I SA/Bk 488/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. SA w B. na decyzję Naczelnika P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie określenia, w odmiennej wysokości niż zadeklarowano, kwoty podatku od towarów i usług za m-c grudzień 2012 r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oddala skargę.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...]wydaną wobec B.S.A. z siedzibą w B. (dalej też jako: "Spółka", "skarżąca") Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. (dalej jako: "NPUCS") dokonał odmiennego niż strona rozliczenia podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. W ww. decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka: 1) ujęła w rejestrach, a następnie w rozliczeniu podatku od towarów i usług 76 faktur wystawionych przez P.sp. z o.o. niepotwierdzających faktycznych zdarzeń gospodarczych, przez co zawyżyła podatek naliczony o łączną kwotę 1.818.132 zł. 2) bezpodstawnie zadeklarowała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotów: W. LLC, R., K.s.r.o., S.s.r.o. w związku z nie dokonaniem transakcji sprzedaży na ich rzecz, przez co zawyżyła wartość WDT na łączną kwotę 8.145.636 zł. Zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji Spółka w listopadzie i grudniu 2012 r. była elementem nielegalnego procederu związanego z wystawianiem dokumentów, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. Jednocześnie według stanowiska organu strona mogła co najmniej przypuszczać, że obrót, w którym uczestniczy ma znamiona oszustwa podatkowego. Wobec powyższego w wydanym rozstrzygnięciu zarzucono Spółce niedochowanie należytej staranności w relacjach handlowych, odmawiając przy tym prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych dowodów zakupu oraz podważając dokonanie transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, NPUCS decyzją z [...] września 2022 r. nr[...]: 1) za listopad 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego, 2) za grudzień 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił kwotę podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w miejsce zadeklarowanej przez Spółkę kwoty do przeniesienia. W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego i stwierdził, że za listopad 2012 r. zobowiązanie Spółki w podatku od towarów i usług uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2017 r. i dlatego orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i w tym zakresie umorzył postępowanie odnośnie zobowiązań podatkowych Spółki za listopad 2012 r. Organ podniósł, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. nie uległo przedawnieniu, gdyż bieg terminu został skutecznie zawieszony. NPUCS wyjaśnił, że pismem z [...] listopada 2017 r. nr[...], [...](poz. nr 26 akt sprawy) organ I instancji działając w oparciu o postanowienia art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomił Spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia jej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2012 r. do grudnia 2013 r. w związku z wystąpieniem okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy. Podstawą zawieszenia był fakt prowadzenia przez Śląski Wydział Zamiejscowy Prokuratury Krajowej Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji śledztwa o sygn.[...]., którym objęto m.in. czyny z kodeksu karnego skarbowego związane z uszczupleniem podatku od towarów i usług od listopada 2012 r. do maja 2013 r. przez skarżącą Spółkę w związku z posługiwaniem się niepotwierdzającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych fakturami, wystawionymi przez podmiot P.sp. z o.o. z siedzibą w C. O niniejszym fakcie organ został poinformowany pismem Prokuratury z [...] listopada 2017 r. (poz. nr 25 akt sprawy). Następnie pismem z [...] listopada 2018 r. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. działając w oparciu o art. 70c Ordynacji podatkowej poinformował skarżącą Spółkę , iż z dniem 19 grudnia 2014 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2012 r. do października 2015 r. Podstawę zawieszenia stanowiły okoliczności wskazane w art. 70 § 6 pkt 1 powołanej ustawy (poz. nr 337/2 akt sprawy), to jest wszczęte [...] grudnia 2014 r. postępowanie przygotowawcze związane z niewykonaniem zobowiązań podatkowych przez skarżącą Spółkę. Powyższe potwierdza pismo Ś. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej (poz. 337/5 akt sprawy). Organ ścigania poinformował w nim Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B., iż w związku z ustaleniami śledztwa o sygn. [...], wszczętego w [...] grudnia 2014 r. prowadzonego w sprawie przeciwko A. B. i innym osobom, podejrzanym o udział w działającej w latach 2012 do czerwca 2016 r. w D., K., C., W., P., K. i innych miejscowościach na terenie RP, zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się procederem uzyskiwania bezpodstawnych zwrotów podatku VAT, uszczupleń podatku VAT dużej wartości, wystawianiem poświadczających nieprawdę faktur VAT i posługiwaniem się nimi, (w związku z transakcjami o charakterze karuzelowym), praniem brudnych pieniędzy i innymi czynami, to jest o przestępstwa z art. 258 § 1 kk, art 286 § 1 kk, art. 271 § 1 i 3 kk, art, 273 kk, art. 56 § 1 kks, art. 62 § 3 kks, art. 299 § 1 i 5 kk i inne, stwierdzono podejrzenie popełnienia przestępstwa przez podmiot B. S.A. Zgodnie ze stanowiskiem prokuratury ww. przestępstwo wiąże się z niewykonaniem przezsStronę niniejszego postępowania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2012 r. do października 2015 r. W związku z tym, że zawiadomienie wystosowane przez NPUCS pismem z[...]listopada 2017 r. nie wywołało skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki, z uwagi na niespełnienie ustawowego warunku wskazania daty, od której skutek ten miałby zaistnieć, organ pismem z [...] listopada 2018 r., w związku z wystąpieniem okoliczności faktycznych zawieszających bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz poprawności formalnej zastosowania tej instytucji, spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki, zawiadomił Spółkę o tym fakcie. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie objętym postępowaniem Spółka prowadziła działalność gospodarczą polegającą głównie na sprzedaży towarów w postaci gazu płynnego, węgla i nawozów. W okresie objętym postępowaniem Spółka była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Deklaracje z tytułu jego rozliczenia za okresy miesięczne (VAT-7) złożyła do P. Urzędu Skarbowego w B. Z dokumentów źródłowych oraz rejestrów spółki prowadzonych dla celów podatku od towarów i usług wynika, że podmiot w okresie objętym postępowaniem przyjął do rozliczenia faktury VAT, na których jako wystawca figuruje P.sp. z o.o. z W grudniu 2012 r. było to 28 faktur, z których kwota podatku VAT wynosiła łącznie 757.976 zł. Wartość netto tych faktur wyniosła 3.295.545,68 zł. Jako przedmiot sprzedaży na fakturach wykazano drut walcowany, płytę dębową klejoną oraz walcówkę. Wskazany asortyment miał stanowić dla Spółki towar handlowy. Faktury sprzedaży na niniejszy towar wystawiono na rzecz podmiotów zagranicznych, to jest: (-)W. LLC -jedna faktura na kwotę 46.692,36 zł (stal), (-) R. - dwie faktury na łączna wartość 121.846,40 zł (drut walcowany), (-)K.s.r.o. - siedem faktur na łączną wartość 1.669.500 zł (płyta dębowa klejona), (-)S.s.r.o.