I SA/Kr 161/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi: M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 31 grudnia 2025 r. nr: 1201-IEW-1.4123.15.2025.12 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania skargę oddala.

Postanowieniem z 31 grudnia 2025 r. znak: 1201-IEW-1.4123.15.2025.12, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor), stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bochni (dalej: Naczelnik) z 29 stycznia 2024 r., nr 1202-SEW.4123.4.2023.8 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności M.B. (dalej: Skarżący) solidarnie ze spółką L. Sp. z o.o. jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik wydał 29 stycznia 2024 r. wyżej opisaną decyzję, która została doręczona na ręce ustanowionego przez Skarżącego pełnomocnika ogólnego S.S. 5 lutego 2024 r. (karta 190 akt organu I instancji – zwrotne potwierdzenie odbioru). Odwołanie od tej decyzji (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu) złożone zostało 6 października 2025 r. za pośrednictwem adwokata M.P. Zdaniem Dyrektora, skoro decyzja została doręczona prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi ogólnemu, doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania i dlatego należało stwierdzić jego uchybienie. Odnosząc się zaś do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że będzie to przedmiotem odrębnego postępowania. Skarżący we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1/ art. 187 § 1 w zw. z art. 122 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 – dalej: O.p.) poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności brak zweryfikowania przez Dyrektora, czy oświadczenie Skarżącego z 4 grudnia 2025 r. o uchyleniu się od skutków prawnych doszło do S.S. w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią, podczas gdy: a) dokonanie powyższej weryfikacji było możliwe, bowiem Skarżący przedłożył w swoim piśmie do Dyrektora z 4 grudnia 2025 r. to oświadczenie wraz z potwierdzeniem nadania, na którym znajduje się numer przesyłki, za pomocą którego istnieje możliwość jej śledzenia na portalu powszechnie dostępnym pod adresem: https://emonitoring.poczta-polska.pl/ b) dokonanie powyższej weryfikacji było obowiązkiem Dyrektora wynikającym z zasady prawdy obiektywnej a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem ustalenie, w którym dniu oświadczenie Skarżącego o uchyleniu się od skutków prawnych stało się skuteczne przesądza, czy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia decyzja Naczelnika z 29 stycznia 2024 r. została skutecznie doręczona Skarżącemu; 2/ art. 88 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm. – dalej: k.c.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że do wywołania skutków prawnych związanych z oświadczeniem o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli konieczne jest uzyskanie przez uchylającego się prawomocnego orzeczenia sądu w postępowaniu o ustalenie, podczas gdy oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych korzysta z domniemania legalności, a do wywołania skutków prawnych związanych z oświadczeniem o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli wystarczający jest fakt, że doszło ono do adresata w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią; 3/ art. 120 O.p. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie oceny skuteczności złożonego przez Skarżącego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w szczególności w zakresie uchybienia terminu do jego złożenia, pomimo braku kompetencji do orzekania w tym zakresie, bowiem do dokonania takiej oceny powołany jest jedynie sąd powszechny, a pogląd ten jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niekwestionowany, a oba powyższe naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, bowiem Dyrektor powinien był przyjąć skuteczność złożonego oświadczenia Skarżącego o uchyleniu się od skutków prawnych i merytorycznie rozpatrzyć odwołanie; 4/ art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia prawnego zaskarżonego postanowienia bez przytoczenia przepisów prawa, ani wyjaśnienia podstawy prawnej w zakresie zarzutów odwołania zawartych w pkt. 1b oraz 2-3 pisma Skarżącego z 5 listopada 2025 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania, a naruszenia powyższe uniemożliwiają kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia, przy czym braki te powinny być uznane za dyskwalifikujące postanowienie i uznawane - niejako automatycznie - za mające wpływ na wynik sprawy w każdej sytuacji. Jedynie przy założeniu, że Dyrektor ma prawo oceniać skuteczność oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, zaskarżonemu postanowieniu zarzucono również naruszenie: 5/ art. 187 § 1 w zw. z art. 122 § 1 w zw. z art. 199 O.p. poprzez brak przesłuchania Skarżącego na okoliczność momentu wykrycia błędu, pod wpływem którego działał udzielając pełnomocnictwa ogólnego S.S., podczas gdy Dyrektor obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, przy czym Dyrektor sam przytacza poglądy prawne, zgodnie z którym kluczowy dla oceny upływu terminu do złożenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych jest stan świadomości uchylającego się, 6/ naruszenie art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że Skarżący wykrył błąd, pod wpływem którego udzielił pełnomocnictwa ogólnego S.S. już podczas przesłuchania w Prokuraturze Okręgowej w Krakowie, podczas gdy sam udział w przesłuchaniu w sprawie przeciwko S.S. nie może jednoznacznie przesądzać o wykryciu błędu, bowiem Skarżący: a) nie poznał treści zarzutów stawianych S.S., b) z treści zadanych Skarżącemu pytań nie można było jednoznacznie wywnioskować, że S.S. wystawiał lub posługiwał się pustymi fakturami działając w imieniu spółki L. sp. z o.o. (lub jakiejkolwiek innej spółki, w której prezesem zarządu był Skarżący), c) nie dowiedział się, że S.S. dokonał jakichkolwiek przestępstw, bowiem do dzisiaj nie został jeszcze sporządzony nawet akt oskarżenia w sprawie, przy czym w prawie karnym obowiązuje domniemanie niewinności do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu karnego, 7/ art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że Skarżący nie działał pod wpływem błędu udzielając pełnomocnictwa ogólnego S.S., bowiem czerpał o nim wiedzę od innych członków swojej rodziny, podczas gdy taka ocena jest niezgodna z zasadami logiki, w szczególności brak podstaw w materiale dowodowym, by twierdzić, że: a) pozostali członkowie rodziny wiedzieli o tym, że S.S. jest osobą niegodną zaufania oraz, że wystawiał i posługiwał się pustymi fakturami w imieniu spółek, które tworzył, w szczególności nie może tego dowodzić powierzenie żonie S.S. funkcji prokurenta w spółce L. sp. z o.o., b) pozostali członkowie rodziny przekazywali takie informacje Skarżącemu, w szczególności, że Skarżący od wielu lat praktycznie nie ma kontaktów z częścią rodziny związaną z S.S., 8/ art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że Skarżący nie był tylko figurantem w spółce L. sp. z o.o. na podstawie zeznań złożonych przez S.S., podczas gdy twierdzeń podejrzanego nie potwierdzają inne dowody zgromadzone w sprawie, zaś organa ścigania od ponad 5 lat nie postawiły Skarżącemu żadnych zarzutów w sprawie dotyczącej spółki, bądź w jakiejkolwiek innej sprawie, 9/ art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że Skarżący złożył swoje oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych na podstawie art. 84 k.c., a w konsekwencji błędne uznanie, że błędem uzasadniającym złożenie takiego oświadczenia przez Skarżącego nie mógł być błąd co do pobudek, podczas gdy Skarżący złożył swoje oświadczenie na podstawie art. 86 k.c., bowiem działał on w błędzie wywołanym przez S.S. podstępnie, a taka kwalifikacja pozwala na powołanie się przez Skarżącego na tzw. błąd w pobudce, czyli dotyczący sfery motywacyjnej, a powyższe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazałoby, że Skarżący znajdował się pod wpływem błędu wywołanego podstępnie w momencie udzielania S.S. pełnomocnictwa ogólnego, zaś wykrycie tego błędu nastąpiło dopiero 29 września 2025 r, co przesądziłoby o złożeniu skutecznego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli przez Skarżącego w terminie, a co za tym idzie uzasadniałoby merytoryczne rozpatrzenie wniesionego odwołania. W związku z podniesionymi zarzutami, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Dyrektora zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dodatkowo w skardze wniesiono o: - dopuszczenie dowodu z dokumentów tj.: a. wydruku z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej dotyczącego przesyłki listowej poleconej nr [...], b. poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu zwróconej do nadawcy przesyłki, w której znajduje się oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, w celu wykazania skuteczności złożonego oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych udzielenia pełnomocnictwa ogólnego już z dniem 23 grudnia 2025 r., a zatem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jedynie w wypadku nieuwzględnienia żadnego z zarzutów powołanych w pkt 1-4 skargi, Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny powództwa o ustalenie, czy pełnomocnictwo ogólne udzielone S.S. przez Skarżącego było ważne. Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu argumentację. Skarżący w piśmie procesowym z 24 kwietnia 2026 r., rozszerzył zarzuty skargi podniesione w jej punktach 1-4 o naruszenie art. 121, art. 122, art. 191 O.p. w zw. z art. 58 k.c. poprzez brak zbadania przez Dyrektora tego, czy pełnomocnictwo ogólne udzielone S.S. przez Skarżącego było objęte sankcją nieważności bezwzględnej określonej w art. 58 k.c., podczas gdy Dyrektor, ustalając stan faktyczny w jakimkolwiek postępowaniu, w którym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt dokonania czynności prawnej, ma obowiązek ocenić ważność takiej czynności bez względu na to, czy podatnik zgłaszał jakieś twierdzenia i wnioski w tej kwestii, a brak dokonania takiej oceny przez Dyrektora miał wpływ na treść orzeczenia, bowiem skutkował błędnym uznaniem, że decyzja w sprawie została doręczona prawidłowo. Dodatkowo podtrzymany został wniosek ewentualny o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny powództwa o ustalenie, czy pełnomocnictwo ogólne udzielone S.S. przez Skarżącego było ważne, przy czym wskazano, że postępowanie sądowe w tym przedmiocie toczy się do sygn. akt [...] przed Sądem Okręgowym w Krakowie, zaś rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku tamtego postępowania, jeśli bowiem pełnomocnictwo powyższe jest nieważne, to odwołanie od decyzji Naczelnika z 29 stycznia 2024 r. zostało złożone w terminie, zaś zaskarżona decyzja podlega uchyleniu. Ponadto złożony został wniosek o dopuszczeniu dowodu z dokumentu, tj. pierwszej strony pozwu o ustalenie złożonego w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w Krakowie do sygn. akt [...] w celu wykazania faktu toczącego się postępowania sądowego, a także prejudycjalności tamtego postępowania względem tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Jak wynika z prawidłowych ustaleń zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, 24 maja 2019 r. na druku PPO-1 udzielone zostało pełnomocnictwo ogólne przez Skarżącego (mocodawca, w dacie udzielenia pełnomocnictwa pełnoletni) S.S. (pełnomocnik, w dacie udzielenia pełnomocnictwa pełnoletni, członek rodziny mocodawcy-wujek). Dokument pełnomocnictwa ogólnego (jak wynika z jego opisu na stronie 4 wydruku PPO-1 z CRPO tj. Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych dalej też jako CRPO) został wysłany przez Portal Podatkowy, podpisany podpisem elektronicznym Portalu Podatkowego 24 maja 2019 r., godz. 14:55, a jego wpisu do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych dokonano 24 maja 2019 r., godz. 19:50. W ww. pełnomocnictwie w danych identyfikacyjnych pełnomocnika zaznaczono opcję: "pełnomocnik do doręczeń". Jako adres dla pełnomocnika do doręczeń w kraju wskazano: [...]. Wydruk tego pełnomocnictwa został sporządzony przez Naczelnika m.in. 11 września 2023 r. (karta 157 akt organu I instancji). Pełnomocnictwo to zostało odwołane dopiero 15 grudnia 2025 r. z dniem 16 grudnia 2016 r. (wydruk OPO-1 z CRPO). Powyższe oznacza, że w informatycznej bazie danych Szefa KAS jaką jest Centralny Rejestr Pełnomocnictw Ogólnych znajduje się pełnomocnictwo ogólne udzielone przez Skarżącego S.S. 24 maja 2019 r. (a jego wydruk zalega również w aktach sprawy). Pełnomocnictwo to udzielone zostało na druku PPO-1, zawiera wymagane przez art. 138c § 1 O.p. dane mocodawcy, dane pełnomocnika oraz adres pełnomocnika do doręczeń w kraju. Spełnia zatem wszystkie wymogi formalne dla jego skuteczności. Jak zasadnie wskazał Dyrektor, zakres udzielonego pełnomocnictwa ogólnego wynika z samego rodzaju udzielonego pełnomocnictwa jakim jest pełnomocnictwo ogólne i zakres działania pełnomocnika ogólnego jest najszerszy i obejmuje wszystkie sprawy podatkowe oraz inne sprawy należące do właściwości organów podatkowych. Powyższych okoliczności Skarżący nie kwestionował. Podnosił jedynie, że udzielając pełnomocnictwa działał pod wpływem błędu. Następnie uchylił się od jego skutków, co prowadzi do wniosku, że złożone przez niego oświadczenie woli od samego początku było nieważne i jako takie nie mogło wywrzeć jakichkolwiek skutków prawnych. W konsekwencji nie działał w postępowaniu przez pełnomocnika. W ocenie Sądu jakiekolwiek rozważania o wadach oświadczenia woli przy udzielaniu pełnomocnictwa przez Skarżącego oraz badanie skutków oświadczenia woli w postaci uchylenia się od skutków prawnych złożenia oświadczenia o udzieleniu pełnomocnictwa, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania. Udzielenie pełnomocnictwa przez mocodawcę i jego przyjęcie przez pełnomocnika, tworzy stosunek wewnętrzny pomiędzy nimi i jedynie pomiędzy tymi podmiotami może wywoływać skutki prawne. W przypadku pełnomocnictwa procesowego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, istotne jest jedynie pozyskanie informacji przez organ prowadzący postępowanie o udzieleniu pełnomocnictwa. Od tego