I SA/Go 60/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi T Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok oddala skargę w całości.

T Spółka Akcyjna (Skarżąca, Spółka, Podatnik) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ II instancji) z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza (organ I instancji) z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 rok w kwocie 111.895,00 zł. Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny. W dniu 24 stycznia 2021 r. Spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2022. Podatnik zadeklarował do opodatkowania grunt pozostały o powierzchni 1739 m2 oraz budynek pozostały o powierzchni 2943,9 m2. Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. organ I instancji wezwał Spółkę do złożenia niezbędnych wyjaśnień lub korekty ww. deklaracji. Wskazał, że Spółka w dniu [...] grudnia 2021 r. nabyła nieruchomość położoną w [...] składająca się z działki oznaczonej nr [...], której nie wykazała w deklaracji. Ponadto wskazał na wątpliwość w zakresie zastosowania stawki podatku w stosunku do budynku położonego w [...], na działce nr [...]. Spółka w odpowiedzi na wezwanie podała, że ze względu na zły stan techniczny, nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, co w też znajduje uzasadnienie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., syn. akt SK 39/19. Postanowieniem z [...] maja 2022 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r. W odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. Podatnik wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została ujęta w księgach rachunkowych jako inwestycja długoterminowa, a nie jako środek trwały. Do pisma przedłożono kopię decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy dla T Sp. z o.o. Decyzja wskazuje warunki i zasady zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, która polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo-mieszkalną. Spółka podkreśliła, że nie dysponuje pozwoleniem na budowę. Ponadto przedłożyła kopię opinii architekta A.H.. Odpowiadając na kolejne wezwanie organu Spółka pismem z [...] lipca 2022 r. wyjaśniła, że w stosunku do posiadanych nieruchomości nie została wydana żadna decyzja, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowle lub ich części z użytkowania, a także wskazała, że nieruchomości położone na działce nr [...] oraz [...] nie znajdują się w nieodwracalnym złym stanie technicznym, który wymagałby wydania decyzji w trybie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie przedłożyła "Ekspertyzę techniczną budynku pokoszarowego zlokalizowanego przy ul. [...]" autorstwa inż. J.L. dotyczącą nieruchomości położonej na działce [...]. Spółka wskazała, że "na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej, ze względu na zły stan techniczny wymagane jest niezwłoczne przeprowadzenie prac rozbiórkowych (...)" W toku postępowania organ I instancji ustalił, że w roku 2018 r. T S.A. (następca T Sp. z o. o.) aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nabyła nieruchomość położoną przy ul. [...] oznaczoną numerem [...], tj. działkę o powierzchni 1739 m2, zabudowaną budynkiem koszarowym o powierzchni użytkowej 2943 m2. Działka [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytek "Bi" - inne tereny zabudowane. Ponadto [...] grudnia 2021 r. T S.A. aktem notarialnym Rep. A nr [...] zakupiła zabudowaną nieruchomość położoną w [...], składającej się z działki [...] o powierzchni 4473 m2, na której posadowiony jest czterokondygnacyjny budynek o powierzchni użytkowej 1636,05 m2. Organ I instancji ocenił, że budynek pokoszarowy położony w [...] na działce [...] nie pełnił w 2022 r. funkcji mieszkalnych. Natomiast budynek posadowiony na działce nr [...] nie został ujawniony w ewidencji gruntów, jednak z aktu notarialnego wynika, że jest to budynek użytkowy. Odwołał się również do treści ekspertyzy sporządzonej przez inż. J.L., z której wynika, że obiekt "znajduje się w dobrym stanie technicznym i nadaje się do wykonania planowanej adaptacji na cele mieszkaniowe po zastosowaniu się do uwag i zaleceń wskazanych w niniejszym opracowaniu". Tym samym, w ocenie organu, nie jest to dowód na uznanie złego stanu technicznego budynku i tym samym zastosowanie stawki dla budynków pozostałych, lecz jedynie dowód wskazujący, że niektóre z elementów budynku wymagają przeprowadzenia prac rozbiórkowych (m.in. zadaszenie, stalowa wiata). Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2022 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2022 w kwocie 111.895,00 zł. W ocenie organu grunty i budynki stanowiące własność Podatnika spełniały w roku 2022 przesłankę związania z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Ponadto organ wskazał, że co do budynku pokoszarowego nie została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W odwołaniu Spółka podniosła, że nieruchomości stanowiące jej własność nie mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem nie spełniają wymogów wynikających z prawa budowlanego i innych ustaw, potrzebnych do ich użytkowania. Stan techniczny przedmiotowych nieruchomości jest organowi znany m. in. z przedłożonej decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy (brak pozwolenia na budowę), a także opinii architekta A.H. oraz ekspertyzy technicznej inż. J.L.. Zły stan techniczny budynków pozwala na obniżenie stawki podatku od nieruchomości, co zostało również potwierdzone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. Skarżąca podniosła przy tym, że budynki stanowiące jej własność zostały ujęte w księgach rachunkowych jako inwestycje i nie podlegają aktualnie amortyzacji. Wobec tego nie stanowią środka trwałego wchodzącego w skład masy przedsiębiorstwa, która wykorzystywana jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącej okoliczności te potwierdzają, że nieruchomości