I SA/Gl 1497/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 listopada 2025 r. nr 2401-IEE.7192.544.2025.MD UNP: 2401-25-272792 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Przedmiot kontroli Sądu stanowiło postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS", "Dyrektor", "organ odwoławczy", "organ nadzoru") z 5 listopada 2025 r. nr 2401-IEE.7192.544.2025.MD UNP: 2401-25-272792 wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. art. 17 § 1, art. 18 i art. 59 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") po rozpoznaniu zażalenia BURMISTRZA MIASTA C. (dalej: "Burmistrz", "skarżący", "wierzyciel") postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "Naczelnik", "organ egzekucyjny") z z 23 września 2025 r., nr [...] [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Burmistrz wystawił przeciwko B. M. (zobowiązana) tytuły wykonawcze z 22 lutego 2024 r., nr SI-5.2024 oraz SI-6.2024 r. mające za przedmiot niewykonany obowiązek pieniężny –stanowiące zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. III i IV rata. Dochodzony obowiązek został ustalony decyzją nr [...] z 2 marca 2015 r. Zobowiązana wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o ww. tytuły wykonawczego. Jako podstawą zarzutu powołano przedawnienie. Burmistrz postanowieniem z 5 marca 2025 r., oddalił zarzut zobowiązanej w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Postanowienie to stało się ostateczne 2 kwietnia 2025 r. Pismem z 21 maja 2025 r. zobowiązana zwróciła się do Naczelnika o umorzenie postępowania egzekucyjnego wskazując, że zobowiązania podatkowe jakich dotyczy egzekucja uległy przedawnieniu 31 grudnia 2021 r. Naczelnik postanowieniem z 23 września 2025 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanej do jej majątku, tj. nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą nr [...], na podstawie wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych. Burmistrz wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając w nim, że Naczelnik błędnie przyjął, iż wystąpił stan niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z powodu braku wymagalności obowiązków objętych tytułami wykonawczymi. Wierzyciel wskazał, że w myśl aktualnie obowiązującego art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, należności te można dochodzić z przedmiotu hipoteki. Należności wobec objęte ww. tytułami wykonawczymi zostały zabezpieczone z dniem 23 grudnia 2015 r. przez wpis hipoteki przymusowej do księgi wieczystej nr [...], przez co nie uległy przedawnieniu. W ocenie wierzyciela nie trafna była argumentacja Naczelnika, o konieczności traktowania art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej analogicznie do nieistniejącego przepisu art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji Burmistrz nie zgodził się z twierdzeniem organu egzekucyjnego o niekonstytucyjności art. 70 § 8 Ordynacji podtkowej, gdyż to niekonstytucyjność przepisu art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej została orzeczona w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., natomiast art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej istnieje w przepisach prawa. Ponadto przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie jest tożsamy z art. 70 § 6, gdyż zawarta w nim norma prawna została rozszerzona o zastaw skarbowy. Dyrektor postanowieniem z 5 listopada 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ nadzoru wyjaśnił, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż termin przedawnienia zaległości podatkowej za III i IV ratę podatku od nieruchomości za 2015 r. upływał z 31 grudnia 2020 r. Zaznaczył, że w trakcie prowadzonego postępowania nie były dokonane żadne czynności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania. Okoliczności te potwierdził wierzyciel w piśmie z 29 sierpnia 2025 r. oraz w treści postanowienia z 5 marca 2025 r. Bezspornym jest również, że dochodzone w oparciu o ww. tytuł wykonawczy należności zostały zabezpieczone hipoteką, poprzez wpis dokonany 28 stycznia 2016 r. Spór w sprawie koncentruje się na tym, czy skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, dotyczące niezgodności art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.) z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP można rozciągnąć również na art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, którego to przepisu nie dotyczyło rozstrzygnięcie zawarte w sentencji tego wyroku. Przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 8 października 2013 r. o sygn. SK 40/12 była zgodność z Konstytucją RP art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, który to przepis w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. stanowił, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Odpowiednikiem tej normy (od 1 stycznia 2003 r.) jest zaś art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, którego redakcja różni się od zakwestionowanego tylko dodaniem, obok zabezpieczenia hipotecznego, zastawu skarbowego. Zatem przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej stanowi powtórzenie oraz rozszerzenie (o zastaw skarbowy) normy prawnej zawartej w art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, obowiązującej w okresie od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. Dyrektor zaznaczył, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej należy traktować jako niekonstytucyjny, chociaż powołany wyrok TK literalnie nie odnosił się do tego jednostki redakcyjnej ustawy. Dla poparcia swojego stanowiska przywołał liczne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyrok Sądu Najwyższego z 17 marca 2016 r., V CSK 377/15. W ocenie DIAS ocenie, stwierdzona przez TK cecha niekonstytucyjności odnosi się również do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w rozpoznawanej sprawie. Skoro w sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, a termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zobowiązanej wynikającego z decyzji z 2 marca 2015 r. upłynął 31 grudnia 2020 r. to postępowanie egzekucyjne prawidłowo Naczelnik umorzył. Burmistrz pismem z 1 grudnia 2025 r. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę na postanowienie DIAS. Skarżący zarzucił wydanie postanowienia z naruszeniem: art. 188 pkt 3, art. 190 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej o finansach publicznych, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z konstytucją przepisu art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w okresie wskazanym w wyroku Trybunału) rozciąga się również na inne przepisy ustawy nieobjęte badaniem konstytucyjności i wyrokiem, art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zarzuty skargi wskazano jako, że bezspornie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 października 2013 r. (sygn. akt SK 40/12) orzekł o niekonstytucyjności przepisu art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w okresie wskazanym w orzeczeniu. Jednocześnie w ocenie skarżącego oczywistym jest, że przedmiotowy wyrok odnosi się wyłącznie do przepisu, którego dotyczyła skarga kasacyjna i którego dotyczy sentencja wyroku. Bez znaczenia dla oceny konstytucyjności innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego są rozważania prawne Trybunału zawarte w uzasadnieniu orzeczenia. W żaden sposób nie mogą one przesądzać o ocenie konstytucyjności innych przepisów, czy też uzasadniać wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Skutek taki nastąpić może bowiem wyłącznie w drodze wyroku Trybunału Konstytucyjnego, na co jednoznacznie wskazują powołane na wstępie przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Niezgodność z Konstytucją konkretnego przepisu, nie można więc powoływać się na "podobieństwo", "analogię" itp. Zatem nawet o "oczywistej niekonstytucyjności" może orzec tylko Trybunał Konstytucyjny. Zaznaczono, że przepis art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nigdy nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału, a tym samym nie została stwierdzona jego niekonstytucyjność. W konsekwencji powołany przepis stanowi element porządku prawnego obowiązującego w Polsce i winien być stosowany w toczących się postępowaniach podatkowych i egzekucyjnych. Dyrektor pismem z 22 grudnia 2025 r. odpowiedział na skargę wnosząc o jej oddalenie. Organ nadzoru podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga wniesiona została na postanowienie wymienione w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") podlegające kontroli sprawowanej przez właściwy sąd administracyjny. Wspomniana kontrola wykonywana jest pod względem zgodności z prawem poddanych jej działań administracji publicznej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznając skargę sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zacząć należy od tego, że postępowanie egzekucyjne w ramach którego wydano zaskarżone postanowienie dotyczące zobowiązań podatkowych powstałych w 2015 r. wszczęto po 30 lipca 2020 r. W konsekwencji zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy egzekucyjnej dotyczące umorzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070). Zagadnienie umorzenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 59 i 60 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadkach wskazanych w art. 59 § 1 pkt 1 do pkt 6 upea z urzędu lub na wniosek wierzyciela. Zgodnie z art. 59 § 1a upea, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części na wniosek wierzyciela albo z urzędu, jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w art. 33 § 2: 1) pkt 1-5; 2) pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Według art. 33 § 1 i 2 pkt 5 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 34a u.p.e.a. (dodanym do ustawy z dniem 30 lipca 2020 r.) obowiązkiem wierzyciela jest wystąpienie do organu egzekucyjnego o umorzenie w całości albo w części w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w: 1) art. 33 § 2 pkt 1-5; 2) art. 33 § 2 pkt 6 - jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Z powyższego wynika, że wierzyciel ma ustawowy obowiązek wystąpienia o umorzenie postępowania w sytuacji stanowiący przedmiot egzekucji administracyjnej obowiązek wygasł na skutek przedawnienia (art. 34a pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). Wskazuje na powyższe kategoryczne brzmienie art. 34a u.p.e.a. Wierzyciel jest bowiem współodpowiedzialny za prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 7a § 1 u.p.e.a.) zgodnie z przepisami prawa. Zaakcentować trzeba, że wierzyciel w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym zobligowany jest do działania praworządnego w sposób budzący zaufanie do organu. Stosownie bowiem do art. 18 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego) jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odesłanie przewidziane w art. 18 u.p.e.a. obejmuje również wiążące dyrektywy zasada praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Odpowiednio zatem zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasiada niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.) zgodnie z którą uruchomienie postępowania i stosowanie środków egzekucyjnych powinno nastąpić tylko wówczas gdy obowiązek istnienie i tylko w takim zakresie jaki jest konieczny dla jego doprowadzenia. Wywodzony z art. 6 § 1 u.p.e.a. spoczywający na wierzycielu obowiązek podjęcia działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych dotyczy sytuacji, w których obowiązek istnieje. Zasada obligatoryjności egzekucji administracyjnej (art. 6 § 1 u.p.e.a.) nie aktualizuje się, gdy obowiązek mający stanowić przedmiot egzekucji nie istnieje. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że stanowiące przedmiot egzekucji administracyjnej zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu (dwie raty podatku od nieruchomości za 2015 r.). Organy administracji skarbowej w pełni zasadnie wskazały, że normę wyrażoną w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej traktować należy za sprzeczną z Ustawą Zasadniczą i nie daje samodzielnej przesłanki do twierdzenia, że zabezpieczone hipoteką przymusową zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu. Za wyjaśnieniami przedstawionymi w wyroku tut. Sądu z 4 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 1042/24 wskazać należy, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, do którego Sąd orzekający się przychyla, że brzmienie obu wskazanych przepisów oraz zawarte w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego konstatacje, uzasadniają wniosek, że także - obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 70 § 8 OP, nie spełnia standardów konstytucyjnych (np. wyroki NSA z 16 września 2014 r. I FSK 317/14, z 18 lipca 2014 r. I FSK 1176/13, z 20 kwietnia 2017 r. I FSK 1834/15, z 23 kwietnia 2024 r., III FSK 291/22; WSA w Gliwicach z 9 stycznia 2015 r. I SA/Gl 619/14 – powołane orzeczenia dostępne przez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tej sytuacji, dokonując wykładni art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie można poprzestać tylko na jego literalnym brzmieniu, jako niezgodnym z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Konieczne jest zatem dokonanie wykładni prokonstytucyjnej, która stanowi jedną z najważniejszych reguł wykładni systemowej (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 127). W analizowanej sytuacji zachodzi bowiem tzw. oczywista niekonstytucyjność przepisu. Sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne (zob. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 32). Tego typu założenie - co ma szczególne znaczenie w tej sprawie - występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (zob. M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268). W tym przypadku nie sposób zaprzeczyć, że regulacja art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. jest tożsama z art. 70 § 8 tej ustawy w zakresie problemów, które doprowadziły Trybunał Konstytucyjny do wniosku o niekonstytucyjności tego pierwszego przepisu. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 maja 2007 r. o sygn. akt SK 36/06 (OTK-A z 2007 r. Nr 6, poz. 50) wskazano, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym. W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem. Pogląd o niekonstytucyjności nadal znajdującego się w treści ustawy art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej należy traktować jako utrwalony i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości w długotrwałej praktyce judykatury. Z przeglądu orzecznictwa wynika, że był on upowszechniony już w dacie powstania zobowiązań podatkowych jakich dotyczy postępowanie, w momencie w jakim doszło do ustanowienia hipoteki przymusowej dla ich zabezpieczenia, a tym bardziej był taki w dacie wystawienia tytułów wykonawczych. W niniejszej sprawie uzasadnione było umorzenie przez organ egzekucyjny – zaaprobowane przez organ nadzoru – postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione przez Burmistrza z uwagi na niedopuszczalność egzekucji (art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Sąd nie kwestionuje poglądu orzecznictwa i literatury, w myśl którego pojęcie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., obejmuje przeszkody procesowe, formalne, uniemożliwiające w sposób trwały prowadzenie egzekucji administracyjnej, natomiast nie obejmuje przeszkód materialnoprawnych (por. wyrok NSA z 28 października 2025 r., sygn. akt III FSK 1454/24). Jednakże Sąd uwzględnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy wierzyciel trwał w nieuprawnionym przekonaniu, iż dochodzone obowiązki nie wygasły. Kontynowanie postępowania egzekucyjnego mogłoby doprowadzić do zastosowania wobec zobowiązanej przymusu państwowego, w oparciu o żądanie wierzyciela (organu podatkowego) wywodzone w zakresie braku przedawnienia obowiązku z niekonstytucyjnej podstawy prawnej (wspomniany art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej). Natomiast przedmiot egzekucji przestał istnieć, co tworzyło trwałą przeszkodę do prowadzenia egzekucji. Stanowiące przedmiot postępowania egzekucyjnego zobowiązania wygasły jeszcze przed dniem wystawienia tytułów wykonawczych. Niedopuszczalne było zatem w takiej sytuacji wystawienie przez wierzyciela tytułów wykonawczych i prowadzenie na ich podstawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel uruchomił postępowanie egzekucyjne wnosząc tytuły wykonawcze opiewające na przedawnione w dacie ich wystawienia zobowiązania podatkowe oraz nie wystąpił i nie zamierzał wystąpić z wnioskiem o umorzenie postępowania do organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu tego rodzaju zachowanie wierzyciela w świetle powołanych wyżej zasad administracyjnego postępowania egzekucyjnego nie zasługuje na ochronę i jego skarga nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy skarga okazała się bezzasadna i należało ją oddalić, co Sąd uczynił na podstawie art. 151 p.p.s.a.