I SA/Bd 872/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi E. W.-P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień 2018 r. oraz orzeczenia o dokonaniu zabezpieczenia na majątku A.Z. P.E. W. – P. oddala skargę

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. określił firmie [...] [...] E. W.-P. przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2018 r. w łącznej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku firmy [...] [...] E. W.-P. w/w zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odwołanie od ww. decyzji, w którym wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2021 r. utrzymał w mocy w/w decyzję Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T.. W uzasadnieniu organ podał, że skarżąca od dnia [...] września 2009 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] [...] E. W.-P.. Przeważającym przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (PKD 46.73.Z). W okresie objętym kontrolą jednymi z głównych kontrahentów kontrolowanej były podmioty: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. i [...] Ltd. Kontrolujący ustalili, że firma [...] [...] E. W.-P. w okresie objętym kontrolą celno-skarbową nie dokonała zakupów i sprzedaży różnego rodzaju receptur na oleje, a jedynie stanowiła ogniwo w fikcyjnym łańcuchu obrotu tymi recepturami, jako pierwszy podmiot pozorujący sprzedaż na terytorium kraju ww. towarów, rzekomo nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji. Źródłem pochodzenia ww. receptur był podmiot [...] Ltd. z [...]. Jak ustalono, firma ta została założona w kwietniu 2017 r. i jest powiązana rodzinnie z E. W.-P., gdyż funkcję prezesa ww. firmy początkowo pełnił jej mąż – J. P., następnie córka L. W.-P., a od listopada 2018 r. funkcję tę pełnił S. B., prywatnie brat G. C., będącego prezesem [...] sp. z o.o., która również była jednym z głównych kontrahentów firmy [...]. Organ podał, że administracja podatkowa [...] przekazała materiał dowodowy w zakresie transakcji zawartych przez firmę [...] z [...] Ltd. w II i III kwartale 2018 r. Z przestawionych dokumentów wynika obrót firmy, zarówno krajowy, jak i stanowiący wysyłki UE, który jest zdecydowanie niższy od łącznej wartości wewnątrzwspólnotowych, rzekomych dostaw towarów zrealizowanych przez [...] Ltd. na rzecz firmy [...] [...] E. W.-P.. W ocenie kontrolujących nie potwierdzono prawidłowości i rzetelności transakcji w zakresie nabycia w okresie objętym kontrolą przez firmę [...] receptur na oleje od podmiotu [...] Ltd. w łącznej kwocie [...]zł. Organ odwoławczy wskazał także, że zakwestionowano działalność [...] sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do października 2018 r. oraz za okres od listopada 2018 r. do grudnia 2018 r. Stwierdził, że spółka ta w ww. okresie nie wykonała jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast jej działalność ograniczyła się jedynie do wystawienia i wprowadzenia do obrotu gospodarczego, co najmniej 65 faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, w których wykazała podatek od towarów i usług w łącznej kwocie [...]zł. Organ ustalił, iż spółka [...] była jedynie uczestnikiem sztucznie stworzonych i pozbawionych jakiegokolwiek ekonomicznego uzasadnienia łańcuchów fakturowania. Ustalono również, że transakcje deklarowane przez [...] sp. z o.o. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Wskazano, iż nie można dać wiary, że spółka [...] mogła zrealizować jakiekolwiek operacje gospodarcze na rzecz swoich kontrahentów, wskazanych w złożonym pliku JPK-VAT. Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła swoich możliwości wykonania usług czy też dostawy towarów, a zgromadzony materiał dowodowy świadczy o fikcyjności wystawionych faktur VAT. Analiza dowodów wykazała, iż spółka [...] w rzeczywistości nie prowadziła żadnej deklarowanej przez siebie działalności gospodarczej i nie wykonywała żadnych czynności opodatkowanych w maju 2018 r. Uwzględniając powyższe kontrolujący uznali, iż [...] [...] E. W.-P. zawyżył kwoty podatku należnego i naliczonego wykazane w złożonych deklaracjach VAT-7 tytułem wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów: w kwietniu 2018 r. o kwotę [...]zł, w maju 2018 r. o kwotę [...]zł, w czerwcu 2018 r. o kwotę [...]zł, w sierpniu 2018 r. o kwotę [...]zł. Tym samym stwierdzono, że firma [...] w zakresie obrotu wskazanymi recepturami, nie dokonała odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, zdefiniowanej w art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel), a tym samym zawyżyła kwoty podatku należnego wykazane w złożonych deklaracjach: w kwietniu 2018 r. o kwotę [...]zł, w maju 2018 r. o kwotę [...]zł, w czerwcu 2018 r. o kwotę [...]zł, we wrześniu 2018 r. o kwotę [...]zł. Organ uznał, że w odniesieniu do faktur podatku od towarów usług wystawionych przez firmę [...] [...] E. W.