- osiemnaście faktur na łączną wartość 1.557.426 zł (walcówka). Łączna wartość dokumentów mających dokumentować dostawę wewnątrzwspólnotową towarów, których dostawcą dla Spółki miała być firma P.wyniosła 3.395.464,76 zł. W przeprowadzonym postępowaniu dokonano ustaleń zgodnie, z którymi obrót ww. towarami miał charakter "karuzelowy" i był elementem nielegalnego procederu nakierowanego na uzyskanie nienależnych korzyści finansowych kosztem budżetu państwa. Obrót ten polegał na "przerzucaniu" pomiędzy poszczególnymi elementami karuzeli tego samego towaru z wykorzystaniem nadużyć w podatku VAT. Strona postępowania w zidentyfikowanym procederze pełniła natomiast rolę "brokera". Kontrolę celno-skarbową oraz postępowanie podatkowe przeprowadzone wobec B. S.A. Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. realizował we współpracy z Prokuraturą Krajową - Wydziałem Zamiejscowym w K. - prowadzącą śledztwo o sygn.[...]. W ramach ww. śledztwa zarzuty postawiono między innymi A.B.. Dotyczyły one przede wszystkim kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, której działalność miała na celu osiąganie korzyści majątkowych z przestępstw, w tym skarbowych oraz składania nierzetelnych deklaracji podatkowych. W związku z prowadzonymi czynnościami organy ścigania przesłuchały kilkukrotnie podejrzanego, to jest [...] września 2016 r., [...] grudnia 2016 r., [...] kwietnia 2017 r., [...] lipca 2018 r. oraz [...] lipca 2018 r. W takcie przeprowadzonych czynności A. B. opisał schemat funkcjonowania łańcucha podmiotów obracających drzwiami dębowymi i płytą dębową klejoną. Według zeznającego proceder ten funkcjonował od września 2012 r., a jego rola w nim polegała na "wynajęciu" do łańcucha trzech podmiotów polskich oraz jednego zagranicznego. Zgodnie z zeznaniami A. B. "operatorem" w obrocie płytą klejona była Spółka B. S.A. Strona postępowania została umiejscowiona w łańcuchu poprzez kontakty ze Z. Ł. - prezesem P., który to poprzez T. C. (spółka M.) nawiązał znajomość z prezesem B. W ujawnionym łańcuchu funkcjonowały zarówno spółki stworzone celowo, nieprowadzące rzeczywistej działalności gospodarczej, których właściciele i prezesi byli "fikcyjni", nie pełnili w nich żadnej roli (np. S., P., L. I, P. - pozostające pod kontrolą B.), a także podmioty faktycznie działające np. skarżąca Spółka. W zakresie "obrotu" płytą dębową klejoną, według zeznań B., udział brały co najmniej firmy wymienione poniżej: - P.s.r.o. (Słowacja) - podmiot kierowany przez A. B., którego formalnym prezesem była P.C. (T.), - K.s.r.o. (Czechy), - B. S.A. (tzw. "operator") – P.(tzw. "inwestor"), - S.sp. z o.o. - podmiot kierowany przez A. B., którego formalnym prezesem był G. J., - L. sp. z o.o. (A. B.) oraz P.sp. z o.o. (formalny prezes G.J.) podmioty również zarządzane przez zeznającego. W ramach przeprowadzonych dowodów z przesłuchań B. zeznał również, że "jego firmy nie składały żadnych deklaracji". W związku z czym "obrót" przez te podmioty odbywał się poza opodatkowaniem. Stosownie do złożonych wyjaśnień nad procederem kontrolę sprawował "inwestor", to jest osoba, która wynajmowała spółki oraz finansowała towar, jednocześnie pełniła nadzór nad "obrotem", w tym decydowała o marży stosowanej w łańcuchu. W zakresie płyty dębowej klejonej inwestorem byli również właściciele P.- Pan Ł. z żoną. NPUCS przywołał następnie ustalenia w zakresie postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec skarżącej Spółki za styczeń 2014 r. W ramach postępowania kontrolnego przeprowadzonego za styczeń 2014 r. organ przesłuchał w charakterze świadków: (-) osoby zarządzające w Spółce oraz jej pracowników, to jest: B. R. (byłego Prezesa Zarządu), J.D. (byłego Prezesa Zarządu), J.P. (Prokurenta i Dyrektora Działu), U. S. (Główną Księgową), Krzysztofa A. Z. (pracownika Działu Handlowego), M.K. (pracownika Działu Handlowego), (-) pracowników firmy transportowej J.sp. j. P.;M. K. J. - kierowców J. Ś. i K.C., (-) właściciela firmy T.M i H. J.K., (-) Prezesa Zarządu P.sp. z o. o. Z. Ł., W charakterze strony został przesłuchany Pan Z. Ł. - członek zarządu i dyrektor finansowy Spółki B.. Protokoły przesłuchań ww. osób zostały włączone do akt niniejszej sprawy. W postępowaniu podatkowym przeprowadzonym przez NPUCS między innymi za listopad i grudzień 2012 r. powtórzono przesłuchania J. D., B.R., Z.Ł., A. Z. oraz M.K. Przesłuchano ponadto E. K. - pracownika Działu Handlowego B. S.A. oraz E. T. - specjalistę do spraw kontroli wewnętrznej Spółki. Jednocześnie powtórnie przesłuchano Prezesa Zarządu P.- Z. Ł., a także odebrano zeznania od pracowników ww. spółki, to jest Pana M. N. oraz A. H. Osoby zarządzające w Spółce wskazując na okoliczności dotyczące rozpoczęcia współpracy z P., a także składając wyjaśnienia odnośnie realizacji tej współpracy zaznaczyły, że Pan Z. Ł. - prezes P., nawiązał kontakt ze Spółką poprzez Pana J. D. (ówczesnego Prezesa Zarządu B.). Obaj panowie już się znali. Próby rozpoczęcia współpracy handlowej na wcześniejszych etapach pomiędzy podmiotami przez nich kierowanymi nie doszły jednak do skutku. W rozmowach dotyczących podjęcia współpracy w ramach Spółki uczestniczył oprócz ww. również dyrektor Z. Ł. Transakcje skarżącej Spółki z P.miały dotyczyć .obrotu stalą. Warunki współpracy w tym zakresie określały natomiast nie tylko przedmiot transakcji, ale i podmioty na rzecz których towar miał być sprzedany, a także wysokość marży, którą mogła zastosować strona skarżąca. Spółka nie angażowała własnych środków w niniejszy obrót, odbywał się on na zasadzie przedpłat otrzymywanych od kontrahentów zagranicznych następnie przekazywanych P. Skarżąca nie uczestniczyła też w organizacji przebiegu transakcji. Organizacją transportu miał zajmować się Pan Ł. Koszty z nim związane obciążać miały natomiast nabywców zagranicznych. Spółka nie decydowała również jaki towar miał być przedmiotem obrotu, nie znała jego pochodzenia. Towar ten fizycznie nigdy nie trafił do Spółki. W związku z czym nikt z firmy go nie widział, nie sprawdzał pod żadnym względem. Dokumenty magazynowe mające mieć związek z przedmiotowymi transakcjami w imieniu strony wystawiał jej dostawca - spółka P. W tym celu posługiwano się poświadczającą nieprawdę pieczątką o treści "B. w K". Ponadto, zgodnie z zeznaniami osób zarządzających Spółką nie miały one żadnej wiedzy na temat nowego kontrahenta. Nie wiedziały od kiedy Spółka funkcjonowała na rynku, jaki był jej przedmiot działalności, czy ma majątek, czy zatrudnia pracowników. Zeznania świadków (J. A. D.