I SA/Gl 1435/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi D. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 października 2025 r. nr 2401-IEE.7192.507.2025 UNP: 2401-25-260505 w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę.

Postanowieniem z dnia 17 października 2025 roku, nr 2401-IEE.7192.507.2025, UNP: 2401-25-260505, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 54 § 1 i § 5 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm., dalej u.p.e.a.) − po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego D. R. (dalej także podatnik,skarżący) − utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.(dalej organ egzekucyjny) z 4 września 2025r. nr [...], oddalające skargę zobowiązanego w związku z postępowaniem zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 7 sierpnia 2025r. nr [...]. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ egzekucyjny prowadził wobec zobowiązanego postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 7 sierpnia 2025 r., wydanego na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025 r. nr [...] o zabezpieczeniu zobowiązania podatnika w podatku od spadków i darowizn. Na ww. decyzję podatnik złożył odwołanie 20 marca 2025 r. Wobec wydania ww. zarządzenia zabezpieczenia, zawiadomieniem z 8 sierpnia 2025 r. organ dokonał: - zajęcia zabezpieczającego wierzytelności podatnika z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w I. S.A., - protokołem zajęcia ruchomości zajęcia pojazdów AUDI A7 SPORTBACK, rok prod. 2015, nr rej. [...] oraz FORD TRANSIT CUSTOM, rok prod. 2022, nr rej. [...]. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie I. S.A. - 11 sierpnia 2025 r. zrealizował dokonane zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Następnie postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. organ egzekucyjny częściowo uchylił zabezpieczenie dokonane protokołem zajęcia ruchomości z 8 sierpnia 2025 r. na pojazdach AUDI A7 SPORTBACK oraz FORD TRANSIT CUSTOM (doręczone zobowiązanemu 14 sierpnia 2025 r.). Zobowiązany pismem z 18 sierpnia 2025 r. złożył skargę na powyższe czynności zabezpieczające zarzucając organowi dokonanie czynności z naruszeniem ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego, w ramach którego dokonano zaskarżonych czynności zabezpieczających. Dodatkowo skarżący podniósł, że w związku z odwołaniem od decyzji Naczelnika z 11 marca 2025 r. o zabezpieczeniu zobowiązania w podatku od spadków i darowizn, zobowiązanie wynikające z tej decyzji jest niewymagalne i tym samym nie było podstaw do wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Podatnik zarzucił równocześnie, że postępowanie zabezpieczające nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, a co więcej organ I instancji nie wskazał istnienia przesłanek uzasadniających dokonanie zabezpieczenia. Podkreślił także, iż działania organu naraziły go na szkodę. Organ egzekucyjny oddalił skargę postanowieniem z 4 września 2025 r. Zobowiązany w zażaleniu wniósł o zwolnienie spod zajęcia ww. rachunku bankowego oraz należących do niego ruchomości oraz o umorzenie postępowania zabezpieczającego. Dodatkowo zarzucił organowi egzekucyjnemu: 1) dokonanie czynności egzekucyjnych/zabezpieczających z naruszeniem prawa; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej; 3) wyegzekwowania przez organ kwoty 156.673 zł tytułem całkowitej realizacji zajęcia w sytuacji, gdy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025 r. jest nieprawomocna, nieostateczna i niewykonalna; 4) nieodniesienie się do wszystkich zarzutów wskazanych w skardze, w tym wskazanych w uzasadnieniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Podkreślił, że na podstawie art. 166b u.p.e.a. do postępowań zabezpieczających stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania egzekucyjnego z Działu I u.p.e.a, a zatem w powyższym stanie faktycznym skarga na czynności egzekucyjne/zabezpieczające na podstawie art. 54 u.p.e.a będzie wszczynać postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ I instancji konkretnej czynności egzekucyjnej/ zabezpieczającej zmierzającej do zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Zdaniem organu służy ona zatem tylko czynnościom o charakterze wykonawczym. W konsekwencji w ramach ww. skargi można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności. Dodatkowo, powołując się na orzeczenia NSA wskazał, że ww. skarga