-P. na rzecz [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o. o. dokumentujących obrót recepturami na oleje, zastosowanie znajduje art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje na kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Decyzja wydawana na podstawie przepisu art. 33 Ordynacji podatkowej jest odrębną decyzją nieprzesądzającą o treści decyzji wymiarowej i ostatecznej wysokości zobowiązania. Zdaniem organu przedstawione działania podatnika wykazane w trakcie kontroli celno-skarbowej oraz wynikające z nich wnioski uprawdopodobniają wystąpienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań podatkowych. Skarżąca w kontrolowanym okresie uczestniczyła w zorganizowanym procederze oszustwa w podatku od towarów i usług, które miały na celu wykorzystanie fikcyjnych transakcji do obniżenia zobowiązań podatkowych lub wystawienie dokumentów mających na celu legalizacje transakcji, które nie miały miejsca. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dokonał także analizy sytuacji majątkowej skarżącej pod kątem istnienia majątku o wartości odpowiadającej wysokości przyszłych zobowiązań podatkowych, który mógłby stanowić zabezpieczenie przedmiotowych roszczeń Skarbu Państwa. Na podstawie informacji zawartych w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych ustalono, że skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości. W złożonych zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym skarżąca wykazała z prowadzonej działalności gospodarczej w 2019 r. stratę w kwocie [...]zł (przychód - [...] zł), a w 2020 r. dochód w kwocie [...]zł (przychód - [...] zł). Zatem uwzględniając charakter nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli celno-skarbowej oraz przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że zachodzi uzasadniona obawa, co do wykonania przez skarżącą przewidywanej należności budżetowej z tytułu podatku od towarów i usług za wskazane w sentencji niniejszej decyzji okresy wraz odsetkami za zwłokę w łącznej przybliżonej kwocie [...]zł. W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 1 w zw. żart. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") przez jego zastosowanie i wydanie decyzji zabezpieczającej wobec braku zaistnienia przesłanek ku zabezpieczeniu, w szczególności przez brak uprawdopodobnienia, że zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania, tj. brak uprawdopodobnienia, że zbywanie przez podatnika majątku może utrudnić lub udaremnić egzekucję; 2) art. 233 § 1 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 w zw. z art. 127 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i nieudolną próbę konwalidacji działań naczelnika, który nie dokonał analizy stanu majątkowego i finansowego strony, co pozbawiło jej prawa do obrony w tym zakresie na etapie sporządzania odwołania od decyzji; 3) art. 233 § 1 w zw. z art. 33 § 1 oraz art. 33 § 2 pkt 2 O.p. przez akceptację ich zastosowania w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wskazane w tych przepisach przesłanki ich zastosowania, a w szczególności w sytuacji, gdy nie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, ani nawet, że w ogóle ono kiedykolwiek powstało; 4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 122 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i pomimo braku ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności braku ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie przybliżonej kwoty zobowiązania oraz braku zbadania i ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w zakresie stanu majątkowego podatnika i odniesienia tego stanu majątkowego do określonej, przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego; 5) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w szczególności w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz zaistnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania przez podatnika; 6) art. 233 § 1 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 124 O.p. przez wydanie decyzji wobec braku