-Prezesa Zarządu B. S.A., Z. Ł.- Dyrektora Finansowego, B.R.- Prezesa Zarządu B. S.A., J. P.–prokurenta oraz dyrektora działu LPG, U.S.-prokurenta oraz od 2010 r. głównej księgowej, wskazują też bezsprzecznie, że sprawdzenie podmiotu wystawiającego na rzecz B. S.A. faktury sprzedaży miało jedynie charakter formalny. Podobnie jak i wskazanych przez P.odbiorców. Czynności te oparto na weryfikacji zarejestrowania podmiotów w odpowiednich rejestrach. Zostały one wzmożone dopiero w 2015 r. po wszczęciu wobec Spółki przez UKS w B. postępowania kontrolnego za styczeń 2014 r. Organ ustalił również, że z zeznań pracowników skarżącej Spółki wynika, że nie posiadali realnego wpływu na transakcje, które miały być realizowane pomiędzy Stroną postępowania a firmą P., a także zagranicznymi kontrahentami B.S.A. Żaden z nich nie nawiązał kontaktów handlowych ze wskazanymi podmiotami, nie uczestniczył w negocjacjach, nie ustalał poziomu cen, sposobów płatności, warunków dotyczących transportu. Nie dywersyfikowali oni również ani dostawców towarów, których nabywcami mieli być zagraniczni kontrahenci B., ani nabywców produktów oferowanych przez P. Transakcje toczyły się według ustalonego schematu. Zagraniczny kontrahent występował z zapytaniem do Spółki B., ta natomiast przekazywała niniejsze zapytanie do P. Realizacja płatności również następowała w tym samym kierunku. Dostawy miały bowiem opierać się na przedpłatach, w związku z czym Strona nie musiała inwestować własnych środków finansowych, transakcje przeprowadzano bez ryzyka gospodarczego dla niej. Pracownicy skarżącej Spółki ponadto, nie weryfikowali podmiotów uczestniczących we wskazanym procederze, nie znali ich statusu, majątku, nie wiedzieli jakich rozmiarów działalność prowadzą. Nie mieli z nimi kontaktu poza mailowym i telefonicznym. Wiedzieli natomiast, że pomimo, iż Spółka nie posiada magazynu w K, pracownik kontrahenta wystawia dokumenty magazynowe oraz transportowe w imieniu Spółki. Niniejsze powodowało, że jedynie firma P. mogła mieć realny kontakt z towarem. Ponadto NPUCS wskazał, że zeznania prezesa P.potwierdziły charakter współpracy mający mieć miejsce pomiędzy stroną skarżącą a spółką P., o którym mowa w powyższych punktach decyzji. Zgodnie z ich treścią strona postępowania została "wprowadzona" pomiędzy firmę Pana Ł., a podmioty zagraniczne będące własnością M. O.i J. W., z którymi dobrze znał się prezes P.W tym układzie skarżąca Spółka nie ponosiła żadnego ryzyka, co gwarantowały formy przedpłat, ani żadnej odpowiedzialności, z uwagi na okoliczności, zgodnie z którymi faktycznie nie zajmował się on w ogóle realnym obrotem towarowym, czynności z tym związane miała wykonywać spółka P. Pomiędzy podmiotami spełniającymi w ujawnionym procederze role dostawcy i odbiorcy strony postępowania nie obowiązywały tajemnice handlowe, ustalane były wspólnie nawet takie szczegóły jak marża B. S.A., którą Spółka mogła realizować na rzekomych transakcjach. Ponadto zarówno prezes P., jak i jego pracownicy wskazali, że B. był jedyną spółką, do której towar miał dostarczać P. O asortymencie towaru i szczegółach transakcji decydowali Pan Ł. i jego żona. Współpraca w ramach ujawnionego procederu oparta była na stałym i bardzo ograniczonym kręgu podmiotów. Powyższe wynika również z zeznań złożonych Przez Z.Ł., A. M. i M.N. Organ podniósł również, że kierowcy J. Ś. oraz K. C. pracownicy firmy transportowej J. w złożonych zeznaniach wskazali, że wykonywali transporty, których zleceniodawcą była czeska firma R. Świadkowe oświadczyli, że transport przewożonych towarów nie kończył się w magazynie ww. podmiotu. Wielokrotnie załadunek po uzupełnieniu dokumentów CMR przewożony był dalej do Słowacji. W drodze powrotnej samochody były również ładowane w Czechach w firmie R. i transport odbywał się wówczas do Polski. Pan C. wskazał natomiast bezpośrednio, że towar przewoził do Czech i Słowacji oraz z powrotem do tych samych miejsc załadunku w Polsce. Zgodnie ze złożonymi zeznaniami jako osoby wypełniające dokumenty CMR w Polsce w różnych magazynach zostali wskazani Pan Z. i Pan M., co sugeruje na Z. Ł. i M.N. Z kolei J. K. właściciel firmy T. H. wskazał, że transportu towarów do firmy R.dokonywał na zlecenie Pana W.. Transporty odbywały się z K.do Czech i z powrotem do K. Towar nie podlegał więc rozładowywaniu, wożony był "w kółko". W toku przeprowadzonego postępowania organ wystąpił do BMG Zakład Wielobranżowy M. B., P.M. S., J.sp. j., to jest podmiotów, które na dokumentach CMR występowały jako przewoźnicy ładunków, których odbiorcami miały być firmy W.LLC, R., L.s.r.o. i S.s.r.o. o złożenie wyjaśnień dotyczących okoliczności transakcji przewozu niniejszych towarów. Wyjaśnień nie otrzymano. Pan S. i B.nie udzielili odpowiedzi, spółka J.wskazała natomiast, że nie dysponuje już dokumentami z 2012 r. Mając na uwadze powyższe organ pozyskał dokumenty dotyczące ww. firm od innych organów podatkowych, w tym do Naczelników Urzędów Skarbowych w J.i M. Z przekazanych materiałów wynika, iż P.dokonywało transportu towarów na rzecz firm zarejestrowanych za granicą w tym czeskich podmiotów K.s.r.o. oraz D.s.r.o., czy słowackiej P. Należności za wskazane usługi, od ww. podmiotów zagranicznych, firma Pana M. S.otrzymywała za pośrednictwem rachunków bankowych, prowadzonych przez A.S.A. Z protokołu kontroli podatkowej za okres od września do listopada 2012 roku wynika również, że transportu na rzecz K.Pan M. S.dokonywał w związku z przewozem płyty dębowej klejonej. Nadawcą niniejszego towaru miała być Spółka Akcyjna zarejestrowana w W., od listopada 2012 r. natomiast firma B.S.A. Od października 2012 r. usługi wykonywano również na rzecz P.- słowackiej firmy zarządzanej przez A. B., do której przewóz odbywał się z czeskiego.. Ponadto organ poczynił ustalenia w zakresie P.Sp. zo.o.- fakturowego dostawcy skarżącej Spółki. Wystawca zakwestionowanych przez organ podatkowy faktur - spółka P.sp. z o.o. powstała na podstawie umowy z [...] października 2011 r. Podmiot został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego [...] listopada 2011 r. Kapitał zakładowy spółki wynosił w roku 2012 i wynosi obecnie 5.000 zł. Udziałowcami Podmiotu w 2012 r. byli I. Z.