I SA/Gd 258/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2026 r., nr 2201-IEW.4253.53.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej Dyrektor) postanowieniem z 21 stycznia 2026 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia z 6 listopada 2025 r. na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 20 października 2025 r., którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 27 marca 2025 r., w części dotyczącej określenia Skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za: sierpień 2020 r., wrzesień 2020 r. i październik 2020 r. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku (dalej: Naczelnik) 20 października 2025 r. wydał postanowienie, którym nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 27 marca 2025 r., nr 2207-SPV.4103.93.1.2024 w części dotyczącej określenia Skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Odpis tego postanowienia Strona odebrała 5 listopada 2026 r. i 6 listopada 2025 r. złożyła zażalenie, w którym zarzuciła niewłaściwe zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że istnieje obawa niewykonania ww. zobowiązań. Dyrektor postanowieniem z 21 stycznia 2026 roku stwierdził niedopuszczalność zażalenia z 6 listopada 2025 r. z uwagi na to, że postanowienie zostało doręczone Skarżącej z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, w związku z czym zażalenie zostało wniesione przed wejściem tego postanowienia do obrotu prawnego. Skarżąca A. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 111 ze zm.) - dalej Ordynacja podatkowa, art. 122, art. 187 § 1 i art. 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, 3. art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca zarzuciła, że organ odwoławczy bezzasadnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 20 października 2025 r., wskutek błędnego ustalenia daty jego doręczenia, a także sporządzenia wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Podniosła, że postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zostało skutecznie doręczone jej 5 listopada 2025 r., natomiast zażalenie zostało wniesione 7 Iistopada 2025 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżąca wskazała, że udzielone przez nią pełnomocnictwo dotyczyło wyłącznie reprezentacji w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji z 27 marca 2025 r. nr 2207-SPV.4103.93.1.2024 i nie obejmowało całego postępowania podatkowego ani odbioru przedmiotowego postanowienia przez pełnomocnika. W konsekwencji, w ocenie Skarżącej, postanowienie zostało prawidłowo doręczone, a wniesione zażalenie powinno zostać rozpoznane merytorycznie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora, w którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia z 6 listopada 2025 r. na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z 20 października 2025 r., którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z 27 marca 2025 r. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że Skarżąca kwestionując rozstrzygnięcie koncentruje się na tym, że zaskarżone do Dyrektora postanowienie organu pierwszej instancji zostało jej prawidłowo doręczone a ona w terminie je zaskarżyła. Zdaniem Skarżącej pełnomocnictwo, którego udzieliła adwokatowi, obejmowało wyłącznie postępowania odwoławcze, nie dotyczyło natomiast doręczenia przedmiotowego postanowienia. Stąd w jej ocenie skarga do sądu jest uzasadniona i jej zażalenie powinno być rozpoznane przez Dyrektora. Zdaniem sądu zarzut Skarżącej, że ustanowiła pełnomocnika tylko do postępowania odwoławczego i tylko w tym zakresie on ją może reprezentować, jest niezasadny, bowiem postępowanie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma charakter incydentalny (wpadkowy) i jest prowadzone w czasie oraz w ramach toczącego się postępowania podatkowego. Oznacza to, że nie stanowi ono odrębnej sprawy, lecz pozostaje elementem tego samego postępowania. W konsekwencji pełnomocnictwo złożone do akt sprawy podatkowej (bez względu na to w jakiej fazie postępowania je złożono) wywołuje skutki procesowe od chwili jego złożenia, w tym również w postępowaniu dotyczącym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, chyba że z jego treści jednoznacznie wynika ograniczenie zakresu umocowania. Tym samym w sprawie niniejszej doręczenia w postępowaniu dotyczącym rygoru powinny być dokonywane do rąk pełnomocnika ustanowionego w sprawie podatkowej, gdyż postępowanie to stanowi jedynie postępowanie wpadkowe w ramach tej samej sprawy. Pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia o nadaniu rygoru może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawia stronę możliwości należytej reprezentacji i przedstawienia argumentacji w tym postępowaniu Powyższe stanowisko jest w pełni aprobowane w orzecznictwie sądowym i zostało zaprezentowanie w szeregu orzeczeń Naczelnego Sadu Administracyjnego (patrz wyroki NSA z 16 stycznia 2014 r., II FSK 718/13 i z 9 lutego 2016 r., II FSK 3536/13). Zatem stanowisko Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jak wynika z akt sprawy administracyjnej, Skarżąca ustanowiła w tej sprawie w dniu 18 września 2025 r. pełnomocnika w osobie adwokata T. J. Pełnomocnictwo wpłynęło do organu w dniu 24 września 2025 r. Tym samym od tej chwili wszelkie pisma organ zobowiązany był doręczać ustanowionemu pełnomocnikowi (art. 145 O.p.). Skoro zatem pełnomocnik odebrał odpis postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Gdańsku z dnia 20 października 2025 r., w dniu 19 listopada 2025 r., to dopiero w tej dacie weszło ono do obrotu prawnego i od tej chwili zaczął biec termin do złożenia na nie zażalenia. Zażalenie wniesione pismem z 6 listopada 2025 r. (data wpływu: do organu 7 listopada 2025 r.), jako złożone przed datą jego wejścia do obrotu prawnego, było przedwczesne. Zasadnie zatem Dyrektor stwierdził jego niedopuszczalność. W ocenie Sądu zasadnie organ uznał, że w analizowanej sprawie nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie zażalenia. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.