I SA/Gl 901/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow-Milczarek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. w M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2025 r. nr 0112-KDWL.4011.10.2025.1.WS UNP: 2629548 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.

1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego z dnia 21 maja 2025 r. wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor, Organ) sygn. 0112-KDWL.4011.10.2025.1.WS UNP: 2629548 w sprawie obowiązków płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie nieodpłatnych świadczeń. 2. Dotychczasowy przebieg postępowania. 2.1. We wniosku z 28 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji przedstawiono następujący stan faktyczny. G sp. z o.o. w M. (obecnie: Z.) – dalej: Spółka lub Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonawstwa dachów na halach przemysłowych, logistycznych i innych wielkopowierzchniowych. Spółka zawiera z osobami fizycznymi, będącymi cudzoziemcami (dalej: Zleceniobiorcy) umowy zlecenia na wykonywanie pracy na aktualnie prowadzonych przez Spółkę budowach w Polsce. W celu umożliwienia wykonania obowiązków przez Zleceniobiorców Spółka zapewnia cudzoziemcom zakwaterowanie. Lokale są udostępniane nieodpłatnie. Służą one celom zbiorowego zakwaterowania (tzn. nie zdarzają się sytuacje, w których dany lokal mieszkalny byłby udostępniany do korzystania wyłącznie jednemu zleceniobiorcy). Udostępniane są też miejsca noclegowe w motelach, bursach, czy hotelach pracowniczych. Dodatkowo Spółka, by pozyskać pracowników, ponosi szereg kosztów związanych z zatrudnieniem cudzoziemców. Są to koszty związane z pozwoleniami na pracę, między innymi tłumaczenia niezbędnych dokumentów na język polski. Spółka pomaga również w pozyskiwaniu wiz na pracę, wystawia listy intencyjne w których gwarantuje zakwaterowanie, co ułatwia uzyskanie wizy. Powyższe podlega weryfikacji przez Straż Graniczną. Centrum interesów życiowych i gospodarczych zleceniobiorców znajduje się poza granicami Polski. Dla Zleceniobiorców tymczasowym państwem zamieszkania dla celów podatkowych jest Polska. Spółka wskazała, że jedni Zleceniobiorcy przebywają lub będą przebywać na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym, a inni Zleceniobiorcy przebywają/będą przebywać na terytorium Polski krócej niż 183 dni w danym roku podatkowym. Zleceniobiorcy będą przebywać w Polsce w celu wykonywania zleceń na rzecz Spółki. Zleceniobiorcy, z którymi zawarto umowy nie są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą za pośrednictwem położonego w Polsce zakładu. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy wartość zapewnianych zleceniobiorcom nieodpłatnie noclegów stanowi ich przychód z umowy zlecenia, o którym mowa w art. 13 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.)? 2. Czy w odniesieniu do ww. kwot Spółka winna wypełniać obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią art. 41 u.p.d.o.f.? Stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku: Ad. 1) Zdaniem Wnioskodawcy wartość zapewnianych noclegów nie stanowi dla Zleceniobiorców przychodu, gdyż zakwaterowanie jest zapewniane wyłącznie w celu realizacji przez Spółkę jej celów gospodarczych, które stanowią wykonywanie zlecenia w miejscu wskazanym przez Spółkę. Ad.2 W ocenie Spółki nie jest ona zobowiązana do pobierania zaliczek od Zleceniobiorców na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 41 u.p.d.o.f., gdyż wydatki ponoszone przez Spółkę wynikają z konieczności zorganizowania pracy w miejscu przez nią wskazanym. Nadto zdaniem Spółki Zleceniobiorcy nie otrzymują prawa do swobodnego korzystania z lokalu, nie mogą decydować o jego wyborze, nie przebywają tam w celach prywatnych, lecz wyłącznie w związku z wykonywaniem zlecenia. Powyższe świadczy o tym, że czynione wydatki nie stanowią przychodu, gdyż nie przynoszą realnych, wymiernych korzyści majątkowych pracownikowi. Na poparcie swojego stanowiska Spółka odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK, Trybunał) z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 oraz interpretacji indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 marca 2020 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.58.2020.1.MM i 9 grudnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.536.2019.2.MS, w których wskazano m. in., że "(...) zapewnienie noclegów pracownikom wykonującym swoje obowiązki służbowe poza miejscem zamieszkania, w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, nie stanowi dla nich przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o PIT" czy "(...) zapewnienie pracownikom zakwaterowania przez pracodawcę w miejscu wykonywania pracy (na koszt pracodawcy), nie skutkuje powstaniem przychodu po stronie pracownika, ponieważ jest to działanie w interesie pracodawcy, a nie pracownika". 2.2. Zaskarżoną interpretacją Dyrektor uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu Organ przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, wskazując, że w myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Następnie Organ powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2006 r., sygn. akt FPS 1/06 oraz na uchwałę z 24 maja 2010 r. II FPS 1/10 wskazał, że wypracowane w orzecznictwie rozumienie pojęcia "nieodpłatnego świadczenia" obejmuje wszelkie zdarzenia gospodarcze i prawne skutkujące przysporzeniem majątkowym, mającym konkretny wymiar finansowy dla pracownika. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor również odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, który dokonał wyliczenia przesłanek, stanowiących warunek uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód pracownika z ich tytułu, t.j. takich świadczeń, które: - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść, - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). Dyrektor wyjaśnił, że w kwestii nieodpłatnych świadczeń TK podkreślił, że "inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika (zleceniobiorcy) mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. W odniesieniu do drugiego warunku Trybunał uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, "których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". Przechodząc natomiast do trzeciego warunku TK wskazał, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika (zleceniobiorcy) nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy (zleceniodawcy), na które pracownik (zleceniobiorca) wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Konkludując powyższe Organ przywołał wyrok NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3365/17, wskazując m. in., że zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża ocenę pracownika, iż świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe, przydatne i leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. Biorąc to pod uwagę Organ uznał, że w sytuacji, gdy pracodawca (zleceniodawca) mimo braku ciążącego na nim obowiązku nałożonego przepisami powszechnie obowiązującego prawa pracy zapewni oddelegowanemu pracownikowi (zleceniobiorcy) nieodpłatnie nocleg, to wartość tych świadczeń stanowi dla pracownika (zleceniobiorcy), który je otrzymał, przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, zgodnie z art. 13 pkt 8 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Końcowo Dyrektor wskazał, że z faktu zapewnienia Zleceniobiorcom bezpłatnego zakwaterowania nie sposób wywodzić, że ww. wydatki są dla Zleceniobiorców wydatkami, o których mowa w art. 742 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.), stanowiącego sankcję dla Zleceniobiorcy do zwrotu wydatków. 2.3. W skardze osobistej na ww. interpretację indywidualną strona skarżąca, zaskarżonej interpretacji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - w szczególności: a. art. 14b § 1 i § 2 w związku z art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2025.111, dalej: o.p.) poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny stanowiska Wnioskodawcy w sprawie; b. art. 14b § 3 w związku z art. 14c § 1 o.p., poprzez rozszerzenie przez organ interpretacyjny stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej o elementy które nie były przedmiotem opisu tego stanu przez niego. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - w szczególności: a. art. 11 ust. 1, 2 i 2a u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydatki ponoszone przez Spółkę z tytułu zakwaterowania zleceniobiorców spełniają przesłanki do uznania ich za nieodpłatne świadczenie w rozumieniu tego przepisu; b. art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w mającym miejsce stanie faktycznym wartość nieodpłatnego zakwaterowania stanowi dla zleceniobiorców przychód z umowy zlecenia; c. art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez uznanie, że Spółka jest zobowiązana do poboru zaliczek od wartości świadczeń związanych z nieodpłatnym zakwaterowaniem zleceniobiorców, d. art. 742 k.c. w związku z art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez zastosowanie go w sprawie. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżanej interpretacji podatkowej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że zapewnienie noclegów ma wyłącznie charakter organizacyjny i pozostaje w interesie Zleceniodawcy, gdyż służy prawidłowej realizacji celów gospodarczych. Zleceniobiorcy nie otrzymują prawa do swobodnego korzystania z lokalu, nie mogą decydować o jego wyborze, nie przebywają tam w celach prywatnych, lecz wyłącznie w związku z wykonywaniem zlecenia, co stanowi element organizacji procesu pracy. Skarżąca powołała się ponownie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, wskazując, że za przychód mogą być uznawane wyłącznie świadczenia spełnione za zgodą pracownika, w jego interesie oraz skutkujące realnym, wymiernym przysporzeniem majątkowym. 2.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się niezasadna, albowiem Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji w granicach określonych w art. 57a p.p.s.a. (będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną), nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu skutkującym koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. 