I SA/Gd 198/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. Ch. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Lipusz z dnia 12 stycznia 2026 r. nr WP.3120.476.1.2025.ML w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.

1. W dniu 26 listopada 2025 r. wpłynął do Wójta Gminy Lipusz (dalej "Wójt Gminy") wniosek złożony przez M.C. (dalej "Skarżąca") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. 2. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Skarżąca jest właścicielką nieruchomości składającej się z dwóch działek, których łączny obszar wynosi 0,1997 ha. Dla ww. nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta, zostały one nabyte w dniu 16 grudnia 2022 r. Jedna z działek została zabudowana budynkiem o powierzchni użytkowej 241 m2, wybudowanym w latach 1997-2020. Działka ta jest uzbrojona w media, nie jest dzierżawiona, posiada bezpośredni dostęp do drogi będącej własnością Gminy. Zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów sporządzonym przez Starostę Kościerskiego dnia 15 lipca 2025 r., ww. działka stanowi teren mieszkaniowy (oznaczenie B) i zabudowana jest budynkiem mieszkalnym (rodzaj budynku wg KŚT: budynki mieszkalne). Powierzchnia zabudowy wynosi 132 m2. Skarżąca wskazała, iż w ewidencji gruntów i budynków nie są zamieszczane jakiekolwiek dodatkowe dane odnoszące się do funkcji budynku. Ww. działka objęta jest ustaleniami uchwały nr XXII/81/96 Rady Gminy Lipusz z dnia 1996 r. w sprawie uchwalenia zmiany do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Lipusz, w części dotyczącej przeznaczenia na terenie wsi Tuszkowy ww. działki pod zabudowę letniskową i oznaczona została następującymi symbolami: 12ZL- przeznaczenie pod zabudową letniskową wolnostojącą, WZ- adaptacja istniejącego ujęcia wody, KDVA- poszerzenie istniejącej drogi gminnej. W późniejszym dokumencie - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr V/18/2015 Rady Gminy Lipusz z dnia 16 lutego 2015 r.) teren nieruchomości został oznaczony jako teren o funkcji podstawowej: tereny zabudowy zagrodowej, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 3 stycznia 2020 r., wydanym przez zastępcę Wójta Gminy budynek mieszkalny (budynek naziemny) stanowiący część składową ww. nieruchomości otrzymał numer porządkowy. Budynek znajdujący się na ww. działce został wykonany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 30 czerwca 1997 r., udzielonego przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościerzynie, wskazując, że dotyczy ono budynku letniskowego (budowa została zakończona 29 września 2021 r.). Budynek ten służy zaspokajaniu całorocznych, stałych potrzeb mieszkaniowych Skarżącej i posiada: piwnicę, dwie kondygnacje naziemne, wszystkie media (z tytułu czego ponosi bieżące opłaty i koszty), konstrukcyjnie nie różni się od typowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Skarżąca ponosi regularnie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zgodnie z zawartą umową użyczenia pojemników na odpady komunalne jak dla nieruchomości zamieszkałej. Skarżąca nie ma innej nieruchomości wykorzystywanej do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych ani nie korzysta dla zaspokajania tych potrzeb z nieruchomości innych osób. Budynku nie nabyła w celach wypoczynkowych, ani inwestycyjnych. W dotychczas wydawanych decyzjach Wójt Gminy uwzględniał budynek na ww. działce jako budynek pozostały. W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy budynek znajdujący się na ww. działce powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny, tj. według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt.2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 ze zm., dalej "u.p.o.l.") i wydanych na jego podstawie przepisów uchwał rady gminy? Według stanowiska Skarżącej, przedmiotowy budynek powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny. 3. W dniu 12 stycznia 2026 r. Wójt Gminy wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżąca w dniu 16 grudnia 2022 r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, deklarując, iż stała się właścicielem ww. działki zabudowanej budynkiem letniskowym. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy teren ww. działki jest przeznaczony pod zabudowę letniskową. Z zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 29 września 2021 r., wynika, że przedmiotowy budynek został wybudowany jako budynek letniskowy. Wskazuje na to również pozwolenie na budowę z dnia 30 czerwca 1997 r. Wójt gminy dokonywał corocznego wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji gruntów z której wynika, że Skarżąca jest właścicielką m.in. ww. działki, o pow. 982 m2 oznaczonej jako tereny mieszkaniowe, zabudowanej domem letniskowym o pow. 241,44m2. W ewidencji gruntów i budynków jest oznaczony symbolem B- budynek mieszkalny, zgodnie z pozwoleniem na budowę nazwa inwestycji - budynek letniskowy. Oddany do użytkowania został budynek letniskowy. Budynek letniskowy nie został przekwalifikowany na budynek mieszkalny. Organ stwierdził, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) brak jest budynków letniskowych, zatem klasyfikacja dokonana na potrzeby Klasyfikacji Środków Trwałych, czy też na potrzeby Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie może mieć znaczenia przy ustaleniu, czy dany budynek stanowi budynek letniskowy na potrzeby stosowania regulacji podatku od nieruchomości. Organ podkreślił, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W sprawie charakter budynku letniskowego wynika z decyzji właściwego organu zarówno wydającego pozwolenie na budowę budynku letniskowego, jak i organu wydającego pozwolenie na użytkowanie budynku letniskowego. Zdaniem organu, fakt stałego zamieszkiwania w budynku nie pozbawia go charakteru budynku letniskowego wynikającego z uznania go za budynek tego rodzaju w dokumentacji budowlanej. Budynek znajduje się na terenie sklasyfikowanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczony pod zabudowę letniskową. Przeznaczenie gruntu przypisane mu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego świadczy o tym, że grunt ten mógł zostać zagospodarowany wyłącznie zabudową letniskową, nie zaś zabudową domów mieszkalnych jednorodzinnych. Okoliczność ta potwierdza, że sporny budynek ma charakter letniskowy, tak jak wskazano to w jego dokumentacji budowlanej. O przynależności danego budynku do określonej kategorii budynków dla celów podatkowych rozstrzyga rodzaj budynku ujawniony dokumentacji urzędowej, w tym dokumentacji architektoniczno-budowlanej, nie zaś wyłącznie zamiar użytkowania nieruchomości i to zwłaszcza, gdy stwierdzony sposób użytkowania nieruchomości nie odpowiada przeznaczeniu i funkcji wynikającej z dokumentacji architektoniczno-budowlanej oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast odnosząc się, że dla ustalenia właściwej stawki podatkowej zasadniczym i miarodajnym kryterium (pozwalającym ustalić podstawową funkcję danego budynku) powinna być - podlegająca ustaleniu przez organy podatkowe - okoliczność zaspakajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu towarzyszących, organ wyjaśnił, że powołana we wniosku uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2002 r., sygn. akt. 3/02 została wydana w poprzednim stanie prawnym, tj. przed 1 stycznia 2003 r., kiedy to wprowadzono zmiany do u.p.o.l. ustawą z dnia 30 października 2002 r. (Dz. U. Nr 200, poz. 1683). W ocenie organu odwoływanie się do kryterium zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych biorąc pod uwagę system prawa i celowość, prowadzi do pominięcia obowiązujących przepisów prawa i wykluczałoby racjonalność ustawodawcy. Ustawodawca w ramach władztwa planistycznego dał organom gminy kompetencje do określania terenów przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego m.in. pod budownictwo mieszkaniowe oraz letniskowe (rekreacyjne). Nie jest dopuszczalnym, aby właściciel nieruchomości zabudowanej faktycznie sam decydował o funkcji budynku, z pominięciem regulacji prawnych oraz ustaleń wynikających wprost z decyzji administracyjnych. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że pogląd, iż o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zarzucając: 1) błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. przez przyjęcie błędnej definicji pojęcia "budynku mieszkalnego", zgodnie z którą o mieszkalnym charakterze budynku decydują dokumenty z zakresu planowania przestrzennego oraz decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, podczas gdy mieszkalny status budynku, dla którego ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę opodatkowania ze względu na zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych (życiowych) jego mieszkańców, powinien wynikać ze sklasyfikowania budynku jako mieszkalnego w ewidencji gruntów i budynków, a w braku takiej klasyfikacji z faktycznego wykorzystywania do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych; - art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm., dalej w skrócie: "p.g.k.") w zw. z § 18 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dalej "Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków) przez nieuzasadnione