(50% udziałów) oraz Z. Ł. (50% udziałów) - pełniący jednocześnie funkcję prezesa zarządu P. Od 10 stycznia 2019 r. udziały w Spółce przejął P. J.Z., prezesem zarządu został natomiast S. P. Przedmiotem działalności spółki w okresie objętym postępowaniem zgłoszonym w KRS była przede wszystkim sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana. Umowę współpracy pomiędzy P.sp. z o.o. a B. S.A. zawarto [...] września 2012 r. (poz. nr 53 akt sprawy). Przedmiotem niniejszej umowy był jedynie zakup i dalsza odsprzedaż wyrobów stalowych. Dokument nie dotyczył innego asortymentu towaru. Umowa precyzuje w bardzo ścisły sposób dalsze przeznaczenie towaru, którym jest "odsprzedaż", a także wysokość narzutu na cenę stosowaną przez "Kupującego" -to jest skarżącą Spółkę, określonego w wysokości 60 zł netto za tonę towaru. Wskazuje również, że Sprzedawca – P.dokona dostawy towaru po opłaceniu przez kupującego całości faktury proforma, a więc dostawy miały odbywać się wyłącznie z wykorzystaniem tzw. "odwróconej płatności". Ponadto sprzedający przeniósł na siebie pełną odpowiedzialność za wszystkie reklamacje jakościowe i ilościowe, które mogą być zgłaszane nawet do 30 dni od dostarczenia towaru Kupującemu. Celem wyjaśnienia okoliczności podjęcia współpracy z ww. podmiotem skarżąca Spółka przedłożyła natomiast ogólne informacje dotyczące kontaktów handlowych oraz Zarządzenia Zarządu B.S.A. z dnia [...] czerwca 2010 r. i [...]kwietnia 2013 wydane w sprawie zasad windykacji należności oraz katalogu zabezpieczeń umów handlowych (poz. nr 39 akt sprawy). Materiał dowodowy zebrany w ramach kontroli celno-skarbowej oraz postępowania podatkowego (szerzej na str. 33-34 zaskarżonej decyzji) wskazuje, iż wobec P.nie zastosowano ogólnych zasad obowiązujących w Spółce. Organ podniósł, że materiał dowodowy zebrany w ramach kontroli celno-skarbowej oraz postępowania podatkowego wskazuje, iż wobec P.nie zastosowano ogólnych zasad obowiązujących w Spółce, na które powołano się powyżej. Po pierwsze nie zawarto z ww. kontrahentami umów, które regulowałyby przedmiot współpracy w zakresie dostaw towarów wyszczególnionych na fakturach wystawianych przez P.pomimo, iż asortyment wynikający z dowodów źródłowych miał być dla Spółki nietypowy, a kwoty w zakresie transakcji znaczące. Weryfikacja kontrahenta w zakresie jego wiarygodności, możliwości zabezpieczenia wykonania umowy miała nastąpić natomiast dopiero po 3 latach od rozpoczęcia współpracy, to jest w drugiej połowie 2015 r. (poz. nr 315/ 1-25 akt sprawy), czyli po wszczęciu wobec Spółki przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postępowania kontrolnego za styczeń 2014 r. Pozyskane dokumenty wskazują na występowanie anomalii w funkcjonowaniu podmiotu mającego być kontrahentem strony. Anomalia te widoczne są w szczególności w odniesieniu do rentowności działań spółki P. Z ekonomicznego punktu widzenia podmiot ten nie miał racji bytu. Jego działalność, zgodnie z dokumentami miała się skupić jedynie na "przerzuceniu" przez firmą dużych ilości towarów o znacznej wartości, przy osiągnięciu z tego tytułu minimalnego zysku. Poza tym firma B. miał być jedynym odbiorcą tych towarów. Spółka P.nie dywersyfikowała rynku sprzedaży, nie poszukiwała możliwości osiągnięcia zysków adekwatnych do poziomu obrotu. Z pozyskany danych w konfrontacji z danymi wynikającymi z KRS jasno też wynika, że nowy kontrahent B., był także nowym podmiotem na rynku, który zaczął wykazywać obrót dopiero w 2012 r. Jego majątek zupełnie nie odpowiadał poziomowi deklarowanych transakcji. Tak więc nie był w stanie samodzielnie sfinansować zakupów towarów, które oferował do sprzedaży. Z tego powodu przepływ pieniędzy pomiędzy elementami łańcucha odbywał się przy zastosowaniu tzw. "odwróconej płatności", to jest co najmniej od podmiotu zagranicznego, przez Spółkę B. do firmy P. W związku z tym, że organ nie uzyskał żądanych informacji bezpośrednio od P.odtworzenia funkcjonowania zidentyfikowanego procederu w zakresie "dostawców" i "odbiorców" obracanym towarem dokonano na podstawie obrotów zapisanych na rachunku bankowym należącym do ww. spółki za okres od 01.01.2012 r. do 31.12.2013 r. (zob. str. 37-38 zaskarżonej decyzji). Poza tym organ przedstawił ustalenia dotyczące podmiotów, na rzecz których P.sp. z o.o. przekazywała pieniądze w grudniu 2012 r., tj. S. sp. z o.o, M.sp.zo.o., S. sp.zo.o., P.W. I. I. Z. NPUCS podniósł, że z ustaleń poczynionych wobec S. sp. z o.o wynika, że według zeznań A.B. ww. spółka była elementem łańcucha dotyczącego nielegalnego obrotu płytą dębową klejoną, w ramach którego funkcjonowały również takie firmy jak L., P. (należące do A. B.), P.oraz zagraniczne K.i P.(zarządzana również przez A. B.), a także spółka B. S.A. Organ stwierdził, że ustalenia pozwalają na postawienie tezy, zgodnie z którą towar w postaci płyty dębowej klejonej był elementem karuzelowego obrotu. Obrót ten miał się odbywać z wykorzystaniem zarówno firm polskich, w tym tzw. słupów, jak i zagranicznych. W schemacie występowały co najmniej niżej wskazane firmy: podmiot zagraniczny: P.-Słowacja -(należący do A. B.) podmioty krajowe: P.sp. z o.o. - słup - (A. B.) L.sp. z o.o. - słup - (A. B.) ->S. sp. z o.o. (A. B.) -> P.sp. z o.o. -> B.S.A. podmioty zagraniczne: K.s.r.o. ->Czechy iP.– Słowacja. Według ustaleń organu obrót towarowy był fakturowany zgodnie z kierunkiem strzałek zamieszczonych na powyższym schemacie. Obrót pieniężny miał natomiast kierunek odwrotny. Czeska firma P.otrzymywała pieniądze od polskiej spółki P.- oba te podmioty kierowane były faktycznie przez A. B. Poprzez K.pieniądze trafiały do B.S.A., który następnie dokonywał płatności na rzecz P.Ostatecznie spółka P. przekazywała środki Panu B. w ramach zapłat za faktury wystawione na jej rzecz przez S. Spółka ta miała natomiast dokonywać zakupów w innych firmach ww. osoby, przede wszystkim w spółce.P. Odnośnie M.sp.zo.o. organ zauważył, że: (-) obrót spółki M.w zakresie wyrobów stalowych, przy udziale ww. podmiotów stanowił element procederu nakierowanego na stworzeniu karuzeli podatkowej z wykorzystaniem firm słupów - nie opłacających podatku VAT- w grudniu 2012 r. role ta pełniły spółki E. i A.; (-) w 2012 r. do ww. obrotu przystąpiła spółka P.kierowana przez Z. Ł., który również uczestniczył w kreowaniu ujawnionego procederu, poprzez chociażby wskazanie spółek słupów; (-) wszystkie podmioty zagraniczne, na rzecz których faktury sprzedaży wystawiła spółka B. w zakresie wyrobów stalowych, to jest W., R., S. zostały wskazane przez T.C. oraz A. C. jako firmy, które miały być także dostawcami tych wyrobów; (-) ww. zagraniczne firmy zostały wskazane spółce B. przez Z.Ł., jako odbiorcy wyrobów stalowych, których dostawcą miała być jego firma, tojest P. Niniejsze ustalenia, zdaniem NPUCS, dowodzą, że w łańcuchu fikcyjnych transakcji w zakresie obrotu wyrobami stalowymi uczestniczyły co najmniej niżej wymienione podmioty: podmioty zagraniczne: R.- Czechy (J. W.), W.-Słowacja (J.W.), S. -Słowacja (M. O.) H. Słowacja ->P. T.