I SA/Gl 1518/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...], nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAZ), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm., dalej: O.p.) oraz powołanych w uzasadnieniu przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 z późn. zm., dalej: ustawa o VAT) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (dalej: organ I instancji) z [...], nr [...], określającą A.W. (dalej: strona, skarżący): - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2013 r. w wysokości [...] zł, oraz orzekającą w trybie art. 108 ust. 1 ww. ustawy, o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: Skarżący, w okresie od [...] do [...], prowadził działalność gospodarczą pod firmą [...] z/s w B. w ramach której wykonywał m.in. działalność finansową z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalnych. W dniu 23 grudnia 2013 r. złożył deklarację VAT-7 za listopad 2013 r., w której wykazał nadwyżkę podatku do przeniesienia na miesiąc następny w kwocie [...]zł, następnie 13 stycznia 2014 r. złożył korektę ww. deklaracji, z której wynika kwota podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. W toku kontroli przeprowadzonej w firmie skarżącego w zakresie rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku należnego wykazanego w korekcie deklaracji dla podatku od towarów i usług za listopad 2013r. W protokole kontroli stwierdzono, że w listopadzie 2013 r., skarżący wystawił trzy faktury, w tym na rzecz A Sp. z o.o. z/s w B., fakturę VAT z [...], nr [...] o wartości netto [...] zł, VAT 23% [...] zł za obsługę prawną roszczeń: W. M. sygn. akt [...], B Sp. z o.o. sygn. akt [...]. Odnośnie tych transakcji skarżący wyjaśnił, że w sprawie W.M. była to reprezentacja w procesie karnym przed Sądem Okręgowym we W., a w sprawie roszczeń B Sp. z o.o. była to reprezentacja w procesie cywilnym i w późniejszej egzekucji komorniczej. Cena transakcji miała charakter umowny. Podał, że zapłata za usługę w przypadku W.M. była zabezpieczona na jego udziałach w C Sp. z o.o. we W., a w przypadku B Sp. z o.o. - na hałdzie kruszyw położonej w W. Zapytany przez organ, jakie konkretnie czynności w imieniu Spółki A wykonywał w procesie karnym przed Sądem Okręgowym we W. oraz w procesie cywilnym przed Sądem Okręgowym we W., skarżący poinformował, że w procesie przeciwko W. M. był reprezentantem pokrzywdzonego, a w procesie przeciwko B Sp. z o.o. – pełnomocnikiem. Postanowieniem z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. Organ I instancji, w toku postępowania kontrolnego i podatkowego przeprowadził szereg czynności obejmujących czynności sprawdzające, przesłuchania świadków, oraz realizację wniosków dowodowych złożonych przez stronę stwierdzając, że żadne dowody zebrane w toku tych postępowań nie potwierdziły, że skarżący w imieniu Spółki A wykonywał czynności, które mogłyby skutkować wystawieniem [...] faktury VAT nr [...] na kwotę netto [...] zł oraz VAT 23% - [...] zł. Zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, że ww. faktura z dnia [...] została wystawiona celem przejęcia przez A.W. przysługujących Spółce A wierzytelności odszkodowawczych od W.M. oraz Spółki B. Wartości netto "obsługi prawnej roszczeń" wykazane na fakturze z [...] nr [...] były takie same, jak zasądzone roszczenia Spółki A wobec W.M. oraz Spółki z o.o. B. W wyniku dokonanych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., [...] wydał decyzję, którą określił skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2013r. w wysokości [...] zł, oraz orzekł w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w wysokości [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że usługa objęta zakwestionowaną fakturą VAT nr [...] z [...] wystawioną na rzecz A Sp. z o.o., dotyczy obsługi roszczeń i obrazuje rzeczywistą usługę wykonaną na rzecz tego podmiotu. Skarżący wyjaśnił powody, dla których nie mógł być pełnomocnikiem Spółki A w procesie przeciwko W.M. oraz wskazał, że w sprawie przeciwko B reprezentował Spółkę A na etapie postępowania egzekucyjnego. W odwołaniu nie zarzucił organowi podatkowemu naruszenia konkretnych przepisów prawnych. W sprawie ustaleń organu dotyczących obsługi roszczeń wobec W.M. podniósł, że bezprzedmiotowe były wszelkie zapytania kierowane przez organ podatkowy do sądów karnych we W., bowiem Spółka A na tym etapie procedury karnej nie mogła mieć pełnomocników co wynika z regulacji k.p.k. i świadczy o całkowitym niezrozumieniu zasad rządzących procesem karnym przez organ podatkowy. Podkreślił, że w tym procesie mógł wystąpić jedynie jako świadek. Dalej zarzucił, że organ podatkowy dokonał analizy dokumentacji zgromadzonej przeciwko W.M. zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i sądowego, natomiast w procesie cywilnym organ podatkowy dokonał analizy wybiórczej i niepełnej. Wskazał, że faktycznie pełnomocnictwo pierwotnie zostało udzielone radcy prawnemu, którego podczas rozpraw zastąpił i reprezentował spółkę A jako jej pełnomocnik. Wskazał, że celem weryfikacji organ winien zapoznać się z aktami postępowania analogicznie jak to uczyniono odnośnie procedury karnej. Odnośnie reprezentacji w procesie przeciwko B Sp. z o.o., skarżący wyjaśnił, że reprezentował Spółkę A na etapie postępowania egzekucyjnego. Zarzucił, że organ podatkowy zaniechał przesłuchań świadków: M.R. - prezesa zarządu B Sp. z o.o, J.I. - prezesa zarządu A Sp. z o.o.a, M.K. - komornika prowadzącego egzekucje przeciwko B Sp. z o.o. z zajętych ruchomości. Powyższe uchybienia zdaniem odwołującego spowodowały, że ustalenia faktyczne organu są nierzetelne i wadliwe. Organ II instancji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie