I SA/Gl 1467/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 30 października 2025 r. nr SKO.FE/41.4/182/2025/15271 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

1. M. J. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z 30 października 2025 r., nr SKO.FE/41.4/182/2025/15271, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Stan sprawy. 2.1. W upomnieniu z 8 sierpnia 2024 r. skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój samochodu osobowego w dniu 27 października 2021 r. w Strefie Płatnego Parkowania (dalej: SPP) w K.. 29 października 2024 r. wierzyciel - Prezydent Miasta K. - sporządził tytuł wykonawczy nr 2591p/24, dotyczący opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniu 27 października 2021 r. i skierował go do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w T.. 13 listopada 2024 r. skarżący odebrał tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. 2.2. W piśmie z 13 listopada 2024 r. skarżący wniósł zarzut "nieistnienia obowiązku". Wyjaśnił, że po otrzymaniu wezwania do uregulowania opłaty wskazał osobę, której wydał pojazd. Natomiast on sam nie był ani właścicielem pojazdu, ani leasingobiorcą; jedynie w imieniu leasingobiorcy użyczył pojazd osobie trzeciej. 2.3. Postanowieniem z 10 lutego 2025 r. wierzyciel oddalił zarzut błędu co do zobowiązanego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazał, że nie jest właścicielem pojazdu, którego postoju dotyczy postępowanie egzekucyjne, ani też jego posiadaczem. Jedynie sporadycznie był dzierżycielem pojazdu, który leasingowała osoba trzecia. Kolegium postanowieniem z 12 czerwca 2025 r. uchyliło zaskarżone postanowienie wierzyciela i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Kolegium podniosło, że w aktach sprawy brakowało dokumentów potwierdzających, że pojazd o podanym numerze rejestracyjnym był w posiadaniu skarżącego w dniu odnotowania nieopłaconego parkowania. Jednocześnie wskazało, że skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, podczas gdy organ rozpatrzył zarzut błędu co do zobowiązanego. 2.4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wierzyciel wydał postanowienie z 16 września 2025 r., nr [...], w którym oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W zażaleniu skarżący wyjaśnił, że ustalenia organu pierwszej instancji na temat miejsca pobytu obywatela Ukrainy, któremu powierzył pojazd są niedokładne. Podał, że wskazana przez niego osoba przebywała na terenie Polski. Była obecna na rozprawach przed sądem pracy. Y.C. posiada także polski NIP i nadal pracuje na terenie Unii Europejskiej. Zatem prawdopodobne jest, że wymieniony korzystał z przedmiotowego pojazdu. Organ nie dowiódł, że to skarżący zaparkował pojazd w SPP, pomimo możliwości zweryfikowania stanu faktycznego za pomocą nagrania z monitoringu miejskiego. 2.5. Kolegium postanowieniem z 30 października 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta. Wskazało, że z ustaleń postępowania wynika, iż właścicielem przedmiotowego pojazdu w dniu 27 października 2021 r. była spółka P S.A. Na podstawie umowy leasingu samochód został przekazany żonie skarżącego, która z kolei w odpowiedzi na wezwanie organu z 8 listopada 2023 r. wyjaśniła, iż w dniu 27 października 2021 r. nie korzystała z pojazdu, a pojazd był wówczas użytkowany przez przedsiębiorstwo skarżącego. W prowadzonym postępowaniu skarżący tego nie kwestionował. Oświadczył natomiast, że w dniu 27 października 2021 r. wypożyczył pojazd obywatelowi Ukrainy "p. C. Y. zam. Ukraina [...], [...]". Organ drugiej instancji zauważył, że skarżący uzasadniając brak istnienia obowiązku wyjaśnił, iż wskazał osobę, której wydał pojazd w dniu parkowania pojazdu w SPP. Skarżący nie przedstawił jednak wierzycielowi żadnej umowy dotyczącej użyczenia pojazdu 27 października 2021 r. Panu Y. C.. W ponownie prowadzonym postępowaniu wierzyciel dokonał próby weryfikacji w rejestrze PESEL danych osoby wskazanej przez zobowiązanego. W wyniku analizy ustalono, że żadna z osób posługujących się wskazanym imieniem i nazwiskiem nie posiada powiązania z adresem podanym przez skarżącego, co w ocenie organu czyni wyjaśnienia skarżącego niewiarygodnymi oraz niemożliwymi do zweryfikowania. Dodatkowo w wezwaniu z 25 lipca 2025 r. skierowanym do [...] Oddziału Straży Granicznej w R. wierzyciel wniósł o udzielenie informacji na temat wjazdu na terytorium Polski osoby wskazanej przez skarżącego jako użytkownika przedmiotowego pojazdu samochodowego. W szczególności wniósł o wskazanie czy osoba ta przebywała na terytorium Polski w dniu zdarzenia. W odpowiedzi udzielono informacji, że Straż Graniczna dysponuje danymi osoby wskazanej przez zobowiązanego oraz że w okresie od 30 sierpnia 2016 r. do 15 maja 2021 r. osoba ta wielokrotnie przebywała na terytorium