3.2. Spór w sprawie dotyczy kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane nieodpłatne świadczenie pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, tj. kwestii tego czy dane świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika, czy też w interesie pracodawcy. Zdaniem Skarżącej to w jej interesie jako pracodawcy leży zapewnienie pracownikom noclegów. Stanowiska tego nie podziela Dyrektor twierdząc, że świadczenie to zostaje spełnione w interesie pracownika. Sporne zagadnienie było już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, min. w wyrokach z 13 lipca 2023 r. II FSK 107/21 oraz z dnia 24 stycznia 2023 r. II FSK 1447/20. Skład orzekający stanowisko zaprezentowane w tych orzeczeniach podziela i przyjmuje je za własne. W konsekwencji w dalszych rozważaniach posłuży się argumentacją w nich zawartą. 3.3. W pierwszej jednak kolejności przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest stosunek pracy. Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., zwrot "w szczególności" oznacza, że wymieniane kategorie przychodów, stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia, skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. Wartość pieniężną świadczeń w naturze, przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów, ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy (art. 12 ust. 2 ww. ustawy). Stosownie do art. 12 ust. 3 ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. O sposobie określania tej wartości stanowi, art. 11 ust. 2a ww. ustawy, z którego wynika, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Kluczowe znaczenie dla prawidłowej wykładni analizowanych przepisów, na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, ma ustalenie znaczenia przychodu z innych nieodpłatnych świadczeń. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie. W tej kwestii wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku interpretacyjnym z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie K 7/13 (publ. OTK-A 2014/7/69). W wyroku tym TK stwierdził, że wskazane regulacje rozumiane w ten sposób, iż "inne nieodpłatne świadczenie" oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał stwierdził m.in., że stosowanie do oceny konkretnych świadczeń pracodawcy na rzecz pracownika kryterium obiektywnego, ustalonego w pkt 3.4.7. uzasadnienia, w praktyce prowadzi do wyników zbieżnych z tymi, do których prowadzi określenie w ustawie zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy. Jeśli jest nim "otrzymanie" od pracodawcy nieodpłatnego świadczenia przez konkretnego pracownika - wówczas powstaje zobowiązanie podatkowe. Wyjaśniono, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, "których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy". Pogląd tego rodzaju ukształtowany został również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwały z 24 maja 2010 r. II FPS 1/10 oraz z 24 października 2011 r. II FPS 7/10 oraz wyrok z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1828/11, publ. CBOSA). Zgodnie z tymi poglądami, do których przychyla się również skład rozpoznający skargę kasacyjną, świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są dokonywane w formie pieniężnej, czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: - prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do - zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub usługi. Za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które spełniają następujące przesłanki: - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie); - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść; - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). 3.4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podzielił stanowisko Dyrektora, że zapewnienie przez Skarżącą noclegów dla pracowników w związku z wykonywana przez nich pracą na terenie rzeczypospolitej Polskiej spełnia ww. przesłanki pojęcia "nieodpłatnego świadczenia". Ich następstwem jest bowiem uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie. Istotne jest, że świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. Świadczenie polegające na skorzystaniu przez pracowników z noclegu będzie spełnione w ich interesie. Gdyby nie konieczność wywiązania się z obowiązków służbowych, pracownicy ci nie mieliby powodu do korzystania z wynajmowanych miejsc noclegowych. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku. Zdaniem Sądu, a wbrew zarzutom skargi, stanowisko Organu w odniesieniu do powołanego przez Skarżącą wyroku TK pozostaje z nim w zgodzie. Sfinansowanie zakwaterowania odbywa się za zgodą Zleceniobiorcy i leży w jego interesie. Natomiast w braku świadczenia ze strony pracodawcy Zleceniobiorca musiałby ponieść wydatek. Tym samym wartość tych świadczeń stanowi dla Zleceniobiorcy przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji. Skarżąca jako płatnik, ma obowiązek uwzględniać wartość pokrytych przez siebie kosztów zakwaterowania zleceniodawców w kwocie przychodu tego zleceniodawcy z umowy zlecenia. Zasadnie także twierdzi Dyrektor, że zapewnienie noclegu nie stanowi realizacji obowiązku wynikającego z art. 742 k.c., lecz świadczenie o charakterze osobistym, z którego Zleceniobiorcy korzystają w sposób indywidualny, co prowadzi do powstania po ich stronie realnego przysporzenia majątkowego. W konsekwencji wartość tych świadczeń stanowi przychód, w rozumieniu art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f., a na Spółce ciążą obowiązki płatnika wynikające z art. 41 tej ustawy. 3.5. Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną oddalił.