podzielił zarzutów skarżącego i utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na wstępie stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zasadności wystawienia faktury VAT z [...] nr [...] o wartości netto [...] zł, VAT 23% [...] zł wystawionej na rzecz A Sp.z o.o za obsługę prawną roszczeń W. M., sygn. akt [...] oraz B Sp. z o.o - sygn. akt [...], która nie odzwierciedla faktycznych zdarzeń gospodarczych. Następnie odniósł się do kwestii przedawnienia, determinującej możliwość rozpatrzenia niniejszej sprawy co do istoty w pełnym jej zakresie. Wskazał, że w myśl art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że bieg terminu przedawnienia w/w zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem [...] w związku z wszczęciem postępowania karnego - skarbowego, o czym w trybie art. 70 c O.p. poinformowano podatnika zawiadomieniem z [...] prawidłowo doręczonym stronie [...]. Odnosząc się do przedstawionych przez stronę, w złożonym odwołaniu, zarzutów, stwierdził, że postępowanie podatkowe zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość regułom określonym w Ordynacji podatkowej, a określona kwota zobowiązania podatkowego jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa. W zakresie podatku należnego i wystawionej przez skarżacego na rzecz A Sp. z o.o. faktury VAT z [...] nr [...] za obsługę prawną roszczeń W. M. sygn. akt [...] i B Sp. z o.o. sygn. akt [...] organ odwoławczy wskazał, że pismami z [...] i [...] organ zwrócił się do Sądu Okręgowego we W. do III Wydziału Karnego oraz do X Wydziału Gospodarczego o informację, czy w sprawach o sygnaturze akt. [...] oraz sygnaturze akt [...] stroną postępowania była Spółka A, oraz czy ww. Spółka upoważniła skarżącego do reprezentowania jej przed Sądem. Pismem z [...] Sąd Okręgowy we W. III Wydział Kamy poinformował, że w sprawie o sygn. [...] stroną postępowania była Spółka A Sp. z o.o., która występowała jako strona pokrzywdzona. Jednocześnie Sąd wskazał, że skarżący występował w sprawie jako świadek, zatem nie reprezentował A Sp. z o.o. przed Sądem. Z kolei, X Wydział Gospodarczy Sądu Okręgowego we W. pismem z [...] poinformował, że skarżący nie był upoważniony do reprezentowania Spółki A Sp. z o.o. w sprawie o sygnaturze [...], Spółka udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu, który wykonywał czynności do zakończenia postępowania. Pismem z [...] Sąd Okręgowy we W. dodatkowo wskazał, że w sprawie o sygn. akt [...] żadna osoba o nazwisku skarżącego nie reprezentowała Spółki w postępowaniu przez Sądem Okręgowym we W. X Wydział Gospodarczy, albowiem do reprezentowania Spółki był w tym przypadku ustanowiony radca prawny jako profesjonalny pełnomocnik. Sąd wyjaśnił także, że pod sygn. akt [...] (tj. pod sygnaturą, którą skarżący wskazał na fakturze VAT z dnia [...] nr [...] zarejestrowane są inne strony postępowania i sprawa nie dotyczy Spółki A. Z powyższych pism Sądu Okręgowego we W. bezsprzecznie wynika, że w Sądzie Okręgowym we W. w sprawach o sygn. [...] i [...], tj. w sprawach w których Spółka A występowała przeciwko W. M. oraz B Sp. z o.o. skarżący nie reprezentował Spółki A, jak wskazał organowi w piśmie z dnia 20 marca 2017r. Sąd Okręgowy we W. X Wydział Gospodarczy, pismem z [...] wyjaśnił, czego dotyczyła sprawa o sygn. akt [...] z powództwa A Sp. z o.o. przeciwko B Sp. z o.o. Sąd poinformował, że [...], A Sp. z o.o. wytoczyła powództwo o zapłatę kwoty z tytułu zbytej przez stronę powodową na rzecz pozwanej Spółki wierzytelności wekslowej zgodnie z umową z [...]. Pismem z [...] strona powodowa ograniczyła powództwo do kwoty [...] zł roszczenia głównego, wnosząc o orzeczenie nakazem zapłaty jak w pozwie. W dniu [...] Sąd Okręgowy we W. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym na kwotę [...] zł należności głównej i kwotę [...] zł tytułem kosztów procesu oraz postanowienie o umorzeniu postępowania co do pozostałej kwoty z pierwotnie wytoczonej. Ww. orzeczenia uprawomocniły się w dniu [...]. Jednocześnie Sąd poinformował, że w aktach sprawy nie widnieją żadne dokumenty kierowane w imieniu Spółki A przez skarżącego. W piśmie wskazano, że stronę powodową w ww. postępowaniu reprezentował profesjonalny pełnomocnik na mocy pełnomocnictwa udzielnego przez prokurenta powodowej Spółki. W związku z ww. nakazem zapłaty, Spółka A złożyła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. wniosek egzekucyjny z [...] o egzekucję świadczeń pieniężnych. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto ruchomość dłużnika w postaci hałdy kruszyw w W. Postanowieniem z [...] Komornik Sądowy w związku z dokonanym zajęciem ruchomości u dłużnika ustanowił skarżącego dozorcą zajętych ruchomości. Pismem z [...], Spółka A złożyła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. podpisany przez skarżącego wniosek o przejęcie prawa własności ww. hałdy, zgłaszając swoją wierzytelność będącą przedmiotem egzekucji do potrącenia z ceny nabycia. Pismem z [...] Komornik Sądowy poinformował, że w związku z ww. wnioskiem, w dniu [...] wydał postanowienie o odmowie przyznania przejęcia ruchomości. Z akt sprawy wynika ponadto, że [...] wobec bezskutecznej egzekucji umorzono postępowanie, o czym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. poinformował wierzyciela pismem z dnia [...]