Polski, jednak aktualnie na nim nie przebywa. Z przekazanej informacji wynikało, że wskazana przez skarżącego osoba wyjechała z terytorium RP 14 maja 2021 r. Ponadto na podstawie posiadanych rejestrów oraz wskazanej daty wyjazdu z terytorium Polski Oddział Straży Granicznej stwierdził, że osoba wskazywana przez skarżącego prawdopodobnie nie przebywała na terytorium Polski 27 października 2021 r., tj. w dniu, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej będącej przedmiotem postępowania. Wobec powyższego Kolegium uznało, że wierzyciel zasadnie ocenił twierdzenie skarżącego - iż pojazd miał zostać użyczony osobie trzeciej - za gołosłowne, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnej wiarygodnej dokumentacji potwierdzającej ten fakt ani nie wykazał, aby została zawarta jakakolwiek umowa w formie pisemnej. Dodatkowo dane osobowe wskazanego użytkownika pojazdu okazały się niemożliwe do zweryfikowania w rejestrze PESEL, ponieważ żadna osoba o podanym imieniu i nazwisku nie była powiązana z adresem podanym przez skarżącego. W ocenie Kolegium na podstawie tych danych organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarżący samodzielnie dysponował pojazdem w dacie zdarzenia. Skarżący nie wykazał, że nie ponosi odpowiedzialności za powstanie obowiązku będącego przedmiotem postępowania. Nie wykazał bowiem, by korzystającym z drogi publicznej 27 października 2021 r. była inna osoba niż on sam. Na koniec Kolegium powołało się na orzeczenia sądów administracyjnych z których wynika, że ani organ egzekucyjny, ani też sąd nie są zobowiązane do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej i nieuiszczającej opłaty za postój w SPP, gdyż to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych w taki sposób, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat, a wskazanie to powinno nastąpić w odpowiednim czasie, fazie i etapie postępowania. 2.6. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta, a także tytułu wykonawczego oraz dokonanych na jego podstawie zajęć, jak również o nakazanie zwrotu kwoty zajętej 28 września 2023 r. z rachunku bankowego strony wraz z odsetkami ustawowymi od dnia zajęcia do dnia zwrotu. W uzasadnieniu przypomniał, że wnosząc zażalenie zasygnalizował, iż po 14 maja 2021 r. Y. C. był przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie o ustalenie stosunku pracy i miało to miejsce w 2022 lub 2023 r. W tym czasie Y. C. przebywał na terytorium Polski i był obecny na rozprawach przed sądem pracy. Z tej przyczyny skarżący podniósł, że informacje Straży Granicznej są niedokładne. Skarżący podał również, że z wiedzy którą posiada wynika, iż Y. C. od 2021 r. przebywa na terytorium Niemiec, gdzie pracuje jako kierowca zawodowy. Ponadto regularnie kontaktował się ze skarżącym za pomocą komunikatorów - jako kolega z pracy. Podniósł także, że wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta, osoba, której skarżący powierzył pojazd, posiada polski NIP o numerze[...] i była stroną postępowania przed sądem pracy w O., wskazując adres do doręczeń: Ukraina [...], [...]. Ponadto w toku tego postępowania używała chwilowo użyczonego adresu skarżącego jako adresu do doręczeń w Polsce, gdzie regularnie odbierała korespondencję z sądu w okresie od marca 2021 r. do marca 2023 r. Wywody i ustalenia organu są więc chybione co do rzekomego braku pobytu tej osoby na terytorium Polski. W ocenie skarżącego powyższe ma o tyle znaczenie, że skoro wskazana przez niego osoba przebywała wielokrotnie na terytorium Polski po 14 maja 2021 r. a ponadto brała udział w postępowaniu przed sądem w Polsce i nadal pracuje na terytorium Unii, to jest prawdopodobne, że korzystała z przedmiotowego pojazdu w dniu, w którym skarżący wskazał, że powierzył jej pojazd. Skarżący zaakcentował, że organ nie dowiódł, iż to skarżący (nie będąc przecież właścicielem pojazdu) zaparkował pojazd w SPP (pomimo że niewątpliwie miał możliwość zweryfikowania stanu faktycznego choćby nagraniem z monitoringu miejskiego), a żądanie zapłaty danin publicznych nie może odbywać się na podstawie spekulacji co do osoby zobowiązanej. Daniny publiczne są bowiem zobowiązaniem osobistym wynikającym z dokonania czynności opodatkowanej i fakt ten zobowiązuje organ do dowiedzenia kto czynności opodatkowanej dokonał. Skarżący wskazał, że z przepisów prawa materialnego, a w szczególności z Kodeksu cywilnego nie wynika, aby umowa powierzenia rzeczy musiała zostać sporządzona na piśmie, w tym w sytuacji gdy czynność jest nagła, krótkotrwała i wynika ze stosunków towarzyskich. Skarżący zauważył, że organ powołał się na rzekomą wadliwość adresu Y. C., podczas gdy nie zweryfikował przed sądem pracy, czy adres taki wskazano w postępowaniu sądowym, jak dowodził skarżący. Zdaniem skarżącego fakt ten jest możliwy do