na czynności egzekucyjne/zabezpieczające z art. 54 § 1 u.p.e.a ma charakter subsydiarny i komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, takie jak: zarzuty, zażalenia, czy skargi do sądu powszechnego. Skarga ta zatem może dotyczyć tylko dokonanych przez organ egzekucyjny czynności, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Organ w uzasadnieniu postanowienia podkreślił, że kontroli w ramach trybu z art. 54 u.p.e.a mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne/ zabezpieczające zdefiniowane w art. 1 pkt 2 u.p.e.a, czyli wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wymienione powyżej pojęcie czynności egzekucyjnych, zdaniem organu nadzorczego, obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora. Odnosząc się do podniesionych zarzutów w zażaleniu stwierdził, że czynności zabezpieczające prowadzone na podstawie decyzji Naczelnika z 11 marca 2025 r. zostały dokonane prawidłowo i nie naruszyły ustawy. Zastosowana "forma zabezpieczenia" należności pieniężnych nie była zbyt uciążliwa. Dokonane zabezpieczenie należności pieniężnych zostało dokonane w formie przewidzianej w ustawie na wniosek Naczelnika i na podstawie wydanego przez ten organ zarządzenia zabezpieczającego. Co więcej organ odwoławczy oceniając prawidłowość podjętych czynności pod względem wykonawczym nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Zawiadomienie o zajęciu z 8 sierpnia 2025 r. zawierające wszystkie elementy oraz spełniające wymogi określone w przepisach u.p.e.a zostało prawidłowo doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. I. S.A przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego 8 sierpnia 2025r. oraz skarżącemu 14 sierpnia 2025r. wraz z odpisem ww. zarządzenia zabezpieczenia, zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego w I. S.A oraz protokołem zajęcia i odbioru ruchomości. Również prawidłowo dokonano zabezpieczenia ruchomości (ww. pojazdów) przez wpisanie ich do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez pracownika organu egzekucyjnego. Co więcej protokół zajęcia i odbioru ruchomości z 8 sierpnia 2025 r. został prawidłowo dostarczony skarżącemu 14 sierpnia 2025r. oraz zawierał wszystkie elementy, spełniał wymogi określone w u.p.e.a. Zajęcie ruchomości zdaniem organu także nie nosi znamion uciążliwości, bowiem zostało one postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. uchylone w konsekwencji realizacji zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w I. SA. Organ zaznaczył również, że skarżący nie wskazał w zażaleniu innej, mniej uciążliwej "formy" zabezpieczenia, której stosowanie umożliwiłoby wykonanie ww. zarządzenia zabezpieczenia. Podkreślił, że w wyniku zajęcia zabezpieczającego rachunku bankowego w I. S.A, bank przekazał wnioskowaną kwotę 11 sierpnia 2025 r. , zgodnie z art. 165 § 2 u.p.e.a, na wydzielony oprocentowany rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Zdaniem organu złożenie zajętych w celu zabezpieczenia środków pieniężnych na wydzielonym rachunku nie może być utożsamiane z wykonaniem obowiązku, bowiem poprzez złożenie ww. środków na wydzielonym rachunku bankowym organu egzekucyjnego w żaden sposób nie dochodzi do zaspokojenia wierzyciela. Jednocześnie, nawiązując do kolejnego zarzutu podniesionego w zażaleniu wskazał, że przesłanki, z których wynikać ma uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane zostały przedstawione w decyzji Naczelnika z 11 marca 2025 r. o zabezpieczeniu zobowiązania podatnika w podatku od spadków i darowizn. Natomaist złożony wniosek o zwolnienie spod zajęcia ruchomości będących własnością podatnika został zrealizowany poprzez częściowe uchylenie zabezpieczenie dokonane protokołem zajęcia ruchomości z 8 sierpnia 2025 r. Dodał, że do rozpatrzenia pozostaje jeszcze wniosek zobowiązanego dotyczący umorzenia postępowania zabezpieczającego oraz żądanie zwolnienia spod zajęcia rachunku bankowego w trybie art. 157a u.p.e.a. Zobowiązany w skardze na rozstrzygnięcie organu odwoławczego podniósł tożsame zarzuty jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, tj: 1) dokonanie czynności egzekucyjnych/zabezpieczających z naruszeniem prawa; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej; 3) wyegzekwowania przez organ kwoty 156 673,00 zł tytułem całkowitej realizacji zajęcia w sytuacji, gdy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025r. nr [...] jest