podstaw prawnych w zakresie zastosowania instytucji zabezpieczenia, braku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie podstaw wydania decyzji o zabezpieczeniu, w szczególności w zakresie sytuacji majątkowej skarżącej; braku stosownego uzasadnienia przesłanek, jakimi organ kierował się przy wydaniu przedmiotowej decyzji, a w szczególności w kwestii braku wyjaśnienia, na czym polega uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania oraz znaczna kwota zobowiązania w stosunku do posiadanego przez skarżącą majątku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. W piśmie z dnia [...] lutego 2022 r. strona odniosła się do odpowiedzi na skargę i wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Do stanowiska skarżącej zawartego w tym piśmie organ ustosunkował się w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze z zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W kontrolowanej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w na podstawie tego przepisu, gdyż skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności dokonania przez organ podatkowy zabezpieczenia na majątku firmy [...] [...] E. W.-P. należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2018 r., o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przybliżonej łącznej kwocie [...]zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie [...]zł, tj. w łącznej kwocie [...]zł. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu (por. R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2007) uregulowana w art. 33 O.p. instytucja zabezpieczenia jest wykorzystywana przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Służy ona zabezpieczeniu interesu budżetu państwa i budżetów samorządowych zanim jeszcze powstaną przesłanki do wszczęcia egzekucji administracyjnej, określone w art. 26 ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadniczym celem tej instytucji jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., III SA 7499/98). Stosownie do art. 33 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 O.p., w okolicznościach wymienionych w § 1, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem m.in. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 33 § 3 zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W oparciu o art. 33 § 4 O.p. organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Z regulacji tych wynika, że w trybie art. 33 § 2 pkt 2 O.p. możliwe jest zabezpieczanie zobowiązań, które powstały z mocy prawa, ale jeszcze nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania. W tym przypadku nie jest jeszcze znana kwota zobowiązania. Stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga wydania decyzji o zabezpieczeniu, w której organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy w decyzji o zabezpieczeniu określa również wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Przesłanką zabezpieczenie jest "uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane". Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Przykładowo wymienia sytuacje, które mogą rodzić uzasadnioną obawę. W pierwszym przypadku chodzi o nieuiszczanie zobowiązań podatkowych, przy czym musi ono mieć charakter trwały, w drugim – o zbywanie majątku. Podkreślić jednak należy, że wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Dokonanie zabezpieczenia w trybie tego przepisu może nastąpić w każdej sytuacji, w której zachodzi uzasadniona obawa niewywiązania się przez podatnika z zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., II FSK 1195/14). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., I FSK 1383/08). Wśród innych okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego wymienia się, np. posługiwanie się tzw. "pustymi" fakturami, nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., I FSK 1230/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2014 r., I SA/Gd 155/14), nierzetelne prowadzenia ksiąg handlowych (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1994 r., SA/Gd 96/94; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 stycznia 2006 r., I SA/Bk 367/2005; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 czerwca 2010 r., I SA/Rz 248/10; wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2014 r., III SA/Wa 2749/13; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., I SA/Po 943/14), czy rozliczenie podatku od towarów i usług w sposób nierzetelny, gdyż wystawione faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16; P. Borszowski, Obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Glosa aprobująca do wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16, Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd orzecznictwa 2017, nr 1, poz. 4). W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy ustalił, że w badanym okresie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...] [...] E. W.