pominięcie zapisów ewidencji gruntów oraz zawartych w niej danych na temat rodzaju budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej "KŚT"), z powodu podustawowego charakteru KŚT, podczas gdy dane na temat klasyfikacji budynku e ewidencji gruntów i budynków są dla organu podatkowego wiążące i to ewidencja jesy źródłem tych danych, a nie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie KŚT; 2) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i c u.p.o.l. (i wydanych na jego podstawie przepisów uchwał rad gminy, w szczególności § 1 pkt 2 lit. a i e uchwały Nr XIX/107/2025Rady Gminy Lipusz z dnia 27 października 2025 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych w Gminie Lipusz oraz zwolnień w podatku od nieruchomości) w zw. z art. 21 p.g.k. przez uznanie, że opisany budynek nie powinien zostać opodatkowany według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych, pomimo zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych (życiowych) Skarżącej i pomimo jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem B-budynek mieszkalny; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14j § 3 w zw. z art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14h w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p.") przez nawiązanie w interpretacji do okoliczności nieujętych we wniosku i nieodpowiadających rzeczywistości, a mogących sugerować, że niemieszkalny charakter budynku wynika z treści ewidencji gruntów i budynków. 5. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Na wstępie podkreślenia wymaga specyfika postępowania związanego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Rzeczony wniosek musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W orzecznictwie jednolicie i konsekwentnie prezentowany jest także pogląd, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (por. np. wyroki NSA z: 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16; 4 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2836/17; 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3298/17 i 26 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 3351/18, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wydający interpretację jest zatem także merytorycznie związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Istotną funkcją interpretacji indywidualnej jest usuwanie wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego, a nie generowanie dodatkowych niejasności (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1109/16). Konsekwencją związania organu interpretacyjnego stanem faktycznym i prawnym przedstawionym przez wnioskodawcę jest związanie sądu administracyjnego zarzutami skargi na taką interpretację przepisów prawa podatkowego. Przepis art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") stanowi bowiem, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie [...] może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 6.3. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy opisany we wniosku budynek powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynek mieszkalny, tj. według stawki wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. Zdaniem Skarżącej, przedmiotowy budynek powinien być opodatkowany jako budynek mieszkalny, z uwagi na oznaczenie go w ewidencji gruntów i budynków (dalej też "EGiB") oraz zaspokajanie przezeń jej podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty, Sąd stwierdza, że organ interpretacyjny nie dopuścił się błędnej wykładni ani niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. oraz art. 21 p.g.k., uznając za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej. W ocenie Sądu istotne znaczenie przy rozstrzygnięciu spornego zagadnienia ma regulacja zawarta w art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12). W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z 13 września 2018 r., II FSK 552/18, 23 listopada 2018 r., II FSK 3391/16; 10 lipca 2019 r., II FSK 2519/17; 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19). Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II FSK 458/16). Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia klasyfikacji budynku dla celów podatkowych na podstawie dokumentacji budowlanej. Również w orzecznictwie NSA dotyczącym opodatkowania budynków letniskowych akcentuje się zasadę związania organu podatkowego zapisami ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 29 maja 2020 r., II FSK 2876/19, 22 czerwca 2020 r., II FSK 2875/19, 13 lutego 2020 r., II FSK 717/18). W orzecznictwie zaznacza się, że określenie rodzaju budynku wymaga wiedzy technicznej. Decydujące znaczenie będzie w tym względzie miała dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu, a więc decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany, decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę, decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania, które w sposób precyzyjny powinny określać rodzaj danego budynku (por. wyrok NSA z 3 lipca 2019 r., II FSK 2525/17). W konsekwencji powyższego uznaje się, że za kryterium różnicujące winny być uważane dane o charakterze obiektywnym, ewidencyjne lub pozaewidencyjne, a nie możliwość i stopień zaspokajania potrzeb mieszkaniowych (por. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r., II FSK 717/18). W ocenie Sądu niesłuszne jest zakwestionowanie prawidłowości dokonanej przez organ kwalifikacji budynku opisanego we wniosku o wydanie interpretacji w kontekście naruszenia art. 21 ust. 1 p.g.k. Wskazany przepis stanowi bowiem, że podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na gruncie wskazanego przepisu przyjmuje się przy tym, że w razie braku w ewidencji gruntów i budynków informacji niezbędnych dla ustalenia właściwej stawki podatku od nieruchomości określenie rodzaju budynku powinno nastąpić na podstawie dokumentacji budowlanej. W dniu 31 lipca 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2024 r. poz. 219, dalej "rozporządzenie"), które wprowadziło zmiany w sposobie klasyfikacji gruntów i budynków. W związku z dostosowaniem bazy EGiB do przepisów rozporządzenia, w rejestrze nie wykazuje się informacji o głównej funkcji budynku oraz klasie budynku według PKOB. Zgodnie bowiem z przepisem § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Należy przy tym zauważyć, że klasyfikacja w EGiB nie jest bezwzględnym i wystarczającym warunkiem stosowania normy prawnopodatkowej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Po 195/26), zwłaszcza jeżeli dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Jeżeli EGIB nie zachowuje zgodności ze stanem prawnym i rzeczywistym, to organ podatkowy może w oparciu o inne dowody (w tym dokumentację architektoniczno-budowlaną) odstąpić od oceny stanu faktycznego sprawy zgodnie z danymi zawartymi w tym dokumencie urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. Organy mogą odstąpić od danych z ewidencji gruntów, wówczas gdy dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 2875/19). Biorąc pod uwagę powyższe, organ interpretacyjny dokonał prawidłowej oceny przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego w zakresie przedmiotowego budynku, dokonując jego kwalifikacji w zakresie stawki podatku od nieruchomości na podstawie dokumentacji architektoniczno-budowlanej, skoro jego klasyfikacja dokonana w EGiB na potrzeby Klasyfikacji Środków Trwałych nie mogła być rozstrzygająca. Charakter przedmiotowego budynku jako domku letniskowego wynika bowiem zarówno z decyzji właściwego organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę domku letniskowego, jak i organu wydającego pozwolenie na użytkowanie budynku letniskowego. Przy czym fakt, że budynek ten zaspokaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe wnioskodawcy, nie zmienia jego charakteru jako domku letniskowego, wynikającego z ww. dokumentacji, przywołanej we wniosku. Zasadnie wskazał organ interpretacyjny, że to nie wola i zamiar zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy, lecz regulacje prawne i ustalenia wynikające z przywołanych we wniosku decyzji administracyjnych, przesądzają o niemożności zaliczeniu spornego budynku letniskowego do kategorii budynku mieszkalnego i objęcia go preferencyjną stawką opodatkowania. Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, bowiem nie stanowi wyjścia poza opisany we wniosku stan faktyczny i sformułowane pytanie, odniesienie się przez organ interpretacyjny, w ramach wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (zgodnie z art. 14c § 2 w zw. z art. 14j § 3 O.p.), do treści przepisów prawa miejscowego, relewantnych dla rozpatrywanej kwestii (w tym uchwał rady gminy dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Podsumowanie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii w jednym z akapitów na stronie 5 zaskarżonej interpretacji indywidualnej, choć niefortunnie sformułowane, nie stanowi naruszenia ww. przepisów w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Organ odniósł się bowiem w sposób prawidłowy do wszystkich przywołanych we wniosku okoliczności, co wynika z lektury całości stanowiska organu. 6.4. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.