-Słowacja (M. O.) -> podmioty krajowe: firmy słupy: E. sp. z o.o., A. sp. z o.o. ->M. sp. zo.o.-> P.sp.zo.o.-> B.S.A., podmioty zagraniczne: R., W., S. Organ podniósł, że obrót powyższy miał charakter typowego obrotu karuzelowego, z charakterystycznymi elementami, jakim są podmioty "słupy" wprowadzające towary na rynek krajowy, nierozliczające podatku z tytułu obrotu tymi towarami. Przepływ towarów następował pomiędzy podmiotami zagranicznymi, skąd miały one pochodzić, spółkami krajowymi, ostatecznie dokonującymi ich ponownego wywozu za granicę. Odnośnie firm R., W., S.należy zaznaczyć, że były to podmioty, które zarówno pełniły rolę dostawców przedmiotowych towarów jak i ich odbiorców. W ocenie organu fikcyjność zakwestionowanego obrotu potwierdzają także ustalenia dokonane w stosunku do zagranicznych kontrahentów spółki B., tj. W.LLC, R., K. W tym zakresie oprócz wskazanych już w niniejszej decyzji dowodów istotną rolę odgrywają informacje pozyskane od zagranicznych administracji podatkowych(dokumenty SCAC). NPUCS podniósł również, że w zakresie zakwestionowanych faktur obrót został zorganizowany w taki sposób, aby kontrola nad nim całkowicie wykluczała udział skarżącej Spółki. Strona nigdy nie widziała towaru, nie sprawdzała jego ilości, jakości, nie organizowała transportu, ani go nie magazynowała. Podmiotem, który faktycznie miał z nim styczność pozostawała jedynie spółkaP. B. natomiast godziła się na ten układ, ułatwiając jego funkcjonowanie poprzez "delegowanie obowiązków" dotyczących obsługi towaru, stwarzając ku temu również odpowiednie narzędzia, w tym przypadku w postaci poświadczającej nieprawdę pieczątki, którą posługiwały się osoby trzecie. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując jego oceny w oparciu o całokształt ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca Spółka w grudniu 2012 r. był uczestnikiem łańcucha obrotu, którego celem było nienależne wyłudzenie podatku VAT. Spółka w łańcuchu tym pełniła rolę brokera - podmiotu wyprowadzającego za granicę towar, od sprzedaży którego nie został odprowadzony na terenie kraju podatek od towarów i usług. Organ dokonał oceny poziomu świadomości Spółki B.z tytułu udziału w oszustwie. W ocenie NPUCS szczególną czujność powinny wzbudzić: (-) nawiązanie współpracy z nowym, nie tylko dla Spółki, ale dopiero co zarejestrowanym podmiotem oferującym niestandardowy dla Spółki towar; (-) wskazanie przez dostawcę zagranicznych odbiorów tego towaru, przez co zrezygnowano z dywersyfikacji kontrahentów oraz typowych zachowań konkurencyjnych; (-) odwrócony łańcuch płatności opierający się na przedpłatach zarówno w zakresie odbiorców jak i dostawców pomimo braku historii współpracy pomiędzy podmiotami; ()- odwrócony łańcuch handlowy, w którym to duży podmiot stanowiący czołówkę firm krajowych - Spółka B., ma nabyć towar od małej, posiadającej najmniejszy z możliwych kapitał zakładowy, nowopowstałej firmy i to na zasadach narzuconych przez tą firmę obejmujących wskazanie odbiorców towarów, przekazanie całkowitej kontroli nad towarem, a nawet ustaleniu poziomu marży, którą mogła zastosować Strona w niniejszym obrocie; (-) brak realnego władztwa nad towarem, który nigdy nie trafił do Spółki, jej pracownicy go nie widzieli. Spółka go nie magazynowała, nie organizowała transportu, realnie nie sprawdzała ani jego jakości, ani ilości, nie miała też możliwości decydowania od kogo zakupi przedmiotowy towar oraz komu go sprzeda; (-) ustalone role podmiotów, poza które żaden z nich nie wychodził, chociażby w celu poprawy rentowności transakcji; - szybkość transakcji oraz związanych z nimi płatności. Odnosząc się do zachowań Spółki w odniesieniu do podważonych transakcji oraz podmiotów mających być bezpośrednimi kontrahentami B.S.A. organ zauważył, iż: 1) w odniesieniu do zarówno P., jak i podmiotów zagranicznych wskazanych przez tą firmę, jako odbiorcy oferowanych przez nią towarów, nawiązanie współpracy nastąpiło wbrew obowiązującym w Spółce zasadom, na które powołano się między innymi w piśmie [...].12.2017 r., to jest: (-) wykluczono całkowicie z tego procesu pracowników działu handlowego, czyli osoby standardowo odpowiedzialne za realizację współpracy handlowej, jej nawiązanie, negocjowanie warunków, weryfikację nowych kontrahentów, w tym pod względem majątkowym, (-) realizacja współpracy nastąpiła poprzez kadrę zarządzającą - Pana D. pomimo, że jak wskazuje Spółka, nie był to jej strategiczny kontrahent, a raczej jedna z wielu firm, która powinna przejść standardową weryfikację, czego nie uczyniono; 2) nie dokonano sprawdzenia kontrahenta pod względem faktycznych okoliczności prowadzenia działalności, nikt z pracowników, ale także z osób zarządzających Spółką, nie wiedział czy P.ma majątek, czy prowadzi sklepy, hurtownie, posiada magazyny, nikt nie był w jego siedzibie, w miejscu prowadzenia działalności; 3) nie przeanalizowano dostępnych "od ręki" dowodów w postaci chociażby wpisów w KRS, z których jasno wynikało, że spółka P.jest firmą nową, ma minimalny kapitał zakładowy, niewspółmiernie niski w odniesieniu do wartości proponowanych transakcji; 4) kontakty handlowe z odbiorcami towarów odbywały się z inicjatywy podmiotu, który miał być ich dostawcą, a także w obecności osoby która go reprezentowała przez co nie istniała między nimi tajemnica handlowa; 5) w umowie o współpracy została określona marża B. S.A., w związku z czym dostawca miał wpływ nie tylko na to do kogo trafia jego towar, ale również za jaką cenę. Mając na uwadze dokonane w sprawie ustalenia, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") w oparciu o obowiązujące w tej materii orzecznictwo zarówno krajowe, jak i TSUE organ uznał, że prawo podatnika wynikające z art. 86 ust. 1 i ust 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. nie podlega realizacji w odniesieniu do zakwestionowanych faktur wystawionych w grudniu 2012 r. przez P.na rzecz kontrolowanej Spółki. W niniejszym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko organu pierwszej instancji wynikające z zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Mając na uwadze, że spółka B. nigdy nie stała się faktycznym właścicielem towarów, w odniesieniu do których zadeklarowała dostawę wewnątrzwspólnotową na rzecz K., R., W. i S., organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji wydanej w pierwszej instancji w zakresie podważenia poprawności rozliczenia Spółki odnośnie tych transakcji. Pomimo, że nie kwestionowany jest w niniejszej sprawie wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium UE, to jednak nie nastąpił on w ramach dostawy towarów. Powyższe, zdaniem NPUCS implikuje twierdzenie, zgodnie z którym zadeklarowana przez Spółkę w grudniu 2012 r. wewnątrzwspólnotowa dostawa, udokumentowana fakturami wystawionymi na rzecz ww. podmiotów nie spełnia ustawowych założeń. Nie stanowi więc obrotu podlegającego wykazaniu w deklaracji podatkowej za wskazany okres. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka i wywiodła skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "o.p.") poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz przeprowadzenia dowodu z postanowienia o wszczęciu śledztwa o sygn. [...]na okoliczność istnienia związku podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego objętego tym postanowieniem, z rzekomym niewykonaniem przez Spółkę zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 o.p., tj. iż bieg terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu wskutek wszczęcia przedmiotowego śledztwa; 2. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 188 o.p. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz odmowę przeprowadzenia dowodów na okoliczność tego, czy: i. postępowanie karne prowadzone na etapie śledztwa pod sygnaturą [...](na etapie postępowania sądowego pod sygnaturą akt [...]) zostało zakończone, czy też w dalszym ciągu się toczy i na jakim jest etapie pomimo, iż Spółka złożyła wniosek dowodowy w tym zakresie, a tym samym nie ustalenie czy rzekoma przerwa w biegu terminu przedawnienia trwa; ii. transakcje nabycia i sprzedaży towarów miały w rzeczywistości miejsce - w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych we wnioskach dowodowych Spółki; iii. na wcześniejszym etapie obrotu towarem nabytym przez Spółkę doszło do nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku VAT - w szczególności poprzez zaniechanie włączenia do akt sprawy całości akt sprawy innych postępowań (prowadzonych przez organy podatkowe, a także postępowania karnego), a oparcie się jedynie na wybranych dokumentach i dowodach pośrednich w tym zakresie, co jest niezgodne z wyrokiem Glencore; 3. art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz przyjęcie wadliwych ocen i wniosków płynących z materiału dowodowego zebranego w sprawie, poprzez uznanie, że: i. transakcje nabycia i sprzedaży towarów nie miały w rzeczywistości miejsca oraz ich okoliczności budziły wątpliwości, podczas gdy z materiału dowodowego (m.in. z dokumentów WZ, dokumentów PZ, potwierdzeń przelewów, międzynarodowych listów przewozowych), wynika, że transakcje te były rzeczywiste i miały standardowy przebieg; ii. Spółka nie dochowała należytej staranności w kontaktach z P. oraz podmiotami czeskimi i słowackimi, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że: (i) Spółka dokonała odpowiednich do sytuacji czynności sprawdzających (również o charakterze ponadprzeciętnym), (ii) rzekomych nieprawidłowości w rozliczeniu \/AT po stronie P. zeznający powtórnie w charakterze świadków /strony J. D., Z.Ł., B. R., i A. Z. zmieniali swoje wcześniejsze zeznania, podczas gdy zeznania nie są ze sobą sprzeczne; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1. art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 i art. 70c o.p. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz w zw. z art. 121 § 1 o.p. - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., podczas gdy: • ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika aby podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego objęte śledztwem miało związek z rzekomym niewykonaniem przez Spółkę wskazanego zobowiązania; • zawiadomienie Spółki o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia jest nieskuteczne; • wszczęcie i przebieg śledztwa - w zakresie w jakim rzekomo dotyczyło ono zobowiązania podatkowego Spółki - miały charakter instrumentalny; 2. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że faktury otrzymane od P. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, podczas gdy z materiału dowodowego, m.in. z dokumentów WZ, dokumentów PZ, potwierdzeń przelewów, międzynarodowych listów przewozowych, a także protokołów kontroli podatkowych przeprowadzonych wobec bezpośredniego dostawcy Spółki – P. (potwierdzających prawidłowość transakcji objętych niniejszym postępowaniem) wynika, że Spółka nabywała towary w ilościach wskazanych na tych fakturach; 3. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. oraz art. 167 i 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE poprzez ich błędną wykładnię, sprzeczną z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i uznanie, że Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie towarów od P., podczas gdy zakupiony towar został wykorzystany do wykonania czynności opodatkowanych, a także z orzecznictwa TSUE wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur kontrahentów jest podstawowym prawem podatnika (a nie wyjątkiem od zasady), którego nie można ograniczać poprzez wymaganie od podatnika dokonywania czynności sprawdzających kontrahentów i uzależnienie prawa do odliczenia od skuteczności takich czynności; 4. art. 29a ust. 1 w zw. z ust. 3 w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 3 oraz w zw. z art. 99 ust. 1 i ust. 12 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że faktury wystawione na rzecz K.s.r.o., R., W.LLC i S. s.r.o. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, podczas gdy z materiału dowodowego (m.in. dokumentów WZ, dokumentów PZ, międzynarodowych listów przewozowych) wynika, że Spółka zbywała towary w ilościach wskazanych na tych fakturach, a w wykonaniu tej czynności towary zostały przemieszczone do Czech i na Słowację; W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej punktu drugiego, to jest uchylającego decyzję organu pierwszej instancji oraz orzekającego w przedmiocie zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.; 2) umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.; 3) zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych - na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a skarżąca wniosła o zobowiązanie organu lub zwrócenie się do Sądu Apelacyjnego w K. o przedstawienie odpisu postanowienia o wszczęciu śledztwa o sygn. akt[...], a następnie przeprowadzenie dowodu z tego postanowienia na okoliczność związku pomiędzy podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego objętego tym postanowieniem a zobowiązaniem podatkowym Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na wezwanie tut. sądu, Prokuratura Krajowa w K. w dniu [...] grudnia 2022 r. nadesłała odpis postanowienia o wszczęciu śledztwa o sygn. akt [...](wpłynęło 22 grudnia 2022 r.). W piśmie przygotowawczym z [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik Spółki zwięźle przedstawił argumenty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki. Do pisma dołączył następujące załączniki: (1) harmonogram wydarzeń w sprawie; (2) postanowienia o przedstawieniu zarzutów A.B., M.B. oraz D. J.; (3) postanowienia o przedstawieniu zarzutów P. G., T.C., G. J.; (4) pismo Prokuratury do organu z [...] listopada 2017 r.; (5) pismo organu do US w B. z [...] stycznia 2018 r.; (6) pismo Prokuratury do organu z [...] września 2018 r.; (7) pismo organu do US w B. z [...] października 2018 r.; (8) zawiadomienie skierowane do Spółki z [...]listopada 2018 r.; (9) pismo z [...] listopada 2018 r. od Prokuratora do US w B.. Pismem z [...] grudnia 2022 r. P. Urząd Celno-Skarbowy w B.w załączeniu przesłał do tut. sądu: (1) dot. I SA Bk 488/22 pismo procesowe[...][.pdf (2) pismo Prokuratury z [...].