-P.. Przeważającym przedmiotem działalności jest sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego. W tym okresie kontrahentami skarżącej były następujące podmioty: [...] spółka z o.o., [...] spółka z o.o. i [...] Ltd. Według organu firma [...] nie dokonała zakupów i sprzedaży różnego rodzaju receptur na oleje, a jedynie stanowiła ogniwo w fikcyjnym łańcuchu obrotu tymi recepturami, jako pierwszy podmiot pozorujący sprzedaż na terytorium kraju ww. towarów rzekomo nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowych transakcji. Źródłem pochodzenia ww. receptur był podmiot [...] Ltd. z [...]. Jak ustalono firma ta została założona w kwietniu 2017 r. i jest powiązana rodzinnie z E. W.-P., gdyż funkcję prezesa ww. firmy początkowo pełnił jej mąż – J. P., następnie córka – L. W.-P., a od listopada 2018 r. funkcję tę pełnił S. B., prywatnie brat G. C., będącego prezesem spółki [...], która również była jednym z głównych kontrahentów firmy [...]. Administracja podatkowa [...] przekazała materiał dowodowy w zakresie transakcji zawartych przez firmę [...] z [...] Ltd. w II i III kwartale 2018 r., tj. trzy faktury dokumentujące nabycie przez [...] Ltd. receptur na oleje w łącznej ilości 80 sztuk od amerykańskiej spółki [...]. Z przestawionych dokumentów wynika podany obrót podmiotu brytyjskiego zarówno krajowy (100.000 GBP, tj. [...] zł), jak i stanowiący wysyłki UE (30.000 GBP, tj. [...] zł), który jest zdecydowanie niższy od łącznej wartości wewnątrzwspólnotowych, rzekomych dostaw towarów zrealizowanych przez [...] Ltd. na rzecz firmy [...]. Nabycia tej firmy w II i III kwartale 2018 r. wyniosły [...] zł. Kwota nabyć jest zatem niewspółmiernie wyższa od obrotów [...] Ltd., w tym obrotów firmy stanowiącym wysyłki UE. W rezultacie nie potwierdzono prawidłowości i rzetelności transakcji w zakresie nabycia w okresie objętym kontrolą przez firmę [...] receptur na oleje od podmiotu [...] Ltd. w łącznej kwocie [...]zł. W odniesieniu do spółki [...] ustalono, że spółka ta w ww. okresie nie wykonała jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast jej działalność ograniczyła się jedynie do wystawienia i wprowadzenia do obrotu gospodarczego, co najmniej 65 faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, w których wykazała podatek od towarów i usług w łącznej kwocie [...]Podmiot ten był jedynie uczestnikiem sztucznie stworzonych i pozbawionych jakiegokolwiek ekonomicznego uzasadnienia łańcuchów fakturowania, w ramach których nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej w zakresie obrotu towarowego, lecz przyjmował oraz wystawiał i wprowadzał do obrotu gospodarczego faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji gospodarczych polegających na dostawie tych towarów. Umożliwiał tym samym ich odbiorcom odliczanie kwot podatku od towarów i usług wykazanych na wystawionych przez siebie fakturach i – w konsekwencji – obniżanie wysokości podatku należnego. Spółka [...], uczestnicząc w powyższych łańcuchach, miała za zadanie stworzyć pozory prowadzenia legalnej działalności gospodarczej i wydłużenie tym samym tych łańcuchów. Natomiast w przypadku spółki [...] ustalono, że deklarowane przez nią transakcje nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Stwierdzono, że spółka [...] nie mogła zrealizować jakiekolwiek operacje gospodarcze na rzecz swoich kontrahentów, wskazanych w złożonym pliku JPK-VAT. Spółka ta w żaden sposób nie uprawdopodobniła swoich możliwości wykonania usług czy też dostawy towarów, a zgromadzony materiał dowodowy świadczy o fikcyjności wystawionych faktur VAT. Analiza dowodów wykazała, iż podmiot ten w rzeczywistości nie prowadził żadnej deklarowanej przez siebie działalności gospodarczej i nie wykonywał żadnych czynności opodatkowanych w maju 2018 r. Powyższe potwierdza również fakt, pomimo osiąganych wysokich obrotów spółka ta nie zatrudniał żadnego pracownika, a jej siedziba to adres biura wirtualnego. Nieprawdopodobnym również jest, aby firma realizująca rzeczywiste usługi remontowe i budowlane nie posiadała żadnych środków trwałych oraz nie ponosiła kosztów związanych z ich utrzymaniem. Takie zachowanie wskazuje na pozorność podejmowanych działań w celu uprawdopodobnienia prowadzonej działalności. Uwzględniając powyższe organ uznał, że firma [...] zawyżyła kwoty podatku należnego i naliczonego wykazane w złożonych deklaracjach VAT-7 tytułem wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów oraz nie dokonała dostawy towarów na terytorium kraju na rzecz spółek [...] i [...]