zweryfikowania poprzez skierowanie zapytania do sądu pracy. Zatem twierdzenie organu o braku możliwości weryfikacji adresu jest chybione. Zdaniem skarżącego za chybione uznać należy także założenie, iż na terytorium Polski można przybyć wyłącznie w sposób rejestrowany, a wiec przez granicę polsko-ukraińską, skoro oczywiste jest, że Polska znajduje się w Strefie Schengen. Jest to obszar obejmujący 29 państw, w którym zniesiono kontrole graniczne na granicach wewnętrznych, co umożliwia swobodne podróżowanie między nimi bez kontroli paszportowej, czyli bez rejestracji przejazdu przez granice. Skarżący podsumował, że - wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu - udowodnił więc, a co najmniej uprawdopodobnił w stopniu wystarczającym, że w dniu zdarzenia powierzył pojazd osobie trzeciej i to ta osoba trzecia dokonała czynności opodatkowanej. 2.7. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132, ze zm.; dalej u.p.e.a.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, wystąpienia innej przyczyny. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. 5. Skarżący nie kwestionuje postoju pojazdu samochodowego na drodze publicznej w SPP. W zażaleniu oraz w skardze podaje, że ten fakt "jest oczywisty". Obecnie nie budzi wątpliwości także fakt, że to skarżący w dniu przedmiotowego zdarzenia był stałym posiadaczem pojazdu. Samochód stanowił przedmiot leasingu, w którym leasingobiorcą była żona skarżącego, która z kolei złożyła oświadczenie, iż w tym czasie samochód był użytkowany przez przedsiębiorstwo skarżącego. Natomiast zdaniem skarżącego błąd organów polega na nałożeniu na niego obowiązku poniesienia opłaty za postój pojazdu samochodowego pomimo tego, że w dniu zaparkowania w K. to nie on korzystał z tego pojazdu, lecz wskazana przez niego osoba trzecia - obywatel Ukrainy. 6.1. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1376, ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 tej ustawy). Konsekwencją tych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w SPP lub w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z którego wystąpieniem ustawa wiąże ten obowiązek. Ponadto obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, obciąża korzystającego z dróg publicznych. Użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, a także osoby działające bez takiego tytułu czy zgody (wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II GSK 1859/11; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się jej w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu co do zobowiązanego (wyrok NSA z 28 września 2017 r., II GSK 3674/15). 6.2. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 17 lipca 2025 r., I GSK 498/24, wierzyciel nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm.; dalej: k.p.a.), lecz jest uczestnikiem postępowania egzekucyjnego, podobnie jak zobowiązany, a postępowanie to prowadzi organ egzekucyjny. Zatem, nie można na niego nakładać obowiązku z art. 77 § 1 k.p.a., według którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W kategorii spraw do której niniejsza sprawa należy ciężar dowodu został odmiennie uregulowany w art. 33 § 4 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W uzasadnieniu do projektu wprowadzającego tę regulację ustawodawca wskazał, że takie rozwiązanie "(...) zobliguje zobowiązanych do wskazywania dowodów uzasadniających wnoszone żądanie, co wpłynie na przyspieszenie jego rozpatrywania" (projekt ustawy z dnia 11 września 2019 r. - o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw; Sejm VII Kadencji, druk nr 3753). W związku z tym w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel lub posiadacz samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem lub posiadaczem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel albo posiadacz samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. 6.3. Podsumowując: w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wierzyciel nie ma obowiązku wyjaśniania, kto - jeśli nie właściciel lub posiadacz pojazdu - zaparkował w płatnej strefie parkowania i nie uiścił należnej opłaty parkingowej, lecz jedynie powinien ocenić, czy przedstawione przez zobowiązanego dowody są na tyle wiarygodne, że obalają ciążące na właścicielu lub posiadaczu pojazdu samochodowego domniemanie faktyczne, że to właśnie on był korzystającym z niego wówczas, gdy opłata parkingowa nie została opłacona (wyroki NSA z: 28 września 2017 r., II GSK 3674/15 i II GSK 3589/15; 24 lutego 2022 r., III FSK 292/21; 18 lipca 2024 r., III FSK 1425/23). To zobowiązany w odpowiednim czasie, fazie i etapie postępowania ma przedstawić dowody uzasadniające żądanie, a na wierzycielu nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania albo zaprzeczenie żądaniu zobowiązanego. Wierzyciel ma tylko obowiązek rozpatrzyć cały materiał dowodowy przedstawiony przez zobowiązanego oraz dokumenty, którymi dysponuje z urzędu, a zobowiązany ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Takie stanowisko należy uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z: 10 stycznia 2024 r., I GSK 1658/22; 29 października 2024 r., I GSK 65/21, I GSK 215/21, I GSK 299/21, 787/21; 17 lipca 2025 r., I GSK 488/24; 5 listopada 2025 r., I GSK 1030/25). 