. Egzekucję hałdy położnej w W. prowadził także Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] w K., który pismem z [...] poinformował, że ww. hałda (zwałowisko kruszyw zawierających skałę płonną i inne) została zbyta w drodze licytacji publicznej w trzech terminach, tj. w marcu 2007r., czerwcu 2009 r. i grudniu 2012 r. Jednocześnie wskazał, że komornik po sprzedaży nie zajmuje się zlicytowanymi ruchomościami i nie został wezwany do wydania ww. ruchomości. Z kolei, w sprawie dotyczącej postępowania o sygn. akt [...], Sąd Okręgowy we W. III Wydział Kamy w załączeniu do pisma z [...] przesłał odpis wyroku sygn. akt [...] oraz poinformował, że z dokumentacji zawartej w aktach wynika, że skarżący w przedmiotowej sprawie występował jedynie w charakterze świadka. Wyrok o sygn. [...] zapadł w dniu [...] i dotyczył sprawy: - W.M. oskarżonego m.in. o to, że zawierał umowy nie mając zamiaru wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, w tym w stosunku do 28 podmiotów, wśród których nie wymieniono Spółki A, - W.M. oraz T.M. i D.M. oskarżonych m.in. o to, że w listopadzie 2002r. w sytuacji niewypłacalności założonej Spółki poprzez zbycie wszystkich udziałów obywatelowi Ukrainy zawierając pozorną umowę sprzedaży Spółki dokonali przeniesienia całej działalności Spółki, czym wyrządzili szkodę wielu wierzycielom, m.in. wyszczególnionym w wyroku 22 podmiotom, wśród których wymieniono Spółkę A. Pismem z [...] Sąd przesłał materiały dowodowe, które wykorzystano przy wydaniu wyroku w części dotyczącej sprawy Spółki A, tj. protokoły zeznań świadków M.M. i skarżącego wraz z przedłożonym porozumieniem z dnia [...] oraz wyjaśnienia W.M. Organ podatkowy I instancji przesłuchał świadków wskazanych przez skarżącego we wnioskach z 9 kwietnia 2018 r. i 31 sierpnia 2018 r. W dniu [...] w Urzędzie Skarbowym W. zostali przesłuchani: K.S. - ( członek zarządu w Spółce A do 2006 r.), M.M. (prezes Spółki A do 2005 lub 2006 r.), a [...] - A.B., który jak zeznał, związany był ze Spółką w latach 1994-2007 r. O terminach ww. przesłuchań skarżący został zawiadomiony, ale nie skorzystał z prawa udziału w ww. przesłuchaniach i możliwości zadawania świadkom pytań czy składania wyjaśnień. Wskazani świadkowie nie potwierdzili, że skarżący reprezentował Spółkę A w sprawie roszczeń Spółki wobec W.M. oraz B Sp. z o.o. Świadkowie nie wiedzieli, kto zlecił i komu zlecono prowadzenie ww. spraw w imieniu Spółki. Żaden ze świadków nie zlecił skarżącemu czynności, na które powołuje się w złożonych wnioskach dowodowych. Nikt z nich nie wiedział lub nie pamiętał, kto przygotowywał materiały niezbędne do złożenia pozwów do Sądu przeciwko dłużnikom Spółki. Świadkowie nie wiedzieli również, kiedy i jakim wyrokiem zakończyły się prowadzone przed Sądem Okręgowym we W. postępowania o sygn. [...] i [...]. Nie wiedzieli też jakie zostały zasądzone kwoty i czy zlecono komuś wyegzekwowanie tych kwot. Żaden z ww. świadków nie wiedział także, kto ustalił wartość usług wymienionych na wystawionej przez skarżącego na rzecz Spółki A fakturze VAT z [...] nr [...], na jakiej podstawie przyjęto wykazane w niej wartości, z czego one wynikały i kiedy je ustalono. Przesłuchana w charakterze świadka M.P., która była jedynym uwidocznionym w rejestrze udziałowcem Spółki B nie posiadała żadnej wiedzy dotyczącej reprezentowania przez skarżącego Spółki A w sprawie roszczeń wobec Spółki B oraz wykonywania przez niego jakichkolwiek czynności ze Spółką B. Ponadto, przesłuchana [...] K.R., która w latach 2006 - 2014 była zatrudniona w firmie skarżącego jako pracownik obsługi biura, nie była w stanie udzielić szczegółowych wyjaśnień dotyczących reprezentowania przez niego Spółki A w sprawie roszczeń wobec Spółki B oraz wykonywanych w związku z ww. roszczeniami na jego zlecenie zadań związanych z egzekucją hałdy położonej w W. Nie kojarzyła w ogóle sprawy roszczeń Spółki A, którą A.W. miał reprezentować w procesie przeciwko W.M.. Pamiętała jedynie, że było zamieszczone jedno ogłoszenie w gazecie "[...]" dotyczące sprzedaży kruszywa, które mogło być powtarzane w kilku nakładach. Nie potrafiła jednak wskazać, kiedy te ogłoszenia były zamieszczane w "[...]". Nie wiedziała też, jakie były koszty ogłoszenia, kto je ponosił tj. czy firma skarżącego, czy Spółka A oraz, czy zamieszczone ogłoszenie przyniosło jakieś efekty. Nie pamiętała, czy poza ww. ogłoszeniem wykonywała na zlecenie skarżącego inne czynności w ww. sprawie. Nie była w stanie potwierdzić, że na jego zlecenie w celu pozyskania nabywcy na hałdę kontaktowała się z jakimiś firmami drogowymi. Na wniosek skarżącego, organ wystąpił celem pozyskania dowodów w przedmiotowej sprawie, do Sądu Rejonowego dla W. oraz do Prokuratury Rejonowej dla W. Pismem z [...] sygn. [...] Sąd Rejonowy dla W. we W. poinformował, że w postępowaniu o sygn. akt [...] nie występuje podmiot: A Spółka z o.o. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy we W. XV Wydział Gospodarczy przesłał udzielone dla skarżącego przez Spółkę A pełnomocnictwo do reprezentacji Spółki w postępowaniu sądowym, ale była to sprawa o sygn. akt [...] i dotyczyła powództwa A Sp. z o.o. przeciwko C Sp. z o.o. Powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu [...]. Z powyższego wynika, że A.W. był pełnomocnikiem Spółki A w sprawie z pozwu Spółki A przeciwko C Sp. z o.o., ale miało to miejsce w 2016 r. Zatem, powyższe pozostaje bez wpływu na ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego, które dotyczy listopada 2013r. Ponadto w otrzymanych aktach Prokuratury Rejonowej dla W. dotyczących postępowań odnośnie W.M. nie stwierdzono dowodów świadczących o składaniu przez skarżącego w imieniu Spółki A jakichkolwiek wyjaśnień, wniosków czy zawiadomień. Z dokumentów związanych bezpośrednio ze Spółką w ww. aktach stwierdzono jedynie skierowany przez Spółkę A reprezentowaną przez prokurenta wniosek z [...] o wszczęcie postępowania w przedmiocie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez członków zarządu C Sp. z o.o., pismo Spółki A z [...] informujące o niestawieniu się prokurenta na przesłuchanie oraz wydane przez Prokuraturę Rejonową dla W. postanowienie z [...] o umorzeniu dochodzenia. Z akt ww. Prokuratury nie wynika, że skarżący był, jak twierdzi, "autorem" zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez W.M. Ponadto organ wskazał, że ww. postępowanie prowadzone było w 2010r. Zatem, wszystkie zgromadzone dowody z Sądu Rejonowego dla W. oraz z Prokuratury Rejonowej dla W. również nie potwierdziły reprezentowania przez skarżącego Spółki A w sprawach o sygn. akt [...] i [...]. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wykazał, że w procesie przeciwko W.M. skarżący występował w charakterze świadka, a w procesie przeciwko B Sp. z o.o. - nie był pełnomocnikiem Spółki A, bowiem Spółkę A reprezentował profesjonalny pełnomocnik z Kancelarii Radcy Prawnego; a w aktach sprawy, jak wskazał Sąd, nie znajdują się także żadne dokumenty kierowane przez skarżącego do Sądu w imieniu Spółki A. Zarówno w toku kontroli jak i postępowania podatkowego skarżący nie wykazał faktycznego wykonania obsługi prawnej roszczeń Spółki A wobec B Sp. z o.o. - sygn. [...] oraz wobec W. M. - sygn. [...]. i nie przedłożył żadnych dowodów uzasadniających wystawienie [...] faktury VAT nr [...]. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz po jego wnikliwej i wszechstronnej analizie organ stwierdził, że faktura VAT z [...] nr [...] o wartości netto [...] zł, plus VAT 23% w kwocie [...] zł wystawiona na rzecz A Sp. z o.o. za obsługę prawną roszczeń W. M. sygn. akt [...] oraz B Sp. z o.o. sygn. akt [...] nie odzwierciedla faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wystawiona faktura za rzekomo wykonane usługi nie spełnia norm określonych w art. 8 ustawy o VAT, a tym samym wykazane na ww. fakturze usługi nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 5 ww. ustawy, bo za takie czynności nie można uznać procederu wystawiania faktur, nie mających potwierdzenia w rzeczywistości. Stosownie do przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 8 ust. 1, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Zakwestionowana faktura nie dokumentuje czynności opodatkowanych i nie rodzi obowiązku podatkowego, który powstaje w związku z faktycznym dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi. Skoro zafakturowane przez skarżącego usługi nie miały miejsca, to w konsekwencji z tytułu tych "transakcji" nie powstał podatek należny, który podlegałby rozliczeniu w deklaracji dla podatku od towarów i usług. W efekcie powyższego, organ przedstawił prawidłowe rozliczenie deklaracji VAT- 7 za listopad 2013 r. W zakresie podatku naliczonego organ podatkowy określił skarżącemu kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2013 r. w kwocie [...] zł co przedstawił w sporządzonym rozliczeniu. Organ wskazał, że z wystawioną przez skarżącego na rzecz A Spółka z o.o. fakturą VAT z [...] nr [...] wiąże się wynikająca z art. 108 ustawy o VAT odpowiedzialność podatnika za podatek wykazany na fakturze, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Organ wyjaśnił, że przepis art. 108 w/w ustawy stanowi specyficzną instytucję o charakterze sankcyjnym, zgodnie z którą, wraz z wystawieniem faktury powstaje obowiązek zapłaty podatku w niej wykazanego. Norma prawna nie wiąże powinności zapłaty podatku z posiadaniem statusu podatnika, gdyż nie wskazuje tego rodzaju przesłanki, lecz jego adresatem są wszystkie podmioty wystawiające fakturę z wykazaną kwotą podatku należnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ uznał je za niezasadne. Zauważył, że skarżący cały ciężar dowodowy przerzucił na organ podatkowy, który podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zarówno w toku postępowania kontrolnego jak i podatkowego, próby uzyskania od skarżącego jakichkolwiek dowodów w sprawie kończyły się uzyskaniem ogólnikowych odpowiedzi i składaniem przez niego wniosków o zebranie materiału dowodowego przez organ podatkowy we własnym zakresie. Podatnik natomiast ograniczał się jedynie do wskazania, do jakich instytucji należy się zwrócić, nie podając jednocześnie żadnych szczegółów sprawy, sygnatur akt, nie podając też czasookresu, w którym, jak twierdzi, dokonywał w imieniu Spółki A czynności przed odpowiednimi organami. Na wykonanie usług obsługi prawnej, skarżący nie okazał żadnej umowy, z której wynikałby zakres jego obowiązków, za wykonanie których w listopadzie 2013r. wystawił sporną fakturę. Organ podkreślił, że faktura za obsługę prawną roszczeń została wystawiona w dniu [...], natomiast wyrok w sprawie W .M., sygn. [...] zapadł [...] (prawomocny z dniem [...]). Z kolei, nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym o sygn. akt [...] wydany został [...] ( prawomocny z dniem [...]). Skarżący wskazywał, że w sprawie obsługi roszczeń wobec B pominięto przedprocesowe czynności zakończone uznaniem długu, które miał dokonywać z udziałowcem Spółki, jednak przesłuchany świadek nie potwierdził takich czynności. Ponadto, skoro wyrok w sprawie o sygn. akt [...] został wydany [...], to przedprocesowe czynności musiały mieć miejsce przed 2010 r. Prowadzenie więc przedprocesowych czynności w 2010r. nie mogło skutkować wystawieniem w listopadzie 2013r. faktury za świadczone usługi. Skarżący, na wezwanie z [...] do przedłożenia bądź wskazania (z podaniem daty) dokumentów mających potwierdzić faktyczne wykonanie usługi udokumentowane fakturą VAT z [...] nr [...], żadnych dowodów nie przedłożył, natomiast kilkakrotnie składał kolejne wnioski dowodowe. Organ odwoławczy podkreślił, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdził wykonania usługi udokumentowanej zakwestionowaną