I SA/Bk 166/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 września 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę

Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. (dalej jako: "NPUS") decyzją z [...] grudnia 2022 r., nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu A. K. (dalej jako: "skarżący") za zaległości podatkowe M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "Spółka") w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2016 roku w łącznej wysokości 1.666.708,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości w kwocie 932.993,00 zł liczonymi na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, tj. [...] grudnia 2020 r., w tym za styczeń, luty i marzec 2016 r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej jako: "DIAS") decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 107 § 1 i 2 oraz art. 116 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej jako: "o.p."), a następnie zaznaczył, że z treści art. 116 o.p. wynika, że w toku postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie fakt pełnienia obowiązków członka zarządu i bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. Natomiast wskazanie przesłanek zwalniających z odpowiedzialności podatkowej należy do członka zarządu. DIAS podniósł, że z akt sprawy wynika, że w toku postępowania skarżący pismami z [...] lipca 2020 r., [...] września 2020 r., [...] października 2020 r. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie przez NPUS dowodów, w tym m.in. przesłuchanie pracowników Spółki jako świadków, włączenie do akt protokołu badania ksiąg z [...] września 2018 r. z postępowania prowadzonego wobec K. przez NPUS, wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w B. prowadzącej śledztwo wobec ww. Spółki o pozyskanie informacji i dokumentów odnośnie odbiorców towarów od ww. spółki, czy ustalono jakiekolwiek nieprawidłowości przy nabyciu przez nich towaru. W odpowiedzi na wniosek z [...] października 2020 r. odnośnie przeprowadzenia dowodów w sprawie NPUS pismem z [...] listopada 2020 r. nr [...]poinformował skarżącego, że wniesione uwagi oraz wnioski dowodowe nie mogą być rozpatrzone w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, bowiem dotyczą one merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. DIAS stwierdził, że konieczne jest w niniejszej sprawie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności odniesienie się do wnioskowanych przez skarżącego dowodów oraz ustalenie czy przedmiotem wnioskowanych dowodów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy i czy okoliczności te nie są już stwierdzone innym dowodem, ewentualnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. wynika, iż odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu, (art. 54 § 2 o.p.) W myśl art. 109 § 1 o.p. w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy m.in. art. 54 stosuje się odpowiednio. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności i podatkowej jako byłego członka zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2016 r. zostało wszczęte [...] czerwca 2020 r. postanowieniem NPUS nr [...] z [...] czerwca 2020 r., natomiast zostało zakończone zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...], która została doręczona skarżącemu [...] grudnia 2020 r. Zatem postępowanie trwało ponad 3 miesiące. Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji kiedy decyzja organu nie została doręczona w - terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, organ w wydanym akcie prawnym powinien wskazać, czy za okres zwłoki należne są od podatnika odsetki oraz uzasadnić w tym zakresie swoje stanowisko. DIAS podniósł, że w związku z tym, że organ I instancji, w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do ww. kwestii, zalecił mu aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zbadał zasadność naliczenia odsetek za zwłokę w oparciu art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 2 o.p. oraz uzasadnił swoje stanowisko w rozstrzygnięciu. Odnosząc się do wniosku skarżącego o podjęcie kroków przez DIAS w celu wznowienia postępowania w sprawie decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. nr [...] wobec Spółki w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń - marzec 2016 r., organ odwoławczy poinformował, iż ww. wniosek został przesłany pismem z [...] lipca 2021 r. nr [...] zgodnie z właściwością do NPUS , o czym strona została zawiadomiona. DIAS podniósł, że wniosek o "zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia przez WSA w Białymstoku skargi na postanowienie Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji nr [...] z [...] grudnia 2020 r." został rozpoznany odrębnym postanowieniem z [...] lipca 2021 r. nr [...] odmawiającym zawieszenia przedmiotowego postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek skarżącego z [...] sierpnia 2021 r. o wszczęcie przez DIAS z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. wydanej wobec Spółki zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] DIAS , po rozpatrzeniu wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez DIAS wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. nr [...] wydanej wobec Spółki, odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania odwoławczego. Pismem z [...] września 2021 r. skarżący ponownie zwrócił się o wszczęcie z urzędu przez DIAS postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. wydanej wobec Spółki. Ponadto wniósł o pozyskanie i włączenie do akt niniejszego postępowania wszelkich dowodów, w tym w szczególności zeznań świadków przeprowadzonych przez NPUS zgromadzonych w postępowaniu [...]. W dniu [...] września 2021 r. ww. złożył zeznania w Urzędzie Celno-Skarbowym w B., Delegatura w S., w trakcie którego wyjaśnił wszystkie okoliczności związane z transakcjami Spółki zakwestionowanym przez NPUS. Zdaniem skarżącego z przesłuchania jednoznacznie wynika, że w Spółce nie doszło do żadnych nieprawidłowości w nabyciu paliwa oraz, że pozwoli na uchylenie i zmianę decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. Poza tym w ocenie skarżącego ww. dowody pozwolą na podjęcie decyzji o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...] DIAS po raz kolejny odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania odwoławczego. Odnosząc się do wniosków skarżącego wniesionych na etapie postępowania odwoławczego o przeprowadzenie licznych dowodów, w tym prośby o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego w trybie art. 229 o.p., DIAS powołując się na wyrok NSA z 19 sierpnia 2020 r. I FSK 1882/17 podniósł, że organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tut. sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) art. 233 § 2 w zw. z art. 125 § 1 i art. 127 o.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie przez organ II instancji decyzji kasacyjnej, tj. przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, gdyż organ II instancji oprócz nieprawidłowości w ustaleniu odsetek za zwłokę i kwestii nierozpatrzenia wniosków dowodowych nie wskazał innych czynności, które były podstawą takiego rozstrzygnięcia i nie przedstawił wytycznych dla organu podatkowe I instancji, 2. art. 229 w zw. z art. 127 o.p. poprzez ich niezastosowanie pomimo, że organ II instancji miał możliwość samodzielnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. 3. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 o.p. poprzez ich niezastosowanie co przejawiało się w wydaniu przez organ II instancji decyzji kasacyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organ I instancji zamiast umorzenia postępowania podatkowego, w sytuacji gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe zarzuty na względzie skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego lub 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania, 3) zasądzenie od organów podatkowych na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór między skarżącym a organem zasadniczo sprowadza się do zasadności uchylenia przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 o.p. decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz do niezastosowania art. 229 o.p. Rozstrzygając ten spór, na wstępie trzeba stwierdzić, że zgodnie z art. 233 § 2 o.p. organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie natomiast do art. 229 o.p., organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3610/15, z zestawienia tych przepisów wynika, że zakres postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym jest ograniczony do "dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów" (art. 229 o.p.). Jeśli zakres ten miałby przekraczać wyznaczone przepisem ramy wskutek uznania, że "rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części", konieczne staje się wydanie decyzji kasacyjnej. Oznacza to, że o dopuszczalności wydania decyzji kasacyjnej przesądza zakres, w którym trzeba postępowanie dowodowe przeprowadzić, ale także – co podkreśla się w orzecznictwie i literaturze – znaczenie badanych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, oceniane na tle zebranego już materiału dowodowego (A. Kabat, uw. 5 do art. 229 w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, lex/el). Innymi słowy, organ dopuszcza się naruszenia art. 233 § 2 w związku z art. 229 o.p., jeśli wydaje decyzję kasacyjną, choć powinien przeprowadzić dodatkowe tylko postępowania dowodowe w celu uzupełnienia materiału dowodowego o okoliczności, które nie mają przesądzającego znaczenia dla sprawy. Jeśli trzeba wyjaśnić okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, organ odwoławczy nie może uczynić tego samodzielnie, bo