. Z uwagi na wystawienie faktur VAT dokumentujących obrót recepturami na oleje, zastosowano art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i uprawdopodobniają przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych, które we właściwej wysokości zostaną określone w decyzji wymiarowej. Przedstawione przez skarżącą działania polegające na przyjmowania i wystawiania faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych rodzą obawę co do dobrowolnego wykonanie przez nią przyszłych zobowiązań. Uwzględniając w sprawie ustalony stan faktyczny należy stwierdzić, iż zarzut braku podstaw dokonania zabezpieczenia jest bezzasadny. Oczywiście – z uwagi na to, że przepisy o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych (art. 33 § 4 O.p.) wymagają określenia w decyzji o zabezpieczeniu jedynie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego – okoliczności mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niepełne i nieostateczne, jednak zachowanie się skarżącej polegające dokonywaniu fikcyjnych transakcji w celu obniżenia zobowiązań podatkowych, podważa jej wiarygodność jako rzetelnego podatnika i wskazuje na to, że wykonanie przez nią przyszłych zobowiązań może być zagrożone. Jak wcześniej zaznaczono, organy mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Nie muszą to być wyłącznie okoliczności wskazane w art. 33 § 1 O.p., tj. trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub czynności polegających na zbywaniu majątku. Zabezpieczenie jest możliwe także w sytuacji, gdy dokonano rozliczenia podatku od towarów i usług w sposób nierzetelny, gdyż wystawione faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Organ podjął także działania w celu ustalenia posiadanego przez skarżącą majątku. Ustalono, że nie jest ona właścicielem nieruchomości. W złożonych zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym wykazała z prowadzonej działalności gospodarczej w 2019 r. stratę w kwocie [...]zł, a w 2020 r. dochód w kwocie [...]zł. W aktach sprawy znajduje się także zestawienie dochodów skarżącej za lata 2016-2020 sporządzone na podstawie zeznań podatkowych, z którego wynika, że w powyższych latach poniosła ona stratę w łącznej wysokości [...] zł. W kontekście przybliżonej kwoty podatku do zapłaty (617.940 zł) przedstawione wyżej dane nie dają podstawy do twierdzenia, że sytuacja finansowa skarżącej stanowi odpowiednie zabezpieczenie realizacji należnego podatku. W rezultacie rację ma Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, że wykazywane przez skarżącą dochody oraz ujawniony przez nią majątek nie stanowią gwarancji zapłaty przybliżonej kwoty podatku i rodzą obawę jego niewykonania. Zdaniem Sądu, nie zasługują też na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Organ podatkowy zgromadził w sprawie wystarczający materiał dowodowy. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Nadto, Dyrektor Izby Administracji wskazał na przyczynę odmiennej od podatnika oceny zgromadzonych dowodów, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca, za pomocą dostępnych jej środków dowodowych, nie zanegowała skutecznie ustaleń organów podatkowych. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wyrażonej w art. 127 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ponownie, rzetelnie rozpoznał sprawę, jak i argumenty podnoszone przez stronę. Samodzielnie też dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie stanowi naruszenia tego przepisu dokonana przez organ odwoławczy analiza sytuacji majątkowej strony w oparciu o ogólnodostępne dane (zawarte np. zeznaniach podatkowych). Trudno, aby dane te nie były znane skarżącej. W skardze zarzucono brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu majątkowego strony, jednakże nie przedstawiono żadnych rzeczowych argumentów i dowodów przeczących ustaleniom organu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.