fakturą. W ocenie organu, nie do zaakceptowania jest uczyniony przez skarżącego zarzut braku przesłuchania świadków w osobach: M.R. oraz J.I. Organ wyjaśnił, że podjął próbę przesłuchania obu świadków dwukrotnie, jednak na wyznaczone terminy przesłuchań ani świadkowie ani skarżący się nie stawili, wobec czego odstąpił od dalszych wezwań. Podobnie, zarzut dotyczący braku przesłuchania Komornika sądowego M.K. uznał za bezzasadny. Zauważył, że skarżący nie wniósł o jego przesłuchanie, a jedynie o pozyskanie dokumentów z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez niego na wniosek Spółki A. Zgodnie z wnioskiem, do materiału dowodowego włączono dokumenty z tego postępowania, z których wynika, że pismem z [...] spółka A złożyła wniosek podpisany przez skarżącego o przejęcie prawa własności hałdy. W dniu [...] zostało wydane postanowienie o odmowie przyznania przejęcia ruchomości, a [...] wobec bezskutecznej egzekucji umorzono postępowanie. Z uwagi na powyższe organ odstąpił od przesłuchania Komornika sądowego, bowiem w aktach sprawy znajdował się materiał dotyczący prowadzonych czynności egzekucji komorniczej. Organ podkreślił, że nie zostały naruszone zasady prowadzenia postępowań podatkowych określone w art. 122 i 187 § 1 O.p.. Przepis art. 122 formułuje zasadę prawdy obiektywnej, natomiast art. 187 § 1 stanowi jej konkretyzację i nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że organ ma obowiązek z urzędu wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, niezależnie od tego, czy służy on udowodnieniu tez korzystnych dla strony postępowania, czy przeciwnie - pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia dla niej niekorzystnego. Obowiązywanie tych reguł nie wyklucza możliwości nałożenia na stronę powinności przedstawienia środków dowodowych służących udowodnieniu określonych okoliczności dla niej korzystnych, zwłaszcza w sytuacji, w której określone dowody, na które powołuje się strona, są w jej dyspozycji i od przedłożenia tych dowodów uzależnione jest uznanie racji strony. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, zaskarżoną decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji, przy czym nie wskazał żadnych przepisów procesowych czy materialnych, które zostałyby przez organ podatkowy naruszone. W pierwszej kolejności skarżący wskazał na dalece idącą niekonsekwencję organu podatkowego I instancji w zakresie wymaganych form dokumentowania usług niematerialnych, a takimi z natury są usługi doradcze i konsultingowe, szkoleniowe, porady finansowo prawne. Podkreślił, że w rejestrze sprzedaży za listopad 2013 r. figurowały trzy pozycje sprzedażowe dotyczące usług niematerialnych i tylko odnośnie usługi wykonywanej dla A Spółka z o.o., mimo przedstawienia szeregu innych dowodów uznano je za niewystarczające, nie przesłuchano kluczowych świadków, tj. reprezentantów A Sp z o.o w osobach: J.S. - Prezesa zarządu A Sp. z o.o. i J.I. - Prokurenta A Sp z o.o, nie przesłuchano W.M. - Prezesa zarządu dłużnej Spółki C Sp z. o.o. oraz następcy prawnego – C1 Spółka z o.o, a także M.R. - Prezesa zarządu dłużnej Spółki B Sp. z o.o., jak również Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. M.K. (który prowadził postępowanie egzekucjne ). Skarżący zarzucił, że dowodów z dokumentów nie przeprowadzono we wnioskowany sposób (przegląd akt), a jedynie wystąpiono z zapytaniami do sądów cywilnych i karnych oraz do prokuratury błędnie formułując żądania co do całkowicie odmiennych okoliczności, niż te wnioskowane przez podatnika. Również otrzymane odpowiedzi w ocenie strony zinterpretowano błędnie. W ocenie skarżącego zarówno w postępowaniu przed organem podatkowym I instancji jak i w postępowaniu odwoławczym dokonano wadliwej oceny stanu faktycznego, błędnie zinterpretowano odpowiednie przepisy procedury cywilnej jaki karnej, co skutkowało błędem w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego oraz błędnym zastosowaniu norm prawnych. Skarżący zarzucił organom zaniechanie czynności, tj. przeprowadzenia dowodów z akt postępowania komorniczego prowadzonego przed Komornikiem sądowym M.K., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ponadto zakwestionował ustalenie, jakoby doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, podnosząc, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnoskarbowego nie zawierało elementów, które orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje za konieczne tj. opisu konkretnego czynu i jego presumpcję do określonej normy prawnokarnej. Dalej zarzucił organowi nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów dotyczących: - analizy akt postępowania karnego sygnatura akt [...] Sądu Okręgowego we W., zwłaszcza w zakresie zgromadzonych materiałów z postępowania przygotowawczego i ujawnionej tam aktywności dowodowej skarżącego. Podkreślił, że w procesie przeciwko W.M. reprezentował pokrzywdzonego, gdyż był autorem zawiadomienia o przestępstwie złożonego przez prokurenta A Sp. z o.o., przedstawił dokumenty i złożył wnioski dowodowe w trakcie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym co uczynił niewątpliwie w imieniu i w interesie prawnym A Sp. z o.o. Ponadto po zakończeniu procesu karnego prowadził korespondencję z kuratorem Sądu Okręgowego we W. III Wydział Kamy informując o zaniechaniu przez skazanego W.M. naprawienia szkody. Ponadto stwierdził, że w procesie przeciwko B Sp z o.o. był pełnomocnikiem, gdyż reprezentował A Sp. z. o.o. w postępowaniu egzekucyjnym. Uczestniczył w imieniu tej Spółki w czynnościach zajęcia mienia w postaci hałdy kruszyw tj. około [...] ton kruszywa położonego na działce [...] w W., którego właścicielem jest podmiot