te nie są związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, wobec czego podatek od nieruchomości winien zostać określony na podstawie niższych stawek. Tym samym decyzja organu została oparta na nieaktualnej interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Skarżącej przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatkową jedynie z tego względu, że prowadzą działalność gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że w podatku od nieruchomości zasadą jest opodatkowanie najwyższymi stawkami majątku nieruchomego przedsiębiorcy, jeżeli występuje chociażby potencjalna możliwość wykorzystywania tych składników majątku do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest on w danym momencie wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem SKO ujęcie przedmiotowych nieruchomości w księgach rachunkowych jako inwestycja potwierdza, że jest ona poczyniona w związku z prowadzona działalnością gospodarczą. W ocenie organu odwoławczego również wydanie decyzji z [...] maja 2019 r. o warunkach zabudowy dla nieruchomości położonej na działce nr [...] pozwala uznać, że Spółka podjęła kroki w kierunku zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości. Wskazana decyzja nie została wydana na podstawie art. 67 Prawa budowlanego, a zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. To, że na nieruchomości nie są aktualnie prowadzone żadne prace nie oznacza, że jej związek z działalnością został utracony. W każdej chwili Spółka może nieruchomość wynająć lub sprzedać. Na sposób opodatkowania nieruchomości usytuowanych na działkach nr [...] oraz [...] nie mogły mieć również wpływu przedłożone przez Podatnika "Ekspertyza techniczna budynku pokoszarowego zlokalizowanego przy ul. [...]" autorstwa inż. J.L., ani opinia architekta A.H.. Mający zastosowanie w sprawie przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) nie pozwala bowiem, by ze względów technicznych wyłączyć z opodatkowania najwyższą stawką podatkową nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Spółka nie zgodziła się z decyzją SKO i pismem z [...] stycznia 2023 r. wywiodła od niej skargę do tutejszego Sądu. W skardze podniosła naruszenie: - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.), przez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia pogląd, iż nieruchomość ta przeznaczona jest do prowadzenia działalności gospodarczej, - art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1c i art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l. przez ich niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do obliczenia podatku od nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] w zawyżonej wysokości, - art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę, który nie przejawia innego rodzaju aktywności, nieruchomości, obliguje go do obliczenia najwyższej stawki podatku, - § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XL/314/21, Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 2021 r., w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy poprzez ich niezastosowanie, - art. 77 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z zm.; dalej: k.p.a.), poprzez jego pominięcie, - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, dalej: o.p.) przez dokonanie przez organ wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów podatkowych, - art. 159 o.p. poprzez jego niezastosowanie mimo obligatoryjnego obowiązku wynikającego z przepisów, - art. 274a § 2 o.p., poprzez całkowite jego pominiecie i nie wykazanie, iż organ podatkowy w prawidłowy sposób zanegował treść złożonej przez Skarżącą deklaracji, - art. 191 o.p. przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych w dowolny sposób, z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, - art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez jego dosłowną wykładnię, co spowodowało naruszenie art. 122 o.p. i art. 194 § 3 o.p., które w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organ orzekający, że wyłączną i jedyną podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji, celem ustalenia prawidłowej podstawy prawnej do określenia podatku od nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, a także określenie prawidłowej jego wysokości w ten sposób, że wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r., położonej w [...], objętej księgą wieczystą nr [...], winna wynosić 38.565,00 zł i zostać obliczona na podstawie § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XL/314/21 Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2021 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Gminy w zw. z art. 4 i art. 5 ust 1 pkt 1c i art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy nieruchomości, położone w [...] na działkach o nr [...], są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki. Powstały w tym zakresie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zagadnienie to było przedmiotem licznych wypowiedzi w literaturze i w orzecznictwie. Wielokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1398/13 – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to, przyjęte w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zostało zweryfikowane w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19. W wyroku tym Trybunał stwierdził bowiem, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Obecnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21). W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że posiadanie przez Skarżącą opodatkowanych nieruchomości (wchodzących w skład przedsiębiorstwa), co do których brak było podstaw do przyjęcia, że były gospodarczo nieprzydatne, uzasadniał uznanie ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu wspomnianego przepisu. Przedmiotem działalności Skarżącej jest m. in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, czy kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Skoro opodatkowane nieruchomości zostały ujęte przez Skarżącą w księgach rachunkowych jako inwestycja, to nie ulega wątpliwości, że jest to inwestycja poczyniona w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie w ramach jakiejś innej działalności. Na co zresztą wskazywała skarżąca w piśmie z [...] czerwca 2022 r. (k. 94 akt postępowania podatkowego), z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) wynika, że inwestycje to "aktywa posiadane przez jednostkę w celu osiągnięcia z nich korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz są posiadane przez nią w celu osiągnięcia tych korzyści". Ponieważ skarżąca nie wskazała, że prowadzi działalność inną niż gospodarcza, toteż, zważywszy na deklarowany przedmiot tej działalności, uprawniony był wniosek, że nabycie i posiadanie nieruchomości służy uzyskaniu w przyszłości zysków z działalności gospodarczej, co z kolei nakazuje uznać opodatkowane nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Należy podkreślić, że nieruchomość położona na działce nr [...] objęta była decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2019 r. określającą warunki zabudowy i sposób zagospodarowania oraz zabudowy terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Powyższa decyzja określa, że inwestycja polegać ma m.in. na przebudowie istniejącego budynku pokoszarowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję usługowo - mieszkalną. Nie można więc uznać, że nie ma możliwości wykorzystania nieruchomości w prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności, gdyż podjęła kroki w kierunku zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości, starając się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Bez wątpienia uzyskanie tej decyzji nastąpiło w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. To, że na nieruchomości nie są aktualnie prowadzone żadne prace nie oznacza, że jej związek z wspomnianą działalnością został utracony. Jako prawidłowe Sąd ocenił również stanowisko organów o tym, że o gospodarczej nieprzydatności budynków posadowionych na działkach skarżącej, nie przesądza ich stan techniczny. Należy zauważyć, że organy obu instancji nie kwestionowały twierdzeń Skarżącej co do złego stanu technicznego budynków. Organy stanęły natomiast na stanowisku, że zły stan nieruchomości nie wyklucza przyjęcia, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Twierdzenie to wynika z odmiennego niż Skarżącej rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a także innego rozumienia przez strony postępowania sądowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 39/19. Sąd jednak w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane przez organ. Zauważyć również należy, że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zmienił treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z przepisów o podatku od nieruchomości usunięto pojęcie względów technicznych, które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Zostało ono zastąpione wymogiem, aby wobec obiektów budowlanych wydana została ostateczna decyzja o rozbiórce obiektu poprzez organ nadzoru budowlanego lub górniczego. Tymczasem z akt sprawy, ani z oświadczeń Skarżącej nie wynikało, by wspomniana decyzja została wydana. Organ prawidłowo wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W toku postępowania Skarżąca nie wykazała, aby urząd górniczy czy nadzór budowlany wydał jakąkolwiek decyzję w zakresie niemożliwości użytkowania budynków. Prawidłowo zatem organ przyjął, że nie zachodzi w sprawie wyjątek od opodatkowania, określony w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Podkreślenia również wymaga, że organy podatkowe kwalifikując daną nieruchomość na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej klasyfikacji niż wynikająca z ewidencji (por. m.in. uchwały NSA z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy danych zawartych w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków, na działce nr [...] znajduje się budynek pokoszarowy posiada przeznaczenie "pozostałe budynki niemieszkalne". Natomiast budynek znajdujący się na działce nr [...], wprawdzie niewpisany do ewidencji, ma jednak charakter budynku użytkowego, co wynika wprost z § 1 umowy sprzedaży, na podstawie której skarżąca nabyła nieruchomość. Określono tam również powierzchnię użytkową tego budynku (k. 3 akt postępowania podatkowego). Dla porządku dodać należy, że Sąd ocenił, iż opodatkowanie budynku, pomimo nieujawnienia go w ewidencji gruntów i budynków, nie narusza art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficzne. Kwestia podlegania opodatkowaniu w przypadku wspomnianego budynku nie była przy tym sporna, stąd Sąd, bez bliższego motywowania podstaw dla takiej konkluzji wskaże, że znajduje ona aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wprost wskazywał, że brak ujawnienia obiektu w ewidencji nie może oznaczać braku przedmiotu opodatkowania (zob. np. wyroki NSA z 21 kwietnia 2022 r. III FSK 465/21 i z 15 marca 2023 r. III FSK 3614/21). Wobec tego należy zaakceptować stanowisko organów podatkowych, że wskazane nieruchomości powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatku od nieruchomości. Z tego względu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu zarzuty dotyczące niezastosowania art. 4 , art. 5 ust. 1 pkt. 1c i art. 5 ust. 1 pkt 1 pkt 2e u.p.o.l., czy niewłaściwej wykładni art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie są zasadne. Poczynione w tym zakresie ustalenia były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 159, art.191, art. 194 § 3, art. 274 a § 2 o.p., pominięcie art. 77 § 4 k.p.a. oraz niezastosowania § 1 pkt 1c i pkt 2e Uchwały nr XL/314/21 Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2021 r. Z opisanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.