowała u niego znaczne problemy finansowe. Podał, że prowadzone są wobec niego postępowania administracyjne. Wskazał, że czuje ogromną niesprawiedliwość, bowiem pełniąc przez krótki czas funkcję prezesa zarządu, został obarczony odpowiedzialnością za ogromny dług, który znacznie przekracza jego możliwości finansowe. Podkreślił, że obecnie ma na utrzymaniu nie tylko siebie, ale również małżonkę, która aktualnie jest w ciąży, a także małoletnią córeczkę. Opis sytuacji finansowej i materialnej został sformułowany w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu PPF. W uzasadnieniu wniosku podał, że aktualnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Żona jest w szóstym miesiącu ciąży. Ma roczną córkę, która potrzebuje podstawowych rzeczy – pieluch, ubrań, mleka itp. Z osiąganych dochodów po pokryciu wszystkich opłat niewiele zostaje na życie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz nieletnią córką. Jest właścicielem czterech mieszkań - każde o powierzchni 42 m2 i wartości 200.000 zł. Nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący osiąga dochód z tytułu wynajmu w wysokości 2346 zł netto miesięcznie, a także z tytułu pełnionej funkcji członka zarządu w wysokości 266 zł netto miesięcznie, a jego żona z umowy o pracę osiąga dochód w wysokości 2700 zł netto miesięcznie. Łączne dochody gospodarstwa domowego wynoszą miesięcznie 5314 zł netto. Z kolei do zobowiązań i stałych wydatków zaliczył ratę kredytu w wysokości 725 zł miesięcznie, ubezpieczenie na życie – 430 zł miesięcznie, rachunki za prąd, wodę gaz, podatek od nieruchomości – ok. 1200 zł miesięcznie oraz zobowiązanie wobec urzędu skarbowego – 1960,40 zł miesięcznie. W odpowiedzi na wezwanie referendarza skarżący przedstawił dodatkowe dowody: obliczenie składki ubezpieczenia na życie (431,19 zł miesięcznie za skarżącego i jego małżonkę), wyciąg z rachunku bankowego w Alior Bank za październik i listopad 2023 r., umowę o kredyt na zakup traktora (20 rat miesięcznych po 725 zł) oraz decyzję o udzieleniu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych (miesięczne zobowiązanie w wysokości 1949,60 zł). Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt I SPP 155/23 Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż nawet występowanie we wcześniejszych aktach sprawy argumentów, tudzież dokumentacji potwierdzających sytuację strony, nie może czynić zadość obowiązkowi wykazania przesłanek do zastosowania przez sąd art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem jest to odrębne postępowanie, w których sąd rozstrzyga na podstawie szczególnych przesłanek (por. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 605/10; z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 1783/08; z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt I FZ 189/10). Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na Sąd obowiązku poszukiwania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy hipotetycznym stanem rzeczy, a ogólną sytuacją majątkową strony domagającej się ochrony w trybie powołanego przepisu, co tym bardziej nie obliguje Sądu do udowodnienia braku zaistnienia przesłanek, wysłowionych w tym przepisie. W związku z obecnie rozpatrywanym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący nie przedłożył żadnych danych, oświadczeń czy dokumentów potwierdzających wniosek, które pozwoliłyby Sądowi na ocenę, czy sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego istotnie może się pogorszyć w taki sposób, aby uwzględnić złożony wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Strona nie przedstawiła więc konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, tj. że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Powyższe obligowało Sąd do stwierdzenia, że strona nie wykazała, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.