trzeci tj. D Sp. z o.o. Podniósł też, że inne dokumenty świadczące o jego reprezentowaniu Spółki A znajdują się w akiach postępowania egzekucyjnego przed Komornikiem sądowym M.K. przy Sądzie Rejonowym w Z., z których przeprowadzenia dowodu bezpodstawnie zrezygnowano. Zarzucił również błędne przeprowadzenie przesłuchań osób reprezentujących A Sp. z o.o., bowiem jego zdaniem poprzedni zarząd tej Spółki w osobach: M.M., K.S., A.B. należało jedynie przesłuchać na okoliczność istnienia wierzytelności wobec C Sp. z o.o., natomiast reprezentantów tej Spółki po 2006 roku, tj. Prezesa zarządu J.S., Prokurenta J.I. na okoliczność zlecenia mu czynności windykacyjnych. Z kolei, odnośnie B Sp. z o.o., w jego ocenie przesłuchanie większościowego udziałowca przy zaniechaniu przesłuchania zarządu Spółki w osobie M.R. również nie mogło doprowadzić do jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Przesłuchanie jako świadka K.R. natomiast potwierdziło przeprowadzenie przez niego kampanii marketingowej poprzez ogłoszenia w "[...]" dotyczące pozyskania nabywców na hałdę kruszyw zajętą w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika sądowego M.K. Dalej zarzucił zaniechanie przeprowadzenia dowodu z akt postępowań sądowych sygn. akt [...] Sądu Rejonowego dla W. oraz sygn. akt [...], których analiza akt wykazałaby logiczny ciąg czynności windykacyjnych tj: - zainicjowanie procesu karnego przeciwko W.M. jako Prezesowi zarządu C Sp. z o.o, - wytoczenie powództwa przeciwko C1 Spółka z o.o na podstawie ustalonego w procesie karnym przeciwko W.M. faktu przejęcia przez tę Spółkę całości aktywów C Sp z o.o. Skarżący podniósł, że okoliczności stwierdzające jednoznacznie wykonanie przez niego usług objętych kwestionowaną fakturą znajdują się w dokumentach, z których nie przeprowadzono dowodów, mimo stanowczych wniosków podatnika i tym samym przeprowadzone postępowanie dowodowe jest wybiórcze i niepełne, a zaskarżona decyzja nie może się ostać. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenia powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 23 marca 2020 r., skarżący dodatkowo podniósł zarzut przedawnienia, wskazując, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia było nieskuteczne jako wystosowane do strony z pominięciem pełnomocnika. Powołał przy tym uchwałę NSA z 18 marca 2019 r., sygn. I FPS 3/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej powoływane jako p.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez skarżącego decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, Sąd nie dopatrzył się wskazanych uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Istota sporu między stronami w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący mógł zaewidencjonować i rozliczyć fakturę VAT, którą wystawił na rzecz A Sp. z o.o. z/s w B. z tytułu obsługi prawnej roszczeń w sprawach: W. M. sygn. [...] i B Sp. z o.o., sygn.. [...], opiewającą na kwotę [...] zł netto plus VAT 23% w kwocie [...] zł. Najdalej idącym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia prawa materialnego , a to art. 70 § 1, § 6 pkt 1) i art. 70 c O.p. , który w ocenie Sądu jest bezzasadny Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Powołany przepis ma również zastosowanie do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, jak również do określenia kwoty do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.(por. m.in. wyrok NSA z 20 czerwca 2018 r., sygn.. I FSK 1264/16, wyrok WSA w Gliwicach z 2 czerwca 2017 r., sygn. III SA/ Gl 1298/16). Poza sporem jest, że w przypadku braku przesłanek zawieszających lub przerywających bieg terminu przedawnienia, termin ten co do zobowiązań podatkowych za listopad 2013 r. upływał 31 grudnia 2018r. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 października 2013 r., stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty lega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli spełnione zostaną dwie inne przesłanki wynikające z powołanego przepisu, tj.: 1) o którym podatnik został zawiadomiony, 2) jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Zatem przestępstwo lub wykroczenie, co do którego istnieje podejrzenie popełnienia, musi wiązać się z niewykonaniem tego zobowiązania podatkowego, którego bieg terminu przedawnienia ma zostać zawieszony właśnie z powodu wszczęcia owego postępowania karnoskarbowego. Należy przy tym wskazać, że kwestia postawienia lub nie postawienia zarzutów określonej osobie w uprzednio wszczętym postępowaniu w sprawie karnoskarbowej, pozostaje obojętna dla oceny skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Natomiast zgodnie z przepisem art. 70 c O.p. organ podatkowy ma obowiązek zawiadomić podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu przedawnienia. Przepis ten stanowi skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Z akt sprawy jednoznaczne wynika, że bieg terminu przedawnienia w/w zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem [...] w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego, o czym w trybie art. 70c O.p. poinformowano skarżącego zawiadomieniem z [...] doręczonym w dniu [...] (tom I, karta 151-152). Zdaniem skarżącego zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno-skarbowego nie zawierało elementów, które orzecznictwo NSA uznaje za konieczne, tj. opisu konkretnego czynu i jego presumpcję do określonej normy prawnokarnej, a ponadto zostało doręczone stronie zamiast ustanowionemu pełnomocnikowi. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że wbrew sugestiom zawartym w skardze, zawiadomienie w trybie art.70c O.p. nie jest zawiadomieniem o wszczęciu postępowania karno-skarbowego lecz zawiadomieniem o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zaś ustawodawca nie wymaga opisu konkretnego czynu i jego związku z normą kamą skarbową. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I FPS 1/18 zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70 c O.p. informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt. 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt. 1 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie treść zawiadomienia była wystarczająca. W szczególności, właściwy organ, zawiadomieniem z [...], prawidłowo doręczonym skarżącemu [...], na podany adres, poinformował skarżącego, że wskutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego, sygn. [...], zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., z dniem [...] uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za listopad 2013 r. W ten sposób organ podatkowy poinformował dostatecznie wyraźnie skarżącego o tym, że wystąpiła konkretna przyczyna zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w postaci wszczęcia postępowania karnoskarbowego (już postępowanie w sprawie a nie przeciwko osobie jest taką przyczyną), przyczyna ta odnosiła się do wprost konkretnego okresu rozliczeniowego i wywołała ona skutek zawieszenia we wskazanej dacie. Oznaczało to, że w podanym dniu wszczęte zostało takie postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, których podejrzenie popełnienia miało związek z niewykonaniem owych zobowiązań (ze wskazanych okresów rozliczeniowych). Na tym etapie nic więcej nie było konieczne do przekazania skarżącemu, jako stronie prowadzonego postępowania podatkowego. Wbrew zarzutom skarżącego, zawiadomienie, o którym wyżej mowa zostało prawidłowo doręczone skarżącemu na wskazany przez niego adres. Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z [...] zawierało pouczenie o prawie ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania przed organem podatkowym i w takim wypadku złożenia odpowiedniego pełnomocnictwa we wskazanej formie. Skarżący nie skorzystał z tego prawa. Skarżący, pismem z 25 lipca 2018 r. poinformował organ o aktualnym adresie zamieszkania oraz wskazał w postępowaniu podatkowym adres do doręczeń, pod który organ kierował korespondencję i który nadal pozostaje aktualny. Należy przy tym podkreślić, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego M.D. (prowadzącej księgi podatkowe) na podstawie art. 281 a O.p. dotyczyło wyłącznie umocowania do udziału w czynnościach kontrolnych (k. 5 akt) i z chwilą ich zakończenia wygasło. W świetle powyższego zarzut skarżącego jest nieuzasadniony, a uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., sygn. I FPS 3/18 nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Ponadto, w dniu [...] organ wydał decyzję w sprawie zabezpieczenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. (tom I, karta nr 267-272). Na tej podstawie [...] wydano zarządzenie zabezpieczenia, które doręczone zostało [...] (fikcja doręczenia - karta nr 273). Ta okoliczność w świetle art.70 § 6 pkt.4 O.p. stanowi odrębną, samodzielną przesłankę zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które trwało do dnia następującego po dniu wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, co nastąpiło z dniem [...] ( art.70 § 6 pkt.4 w związku z art. 33a § 1 pkt.2 O.p.). Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą jej wydania był m.in. art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Organ stwierdził, że sporna faktura VAT wystawiona [...] na rzecz A Sp. z o.o. nie odzwierciedlała faktycznych zdarzeń gospodarczych tj. wykonania usługi w postaci obsługi prawnej roszczeń we wskazanych sprawach o sygn.. [...] i [...]. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Z kolei, art. 108 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie podatkowe, twierdzenie skarżącego co do wykonania usług, za które wystawił na rzecz Spółki A nie znalazło potwierdzenia ani w aktach spraw, których sygnatury powołano w fakturze ani w innych dowodach zebranych w sprawie. Skarżący nie zaoferował organowi żadnych dowodów pozwalających stwierdzić, czy i jakie usługi zostały faktycznie przez niego wykonane. W szczególności skarżący jako wykonawca i Spółka A jako nabywca usług nie zawarli żadnej umowy określającej zakres usług skarżącego, czas wykonania i wysokość wynagrodzenia. Wprawdzie taka umowa nie jest konieczna, ale dla celów dowodowych wręcz pożądana dla określenia zakresu usług tzw. niematerialnych i ustalonego za te usługi wynagrodzenia. Skarżący mimo wezwań organu nie przedstawił żadnych dowodów (dokumentów, korespondencji, pism, ponoszonych kosztów itp.) dla wykazania wykonywania usług na rzecz A Sp. z o.o. oczekując wyłączne aktywności organu podatkowego. Jako formę płatności wskazano w fakturze kompensatę w dacie faktury. Kompensata ustawowa jest uregulowana przepisami kodeksu cywilnego (art. 498 i nast. k.c.) i ma miejsce wówczas, gdy dwie strony są wobec siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami, przedmiotem wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości, oznaczone tylko co do gatunku. Obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem państwowym. Kompensaty dokonuje się do wysokości niższej wierzytelności. W obrocie gospodarczym kompensata często jest wynikiem umowy. Potrącenia wierzytelności dokonuje się poprzez złożenie oświadczenia woli wobec drugiej strony, najlepiej na piśmie stanowiącym dowód zapłaty zadłużenia. Skoro faktura określa kompensatę jako formę zapłaty, powinna opierać się na rzeczowych dowodach. Tymczasem z akt sprawy wynika, że w dacie faktury tj. [...] A Sp. z o.o. (nabywca faktury) i