7. Z nakreślonej przez Sąd perspektywy klarownie widać, że niezasadne są wywody skarżącego, w których domaga się dociekania przez wierzyciela lub Kolegium, czy wskazany przez niego obywatel Ukrainy był stroną postępowania przed sądem pracy, względnie mógł przebywać na terytorium Polski po 14 maja 2021 r., a więc po dniu, w którym - jak wynika z informacji Straży Granicznej - odnotowano jego wyjazd z Polski. W związku z omówionym wyżej rozkładem ciężaru dowodu w tej kategorii spraw nieistotne są także twierdzenia skarżącego, że powołana informacja Straży Granicznej odnosi się tylko do przekraczania granic Unii Europejskiej, gdyż nie wyklucza przemieszczania się danej osoby pomiędzy krajami Unii. Ani wierzyciel ani Kolegium nie mieli bowiem obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia czy wskazana przez skarżącego osoba przekraczała granice Polski. Tym samym, stanowisko skarżącego, że wierzyciel "nie dowiódł iż to skarżący (...) zaparkował pojazd w strefie płatnego parkowania" nie jest zasadne. Jak już wyjaśniono, wierzyciel jest uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela lub posiadacza pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego czasowego użytkownika samochodu i przedstawi na tę okoliczność stosowny dowód. To na właścicielu pojazdu spoczywa bowiem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich jej danych w taki sposób, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby. W szczególności, jak sugerowały to skarżącemu orzekające w sprawie organy, zobowiązany może przedstawić umowę użyczenia lub najmu pojazdu. Jednakże może to być jakikolwiek wiarygodny dowód, jakikolwiek wiarygodny dokument, w tym np. oświadczenie tej osoby, choćby sporządzone ex post - już w toku postępowania egzekucyjnego, potwierdzające zaparkowanie pojazdu na drodze publicznej oraz zawierające wszystkie jej aktualne dane w taki sposób, aby możliwe było skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby. 8. Skarżący wskazał dane innej osoby (imię, nazwisko, dane adresowe w Ukrainie), która miała dysponować pojazdem 27 października 2021 r., ale nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego tę okoliczność. Jednocześnie skarżący był niejednokrotnie pouczany, że podane przez niego informacje co do osoby trzeciej nie są wystarczające oraz że do czasu "otrzymania dokumentacji potwierdzającej fakt korzystania z ww. pojazdu przez daną osobę, wszelkie roszczenia będą kierowane na właściciela pojazdu" (pisma z: 4 września 2024 r., 9 października 2024 r., 6 listopada 2024 r., 6 grudnia 2024 r., a także treść postanowień z 10 lutego 2025 r. oraz 16 września 2025 r.). Nie można więc mówić o zaskoczeniu skarżącego co do wymagań dowodowych oraz zasad rozkładu ciężaru dowodowego w sprawach takich jak niniejsza. Skarżący nie wyjaśnił dlaczego w toku postępowania nie mógł przedstawić np. oświadczenia wskazywanej osoby trzeciej, potwierdzającego zaparkowanie pojazdu na drodze publicznej oraz zawierającego wszystkie aktualne jej dane w taki sposób, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby. Nie może zatem oczekiwać, że w udowodnieniu powyższych okoliczności, w tym pozyskaniu danych, które pozwolą na skuteczne wyegzekwowanie należnej opłaty, za skarżącego działania podejmie wierzyciel - Prezydent Miasta. 9. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy wierzyciel zasadnie uznał, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża skarżącego jako posiadacza pojazdu. Tym samym podniesione przez skarżącego argumenty są nieskuteczne. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób trafny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 k.p.a. W uzasadnieniach tych organy wskazały fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia oraz dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie poprzez uznanie, że zarzut skarżącego nie jest uzasadniony. Skarżący miał wiedzę co do wymogu udokumentowania (przedstawienia dowodów uzasadniających jego żądanie), czyli potwierdzenia faktu użyczenia samochodu innej osobie. Wiedza ta wynikała z korespondencji prowadzonej ze skarżącym przez upoważnionych pracowników wierzyciela oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a pomimo tego skarżący takiego dowodu nie przedstawił. 10. Z tych wszystkich powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.).