[...].pdf; (3) pismo Prokuratury z [...].[...].pdf; (4) postanowienie o wszczęciu śledztwa.pdf ; (5) postanowienie o żądaniu wydania rzeczy.pdf. Pismem z [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik Spółki przedstawił dodatkowe stanowisko w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki. Jednocześnie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia: • zawiadomienia Generalnego Inspektora Informacji Finansowej z [...] grudnia 2014 r. o podejrzeniu popełnieniu przestępstwa, które spowodowało wszczęcie śledztwa o sygn. akt[...]; • postanowienia o przedłużeniu okresu śledztwa o sygn. akt [...]z [...] marca 2015 r.; • pisma organu do Ś. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej z [...] listopada 2022 r.; • pisma Organu do Ś.Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej z dnia [...] listopada 2022 r. Podczas rozprawy w dniu [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej Spółki cofnął wniosek o zobowiązania organu do przedstawienia postanowienia o wszczęciu śledztwa zawarty w skardze oraz podtrzymał wnioski dowodowe zawarte w piśmie z [...] grudnia 2022 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zgłoszone przez pełnomocników skarżącej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")). Przede wszystkim zaznaczyć należy, że główny nurt istoty skargi skupia się na instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony za grudzień 2012 r. Uznanie przez organ zastosowania w niniejszej sprawie w odniesieniu do rozliczeń B. S.A. za grudzień 2012 r. przepisów art. 70 § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej jest zdaniem Skarżącej nie do zaakceptowania z powodu nieuznania przez Stronę, że śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Krajową pod sygn. [...]ma związek z zobowiązaniami Skarżącej, stwierdzenia, iż jego wszczęcie w odniesieniu do strony postępowania ma charakter instrumentalny, a także uznania, że zawiadomienie spółki o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia jest nieskuteczne. Analizę tego zagadnienia organ zawarł w punkcie I zaskarżonej decyzji. Odnosząc się konkretnie do zarzutów skargi w tym kontekście należy wskazać, że skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wywołuje już wszczęcie postępowania "w sprawie" o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, niezależnie od tego, czy do wszczęcia postępowania (śledztwa) przeciwko samemu podatnikowi w ogóle dojdzie. Wszczęcie takiego postępowania następuje w drodze postanowienia, które nie jest ogłaszane lub doręczane podatnikowi, gdyż do momentu przedstawienia mu zarzutów nie jest on stroną toczącego się postępowania karnego skarbowego. Regulacje dotyczące wszczęcia postępowania zawarte w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, z uwagi na treść art. 113 § 1 kks, stosowane są natomiast odpowiednio w postępowaniu karnoskarbowym. Wszczęcie postępowania w sytuacji, gdy bezpośrednio dotyczy ono czynu zabronionego związanego z powstaniem zobowiązania podatkowego, wywołuje więc skutek w dacie jego wszczęcia. Jednocześnie należy zauważyć, że ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz ustawy Prawo celne do art. 134a kks dodano § 2, zgodnie z którym w przypadku prowadzenia postępowania przygotowawczego przez prokuratora przepis art. 134 § 1a kks stosuje się odpowiednio. Wynika z tego nałożony na prokuratora obowiązek poinformowania o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwych organów podatkowych lub celnych, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. Informacje w tym zakresie zostały przekazane Naczelnikowi P.Urzędu Celno-Skarbowego w B. pismem z [...].11.2017 r., potwierdzone kolejnym pismem wystosowanym do Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B. z [...].11.2018 r. Nie ulega, zdaniem Sądu, wątpliwości, że oba te pisma nie są jak sugeruje Skarżąca nieformalną korespondencją organów publicznych, a formalnym wypełnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, które powołano powyżej. Tak więc w oparciu o informacje otrzymane z Prokuratury wystosowano do Strony dwa zawiadomienia sporządzone [...].11.2017 r. oraz [...].11.2018 r., z czego zawiadomienie pierwsze uznano za nieskuteczne w związku z niespełnieniem ustawowego obowiązku wskazania daty, od jakiej skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony miałaby zaistnieć. Istotne jest, że organy podatkowe posiadały przekazaną im przez Prokuraturę formalną wiedzę, która obligowała je na podstawie art. 70c Op do poinformowania Skarżącej zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Obowiązek ten stanowi wypełnienie zasad konstytucyjnych, w szczególności zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, to jest wskazanej w art. 2 Konstytucji RP. Wobec dokonania prawidłowego powiadomienia podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych nie sposób mówić o naruszeniu tych zasad. Tak więc brak w aktach podatkowych postanowienia o wszczęciu w tym wypadku śledztwa nie przesądza o bezpodstawnym uznaniu zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Strony wobec posiadania odpowiedniej wiedzy w tym zakresie przez organy podatkowe przekazanej zgodnie z wytycznymi wynikającymi art. 134 § 1a w związku z art. 134a § 2. Dokumenty źródłowe zostały pozyskane od Ś. Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w odpowiedzi na pisma organu z [...].11.2022 r. oraz [...].11.2022 r. (dołączonych do sprawy pismem procesowym z dnia [...].12.2022 r.). Wcześniej organ podatkowy miał tylko informację w tym zakresie, która już sama w sobie, zdaniem Sądu, jako dokument urzędowy wystarczała do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Z przekazanego natomiast postanowienia o wszczęciu śledztwa, wydanego [...].12.2014 r., wynika, że śledztwo to objęło działalność firm powiązanych z A. B. W ramach czynności przeprowadzonych przez Prokuraturę osoba ta została kilkukrotnie przesłuchana. Zeznając ujawniła proceder funkcjonowania nielegalnego obrotu rożnymi towarami nastawiony na wyłudzenia podatku VAT. W złożonych zeznaniach wskazała również jako jednego z uczestników tego procederu Skarżącą oraz między innymi "dostawcę" Skarżącej, spółkę P. Przedmiotowe przesłuchania stanowią niewątpliwie dowód w niniejszej sprawie. Zgodnie z przekazanymi przez Prokuraturę informacjami, zawartymi w pismach z [...].11.2022 r. i [...].11.2022 r., wskazane śledztwo (obecna sygnatura:[...]) pozostaje aktualnie w toku. Prowadzone jest przeciwko 64 podejrzanym, którym przedstawiono 225 zarzutów, a także w sprawie innych czynów, co do których dotychczas nie zdołano przedstawić ustalonym osobom podejrzanym zarzutów popełnienia przestępstwa. Zgodnie z oświadczeniem Prokuratury ww. śledztwo obejmuje również przestępstwa i przestępstwa skarbowe popełnione przy wykorzystaniu B. S.A. w związku z czynnościami prowadzonymi w ramach niniejszego śledztwa Prokuratura postanowieniem z [...].04.2017 r. zażądała od Naczelnika P. Urzędu Skarbowego wydania kserokopii deklaracji \/AT wskazanej Skarżącej za okres od października 2012 r. do maja 2013 r., a także przekazania informacji w zakresie przeprowadzonych bądź prowadzonych wobec niniejszego podmiotu kontroli podatkowych i postępowań sprawdzających. Jako uzasadnienie przedmiotowego wystąpienia wskazano prowadzenie śledztwa przeciwko między innymi A. B. oraz ustalenie, iż B. S.A. brał udział w łańcuchu transakcji zmierzających do uzyskania zwrotu podatku VAT, przebiegających z wykorzystaniem spółek objętych śledztwem. W przesłanym piśmie z [...].11.2022 r. Prokurator ponadto odniósł się do zakresu prowadzonego śledztwa i wyjaśnił, iż obowiązujące przepisy kodeksu postępowania karnego nie przewidują instytucji postanowienia o jego rozszerzeniu (postanowienia o uzupełnieniu postanowienia o wszczęciu śledztwa). Zgodnie natomiast z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. 2017, poz. 1206), wcześniej z § 64c Regulaminu z dnia 15 września 2014 r. (Dz. U. 2014, poz. 1218), śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w jego toku. Wobec czego śledztwo wszczęte postanowieniem z [...].12.2014 r. obejmuje swoim zakresem również czyny dokonane przy wykorzystaniu spółki B. S.A., mające związek z naruszeniem przepisów karnych i karnoskarbowych, wpływające na zobowiązania podatkowe tego podmiotu, na co wyraźnie wskazała Prokuratura. Z dokumentów przesłanych do Sądu w grudniu 2022 roku wynika więc, że śledztwo wszczęte postanowieniem z [...].12.2014 r, przedłożonym przez Prokuraturę, wiąże się z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, związanym z niewykonaniem zobowiązań podatkowych Skarżącej za okres objęty postępowaniem (o czym Strona została zawiadomiona przed okresem przedawnienia zobowiązań podatkowych za grudzień 2012 r). Ponadto, co jest istotne w sprawie, Prokuratura nie ma i nie miała obowiązku formalnego rozszerzenia tego śledztwa o podmiot B. S.A. Ponadto niewątpliwym jest, że Prokuratura gromadzi dowody związane z udziałem Skarżącej w zidentyfikowanym procederze nastawionym na wyłudzenia podatku VAT, a prowadzone czynności są w toku, wobec czego niewątpliwie przedmiotowemu śledztwu nie można zarzucić instrumentalnego charakteru. W tych okolicznościach, wbrew stanowisku zawartemu w skardze, nie można mówić o przedawnieniu zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r., oraz instrumentalnemu wszczęciu śledztwa, a co za tym idzie zarzuty naruszenia przepisów zawarte w pkt I.1 oraz I.3, a także II.1 skargi należy uznać za nieuzasadnione. Potwierdzeniem tego stanowiska są ustalenia dokonane w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego. Organ podatkowy właściwie określił działanie, w ramach którego funkcjonowała Spółka oraz jej rolę w tym procederze. Stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy potwierdził, że Skarżąca w sposób nieuprawniony odliczyła podatek wyszczególniony na fakturach, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, jak również bezpodstawnie wykazała w deklaracjach WDT, której w istocie dokonać nie mogła, co wprost wynika z pierwszych ustaleń dotyczących tzw. pustych faktur. Powyższe wiąże się natomiast z nieprawidłowym wykazaniem zobowiązań podatkowych w złożonych deklaracjach, a także podaniem w nich danych niezgodnych z rzeczywistością, co stanowi o naruszeniu przepisów kks (art. 56 § 1 kodeksu) oraz ustawy o VAT. Tak więc ustalenia postępowania podatkowego potwierdzają stanowisko prokuratury odnośnie jej podejrzeń. Same dokumenty WZ, PZ, przelewy nie mogą stanowić o braku naruszeń Skarżącej w zakresie zakupów towarów wykazanych na fakturach. Organ bowiem nie kwestionuje, że jakiś towar był kupowany przez Skarżącą i sprzedawany dalej. Nie mógł być to jednak towar wykazany na fakturach, gdyż sprzedawca P. nie mogła takiego towaru posiadać i go w rzeczywistości nie posiadała. Nie uzasadniony jest zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego zawarty w pkt II.2 i II.3 skargi. W konsekwencji, skoro Skarżąca nie mogła fizycznie nabyć tych konkretnych towarów, nie mogła ich także sprzedać w ramach WDT, co stanowi o niezasadności zarzutu wyrażonego w pkt II.4 skargi. Organ rozpoznając sprawę oparł się na zgromadzonych dowodach i ocenił je w sposób logiczny i trafny, to jest nienaruszający zasady swobodnej oceny, o której mowa w art. 191 Op. Okoliczność, iż Skarżąca nie zgadza się z przedstawioną argumentacją, nie może wpłynąć na podważenie zajętego przez organ stanowiska w sprawie. Dowodów na tezę przeciwną do zaprezentowanej w skarżonym rozstrzygnięciu Strona w istocie nie przedłożyła, a kwestionowanie ustaleń nie może polegać jedynie na prezentowaniu przez Skarżącą stanu faktycznego przyjętego przez nią na podstawie własnej oceny sprawy. Odnośnie informacji Skarżącej zgodnie z którą rozstrzygnięcie w przedmiocie rozliczeń spółki w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. zostało zaskarżone w zakresie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem NSA z 5.04.2019 r., sygn. akt I FSK 370/17, należy zauważyć przede wszystkim, że jak stwierdzono w uzasadnieniu skargi "postępowanie w przedmiocie wznowienia aktualnie się toczy", wobec czego na obecną chwilę nie zapadło rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawię. Jednocześnie należy podkreślić, iż było to odrębne postępowanie. Ustalenia faktyczne dokonane w jego ramach znalazły odzwierciedlenie w wydanych w tym przedmiocie decyzjach. Organ powołując się na to postępowanie wskazał, na analogiczność stwierdzonych sytuacji, których Strona nie podważa. Jednocześnie zasadnie wykorzystał w niniejszej sprawie dowody w postaci przesłuchań przeprowadzone w postępowaniu za styczeń 2014r., w zakresie dotyczącym stanu faktycznego ustalanego w ramach postępowania za grudzień 2012 r., co jest zgodne z brzmieniem art. 180 § 1 Op. Należy też podkreślić, iż w postępowaniu podatkowym nie ma przeszkód do wykorzystania dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i był zobowiązany skargę oddalić.