skarżący zawarli umowę o przelew wierzytelności, zgodnie z którą tytułem uregulowania zapłaty spornej faktury, A Sp. z o.o. jako cedent dokonał przelewu wierzytelności wobec W.M. na kwotę [...] zł bez prawa do odsetek, sygn. [...] SO we W. oraz wobec B Sp. z o.o. z/s w K. na kwotę [...] zł należności głównej oraz kwotę odsetek do maksymalnej wysokości [...] zł. Skarżący oświadczył, że przelew wierzytelności przyjmuje. Z umowy tej nie wynika kto w imieniu A Sp. z o.o. ją zawarł, bowiem na pieczątce Spółki widnieje tylko parafka niezidentyfikowanej w tej umowie osoby. Nawet w przypadku ważności tej umowy i przyjęcia, że skarżący w ten sposób przyjął zapłatę, dalej nie wiadomo jakie usługi skarżącego zostały wycenione na kwotę [...] zł netto plus podatek VAT [...]zł . Analiza akt wykazała, a sam skarżący to przyznał, że w sprawie karnej był świadkiem. Z kolei, w sprawie gospodarczej o sygn. [...] ( w fakturze podano [...]) Spółkę A reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Sprawa ta zakończyła się prawomocnie [...]. Skarżący postanowieniem Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. z [...] został ustanowiony dozorcą zajętych ruchomości dłużnika Spółki A, Spółki B. Z kolei, w 2016 r. Spółka A upoważniła skarżącego jako pracownika tej Spółki do reprezentowania w sprawie gospodarczej, sygn. [...] przed SR dla W. przeciwko C1 Sp. z o.o. z/s we W. Skarżący nie wykazał jednak związku tych spraw i zdarzeń mających miejsce w innych latach z usługami, za które wystawił fakturę [...], a organ takiego związku nie stwierdził. Organy podatkowe poczyniły szczegółowe ustalenia co do przebiegu spraw sądowych ujętych w fakturze, ale analiza zebranego materiału nie potwierdziła udziału w nich skarżacego jako wykonującego obsługę prawną roszczeń Spółki A wobec jej wierzycieli. Organ w oparciu o szeroko zebrany w sprawie materiał dowodowy przedstawił swoje ustalenia, które Sąd podziela jako przekonujące. Zatem słusznie, zakwestionowana faktura VAT wystawiona przez skarżącego na rzecz A Sp. z o.o. została uznana jako niedokumentująca rzeczywistego obrotu gospodarczego. Skarżący jako przedsiębiorca powinien liczyć się z możliwością wykazania zasadności wystawienia faktury na niebagatelną kwotę ponad [...] zł. Oczekiwanie, że to organ podatkowy będzie analizował działania skarżącego na przestrzeni kilku czy kilkunastu lat świadczy o dużej niefrasobliwości skarżącego w sposobie prowadzonej działalności gospodarczej. Nieracjonalne jest postępowanie polegające na wystawieniu przez skarżącego faktury na niebagatelną kwotę za usługi, których nie może wykazać żadnymi rzeczowymi dowodami. Skarżący jako wystawca faktury prowadzący działalność gospodarczą, powinien wykazać i przedstawić przebieg swojej działalności w taki sposób, aby organ mógł dokonać sprawdzenia jej prawidłowości w aspekcie podatkowym. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia zasad postępowania, o których mowa w art. 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego. Okoliczności na które mieliby zostać przesłuchani świadkowie zostały wystarczająco dla rozstrzygnięcia sprawy wykazane innymi dowodami. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 191 O.p. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, oparcie decyzji na dowolnej ocenie dowodów oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Ordynacja podatkowa nie przewiduje żadnej hierarchii dowodów w postępowaniu podatkowym, a ponadto dowody podlegają zasadzie swobodnej ich oceny. Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodać trzeba, że wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza zawartej w art. 123 O.p. zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału. Istotne jest, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W przedmiotowej sprawie wymogi te zostały zachowane. Wskazane reguły postępowania nie zostały naruszone. Organy działały na podstawie przepisów prawa, podejmując konieczne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, przy udziale strony. Tym samym nie zostały naruszone zasady postępowania określone w art. 120,121 i 122 O.p. Zdaniem Sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji spełnia kryteria o jakich mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p., przedstawiono w nim bowiem stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni. Organy w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia faktyczne i uzasadniły przyczyny zakwestionowania faktury. Odwołały się przy tym do obszernego materiału dowodowego sprawy, który szeroko przytoczyły, a następnie wyciągnęły prawidłowe wnioski z tych dowodów w świetle przywołanych przepisów prawnych. Prawidłowo odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącego. Spoczywający na organach podatkowych obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczy ustalenia okoliczności obiektywnych, stanowiących przesłankę odliczenia, natomiast w razie stwierdzenia, że okoliczności te nie zachodzą, np. gdy organy wykażą, iż transakcje nie zostały wykonane, to na podatnika przenosi się ciężar dowodu mogącego podważyć te ustalenia. Zawarta przez organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe. O uchybieniu tych zasad nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasad postepowania. Podsumowując należy stwierdzić, że zarzuty postawione organom w skardze nie stanowią, w ocenie Sądu, o naruszeniu w przedmiotowej sprawie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego odmiennej subsumcji od prezentowanej przez stronę skarżąca - nie świadczy jeszcze o dowolnej interpretacji przepisów i wadliwości wydanych rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.