nieprawomocna, nieostateczna i niewykonalna; 4) nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego wskazanych w skardze, w tym wskazanych w uzasadnieniu. Zobowiązany podniósł, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z 24 października 2025 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025 r., na podstawie której dokonano zajęcia środków na rachunku. Zatem ewentualne skutki prawne, w tym ewentualne zabezpieczenia stają się nieaktualne, a środki pieniężne należące do podatnika powinny zostać niezwłocznie mu zwrócone, czego organ nie uczynił do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz uzupełniając je stwierdzeniem, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z 17 października 2025 r. i postanowienia organu egzekucyjnego z 4 września 2025 r, decyzja stanowiąca podstawę zabezpieczenia pozostawała w obrocie prawnymi i stanowiła podstawę do zajęcia zabezpieczającego na majątku skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kontrolując zaskarżone postanowienie − zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej P.p.s.a.) – Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonania przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności pieniężnej skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w I. S.A., które zostały dokonane 8 sierpnia 2025 r., na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 7 sierpnia 2025 r. Z kolei zarządzenie zabezpieczenia zostało wydane na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025 r. o zabezpieczeniu zobowiązania podatnika w podatku od spadków i darowizn. Granice kognicji w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjna określa przepis art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (§ 2 ww. przepisu). Wniesienie skargi na czynność egzekucyjną nie wstrzymuje dalszej realizacji środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny lub organ sprawujący nadzór może z urzędu wstrzymać dalszą realizację tego środka egzekucyjnego do dnia, w którym postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną stanie się ostateczne (§ 7). W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. kognicja organu jest zatem ograniczona wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Nie jest zatem dopuszczalne podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne okoliczności stanowiących podstawę zarzutu wskazanych w art. 33 u.p.e.a. Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (por. wyroki NSA z 24 kwietnia 2019 r., II FSK 1370/17; z 22 sierpnia 2024 r., III FSK 161/24, wszystkie orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https://orzecznictwo.nsa.gov.pl). Skarga na czynności egzekucyjne nie jest zatem środkiem prawnym umożliwiającym kwestionowanie całokształtu postępowania egzekucyjnego oraz podstaw jego prowadzenia. Możliwe jest zatem podnoszenie przede wszystkim zarzutów formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego, a więc wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2026 r., III FSK 405/25). Z samej istoty postępowania egzekucyjnego, w toku którego stosowane są elementy przymusu, wynika pewien stopień dolegliwości dla zobowiązanego. O zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może decydować subiektywne przekonanie zobowiązanego, lecz zobiektywizowane kryteria, zaistniałe w stanie faktycznym danej sprawy. Przy wyborze środka egzekucyjnego organ egzekucyjny powinien i kierować się nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz przede wszystkim efektywnością. Zastosowany środek egzekucyjny powinien być jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jednakże ta najmniejsza uciążliwość nie może niweczyć celu zabezpieczenia, jakim jest stworzenie dla wierzyciela podatkowego pewnych gwarancji zaspokojenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego stanowi co do zasady jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku jego zastosowania strona zostaje ograniczona w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych do wysokości należności podlegających egzekucji, może zatem dysponować nadwyżką ponad zajętą kwotę. Jednocześnie przepisy prawa przewidują instrumenty, które łagodzą dolegliwości, związane z dokonanym zajęciem egzekucyjnym (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 162/24). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Organ na podstawie wystawionego zarządzenia zabezpieczenia zastosował więc 8 sierpnia 2025 r. środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, który był w ocenie Sądu, jak najmniej dolegliwy dla skarżącego, a który zarazem okazał się być efektywny. Spowodowało to, że zajęte także w dniu 8 sierpnia 2025 r. dwa pojazdy skarżącego AUDI A7 SPORTBACK oraz FORD TRANSIT CUSTOM, postanowieniem z 18 sierpnia 2025 r. zostały zwolnione spod zajęcia. Podkreślić należy, że skarżący ani w toku postępowania zażaleniowego, ani w skardze do sądu nie przedstawił w sposób przekonujący, na czym polegała nadmierna uciążliwość zastosowania ww. środków. O zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może decydować subiektywne przekonanie skarżącego, lecz zobiektywizowane kryteria, zaistniałe w stanie faktycznym danej sprawy. Zastosowany środek egzekucyjny powinien być więc jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, jednakże ta najmniejsza uciążliwość nie może niweczyć celu egzekucji. Ponadto, w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (np. z powodu wadliwości wystawienia tytułów wykonawczych, braku upomnienia czy też nieistnienia obowiązku), ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Nie ma podstaw, aby skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 4361/21). Skarżący nie może więc oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, powołując się jedynie na okoliczność zaskarżenia decyzji będącej podstawą wystawienia zarządzenia zabezpieczenia. Niezależnie od wymienionego stanowiska dotyczącego zastosowania przez organy art. 54 § 1 u.p.e.a., należy się odnieść do wskazanej przez skarżącego w skardze informacji, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z 24 października 2025 r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 11 marca 2025 r., na podstawie której dokonano zajęcia środków na rachunku. Informacji tej jednak nie udokumentował, tj. nie przedłożył odpisu tej decyzji. Również organ w odpowiedzi na skargę wprost nie odniósł się do tej kwestii, przede wszystkim jej nie potwierdził. Jedynie podał, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z 17 października 2025 r. i postanowienia organu egzekucyjnego z 4 września 2025 r, decyzja stanowiąca podstawę zabezpieczenia pozostawała w obrocie prawnymi i stanowiła podstawę do zajęcia zabezpieczającego na majątku skarżącego. Podkreślić należy, zgodnie z powołanymi na wstępie rozważań przepisami P.p.s.a., że Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć organu odwoławczego (tu: postanowień z 4 września 2025 r. oraz z 17 października 2025 r.) na dzień ich wydania i na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Istotne jest więc to, że Sąd ma obowiązek przyjąć stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania orzeczenia przez organ. Tym samym wszelkie zmiany stanu prawnego jak i faktycznego, które miały miejsce po dacie wydania kontrolowanego postanowienia nie mają prawnego znaczenia dla określenia jego legalności. Zmiany takie mogą co najwyżej uruchomić odrębne postępowanie, uwzględniające zmieniony stan faktyczny i prawny. Organ odwoławczy zaznaczył, mając na uwadze odpowiednie stosowanie art. 166b u.p.e.a., że pozostaje jeszcze do rozpoznania wniosek skarżącego o umorzenie postępowania z art. 59 u.p.e.a. oraz żądanie, nazwane "wniosek o zwolnienie spod zajęcia rachunku bankowego" w trybie art. 157a u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Na postanowienie w sprawie zmiany lub uchylenia zabezpieczenia służy zażalenie. Przepis art. 157a u.p.e.a. zawiera normę kompetencyjną upoważniającą organ egzekucyjny do zmiany zabezpieczenia (rozstrzygnięcie ma formę postanowienia). Zatem uprawnia organ egzekucyjny do uchylenia lub zmiany sposobu bądź zakresu zabezpieczenia w każdym czasie. Postanowienie organu ma w tym przypadku charakter uznaniowy, przepis nie określa bowiem przesłanek uchylenia lub zmiany sposobu czy zakresu zabezpieczenia. Postanowienie takie organ egzekucyjny może wydać zarówno z urzędu, jak i na wniosek zobowiązanego. Jeżeli więc do obrotu prawnego faktycznie weszła wspomniana przez skarżącego decyzja z 25 października 2025 r., może on podnieść tę okoliczność w trakcie postępowań już zainicjowanych, bądź uruchomić kolejne postępowanie. Czynności może podjąć również organ z urzędu. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu egzekucyjnego odpowiadają prawu. Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.