wówczas narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 o.p.). Należy też wyjaśnić, że uprawnieniem organu odwoławczego, które nie podlega kwestionowaniu, jest uzupełnianie materiału dowodowego dla poczynienia dodatkowych, lecz nie podstawowych ustaleń. Może on zatem przesłuchiwać świadków, powoływać biegłych i konfrontować ich opinie, przeprowadzić dowód z dokumentu, przeprowadzić w miarę potrzeby oględziny pod warunkiem, że czynności te mieszczą się w granicach dodatkowego postępowania uzupełniającego dowody i materiały w sprawie. Jeżeli zatem uzupełnienie może nastąpić w dodatkowym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 229 o.p., gdyż dotyczy mniejszej części niż znaczna, organ odwoławczy nie powinien korzystać z możliwości uchylania decyzji wydanej w I instancji, ale sam przeprowadzić dodatkowe postępowanie uzupełniające (K. Teszner, Ordynacja podatkowa: Dowody w postępowaniu podatkowym, pod red. Rafała Dowgiera, Białystok 2013, s. 212-231). W przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, taka sytuacja nie miała miejsca. Powodem wydania decyzji kasacyjnej przez DIAS było nierozpatrzenie przez organ I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego oraz niezbadanie zasadności naliczenia odsetek za zwłokę w oparciu art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 54 § 2 o.p. W ocenie Sądu DIAS, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sposób precyzyjny na str. 7-9 decyzji podał zakres i wytyczne dla organu I instancji odnośnie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ odwoławczy podniósł, że konieczne jest w niniejszej sprawie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności odniesienie się do wnioskowanych przez skarżącego w pismach z [...] lipca 2020 r., [...] września 2020 r., [...] października 2020 r. z dowodów, w tym przesłuchanie pracowników Spółki jako świadków, włączenie do akt protokołu badania ksiąg z [...] września 2018 r. z postępowania prowadzonego wobec K. przez NPUS, wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w B. prowadzącej śledztwo wobec ww. Spółki o pozyskanie informacji i dokumentów odnośnie odbiorców towarów od ww. spółki, czy ustalono jakiekolwiek nieprawidłowości przy nabyciu przez nich towaru oraz ustalenie czy przedmiotem wnioskowanych dowodów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy i czy okoliczności te nie są już stwierdzone innym dowodem, ewentualnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodów. Ponadto zalecił organowi I instancji aby przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zbadał zasadność naliczania odsetek za zwłokę w oparciu o art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 2 o.p. oraz uzasadnił swoje stanowisko w rozstrzygnięciu. Z art. 54 § 1 pkt 7 o.p. wynika, iż odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu, (art. 54 § 2 o.p.). W myśl art. 109 § 1 o.p. w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy m.in. art. 54 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności i podatkowej jako byłego członka zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2016 r. zostało wszczęte [...] czerwca 2020 r. postanowieniem Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...] czerwca 2020 r. nr [...], natomiast zostało zakończone zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...], która została doręczona stronie [...] grudnia 2020 r. Zatem, jak wykazał organ odwoławczy, postępowanie trwało ponad 3 miesiące. DIAS prawidłowo stwierdził, że w sytuacji kiedy decyzja organu nie została doręczona w - terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, organ w wydanym akcie prawnym powinien wskazać, czy za okres zwłoki należne są od podatnika odsetki oraz uzasadnić w tym zakresie swoje stanowisko. W świetle powyższych ustaleń bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 233 § 2 w zw. z art. 229 o.p., gdyż jak wskazano wyżej organ odwoławczy słusznie stwierdził, że konieczne jest w niniejszej sprawie ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz zbadanie zasadności naliczenia odsetek za zwłokę w oparciu art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 54 § 2 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 1882/17 wskazał "organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. Jeżeli natomiast postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w ogóle, albo też wymagane jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy powinien bezwzględnie uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia." Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło też do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 o.p.). Jak słusznie wskazuje autor skargi, przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych, wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Należy jednak zaznaczyć, że gdyby organ odwoławczy w niniejszej sprawie wykazał aktywność i przeprowadził dowody po to, by merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. Wydanie decyzji po przeprowadzeniu przez organ odwoławczy dowodów we wskazanym wyżej zakresie pozbawia podatnika możliwości poddania kontroli instancyjnej wydanej decyzji, bowiem na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy służy już tylko skarga do sądu administracyjnego. Respektowanie zasady dwuinstancyjności nakazuje, aby w takiej sytuacji uchylić decyzję, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji (por. A. Gomułowicz, glosa aprobująca do wyroku NSA z dnia 6 maja 2009 r., II FSK 1794/08). Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego, że DIAS nie wskazał przyczyn nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, a z wydanego rozstrzygnięcia nie wynika jakie okoliczności przesądziły o uchyleniu decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na stronie 9, organ odwoławczy odniósł się bezpośrednio do wniosków skarżącego, zarówno odnośnie przeprowadzenia licznych dowodów, jak i prośby o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w trybie art. 229 o.p., w tym powołał stosowne orzecznictwo w tym zakresie. Ponadto nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 208 § 1 o.p. bo zamiast przekazania sprawy do ponownego rozpoznania winien był umorzyć prowadzone postępowanie jest nieuprawnione. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, wskutek braku właściwego zgromadzenia materiału dowodowego oraz braku przeanalizowania zasadności naliczenia odsetek za zwłokę w oparciu art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 54 § 2 o.p. przez organ I instancji, nie mógł merytorycznie rozpatrzyć sprawy w tak ustalonym stanie faktycznym. Tym samym nie miał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem jak już wskazano naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. W ocenie Sądu bezzasadny okazał się też zarzut niezasadnego przedłużania postępowania przez organ odwoławczy, który zdaniem skarżącego, dopuszczając się rażących błędów proceduralnych niezasadnie przedłużył postępowanie, zamiast uchylić decyzję organu I instancji i ostatecznie umorzyć postępowanie w sprawie. Po pierwsze prawidłowe zastosowanie przepisu art. 233 § 2 o.p. nie może zostać uznane za naruszenie art. 125 § 1 o.p. wskazującego, że organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada szybkości postępowania nie może, bowiem ograniczać zasady jego dwuinstancyjności (por. wyroki NSA z 17 maja 2019 r.: sygn. akt I GSK 135/17 i 147/17, opubl. CBOSA). Po drugie jak słusznie podniósł DIAS w odpowiedzi na skargę, skarżący w toku wyłącznie postępowania odwoławczego, co prawda korzystając z uprawnień zagwarantowanych przez Ordynację podatkową, wniósł szereg wniosków, które były rozpatrzone przez organ odwoławczy, tym samym przedłużając prowadzone postępowanie. I tak: (-) w odwołaniu z 10 czerwca 2021 r. (data w pływu do organu [...] czerwca 2021 r.) skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego oraz wniosek o podjęcie kroków do wznowienia postępowania w sprawie decyzji wymiarowej NPUS z [...] listopada 2019 r. nr [...], z której wynikają zaległości w podatku od towarów i usług M. Sp. z o.o. za styczeń - marzec 2016 r., (-) piśmie z [...] sierpnia 2021 r. (data w pływu do tut. organu [...] sierpnia 2021 r.) ponownie wniósł o zawieszenie postępowania odwoławczego, oraz wszczęcie przez DIAS z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji i uzupełnienie dowodów w sprawie, (-) piśmie z [...] września 2021 r. (data w pływu do tut. organu [...] września 2021 r.) wniósł kolejny wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego, o pozyskanie dowodów z postępowania karnoskarbowego i ponownie wniósł o wszczęcie postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Natomiast już po wydaniu przez DIAS zaskarżonej decyzji, skarżący pismem z [...] listopada 2021 r. (data w pływu do tut organu [...] listopada 2021 r.) wniósł o uzupełnienie i wyjaśnienie treści zaskarżonej decyzji. Następnie po otrzymaniu odmownego postanowienia DIAS jako organu I instancji w zakresie uzupełnienia ww. decyzji, skarżący również wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Należy też nadmienić, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji NPUS z [...] listopada 2019 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu M. Sp.zo.o. oraz czynnego udziału ww. Spółki w postępowaniu nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy. Do powyższej kwestii organ odwoławczy odniósł się szczegółowo na str. 8 stanowiska w sprawie odwołania (k. 32 akt admin., tom II. Podsumowując powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ odwoławczy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.