momentu organ taki ma obowiązek uwzględniać pełnomocnika w toku prowadzonego postępowania, gdyż działa on w imieniu i na rzecz reprezentowanej strony. W tym zakresie pełnomocnictwo wywiera skutki zewnętrzne, których adresatem jest podmiot stojący poza stroną postępowania i reprezentującym ją pełnomocnikiem. Żaden przepis obowiązującego prawa, nie uprawnia organu prowadzącego postępowanie do ingerencji w wewnętrzne stosunki pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem. Organ talki nie jest również uprawniony do badania, czy w dacie udzielenia pełnomocnictwa doszło do wystąpienia jakiejkolwiek wadliwości, która może prowadzić do wadliwości złożonych oświadczeń woli. Jedynie organ taki może badać, czy złożone pełnomocnictwo spełnia wymogi formalne. Pozytywna odpowiedź na to pytanie, nie nakłada na organ prowadzący postępowanie, żadnych innych obowiązków. W realiach rozpatrywanej sprawy, Skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika ogólnego. Samo oświadczenie o udzieleniu takiego pełnomocnictwa nastąpiło pomiędzy Skarżącym, jako mocodawcą oraz S.S., jako pełnomocnikiem ogólnym. Powstał wówczas wewnętrzny stosunek pomiędzy tymi osobami, który jednak w żaden sposób nie miał znaczenia dla czynności procesowych. Dla wywołania skutków procesowych, konieczne jest bowiem zgłoszenie takiego pełnomocnictwa przez mocodawcę, wyłącznie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej (art. 138d § 3 O.p.). Natomiast, co istotne w niniejszej sprawie, jak wynika z art. 138i § 1 O.p., ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego wywiera skutek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru. Stosunek wewnętrzny udzielenia pełnomocnictwa, uzewnętrznia się w stosunek zewnętrzny – procesowy, w dacie wpływu pełnomocnictwa do Centralnego Rejestru. Od tego momentu organ podatkowy jest zobowiązany do traktowania wskazanej w pełnomocnictwie osoby jako pełnomocnika, zaś obowiązek ten ustaje dopiero w momencie odwołania lub wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jak już wcześniej wskazano, organ prowadzący postępowanie nie może badać wewnętrznego stosunku pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, pod kątem zgodności z prawem złożonych oświadczeń w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa. Brak ku temu jakichkolwiek podstaw prawnych. W przypadku pełnomocnictwa ogólnego, przedmiotem badania jest jedynie to, czy pełnomocnictwo znajduje się w Centralnym Rejestrze. Argumentacja sprowadzająca się do tego, że stosunek wewnętrzny pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, związany z oświadczeniami woli odnoszącymi się udzielenia pełnomocnictwa, pozostaje bez wpływu na stosunki zewnętrzne z tego pełnomocnictwa wynikające, czyli skuteczności działania pełnomocnika, pośrednio potwierdza dyspozycja wynikająca z art. 105 k.c., który stanowi, że jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Oczywiście opisana w tym przepisie okoliczność, związana jest z faktem, że pierwotnie istniało ważne pełnomocnictwo i dopiero następnie wygasło. Niemniej jednak czynności prawnej dokonuje osoba, która pełnomocnikiem nie jest, choć powołuje się na fakt, że może działać w imieniu reprezentowanego i adekwatny dokument pełnomocnictwa przedkłada. W takim przypadku ustawodawca chroni drugą stronę, która działa w zaufaniu do dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynika, że osoba dokonująca czynności działa w imieniu i na rzecz osoby podpisanej pod pełnomocnictwem. Norma taka wyprowadzona została z faktu, że udzielenie pełnomocnictwa stanowi akt oparty na zaufaniu do pełnomocnika i jeżeli zaufanie to zostanie naruszone, skutki obciążają mocodawcę. W realiach rozpatrywanej sprawy, nawet gdyby znalazło potwierdzenie stanowisko Skarżącego, że oświadczenie woli o udzieleniu pełnomocnictwa dotknięte było wadą oświadczenia woli, będzie to miało wyłącznie skutek wewnętrzny, pomiędzy nim a ustanowionym pełnomocnikiem. Organy podatkowe nie mają bowiem podstaw do prowadzenia postępowania na okoliczności wad oświadczeń woli czy to mocodawcy, czy też pełnomocnika. Żaden przepis O.p., czy też odpowiednio stosowane na podstawie art. 138o O.p. przepisy kodeksu postępowania cywilnego, nie przyznaje kompetencji do prowadzenia postępowania w tym kierunku. Wobec tego Dyrektor nie mógł naruszyć wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w zakresie gromadzenia i oceny dowodów. Zakres postępowania dowodowego wyznacza bowiem norma prawa materialnego, bądź procesowego, z której powinno wynikać jakie fakty podlegają ustaleniu. Skoro ustawodawca nie upoważnił organów podatkowych do badania wewnętrznego stosunku pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, brak jest normy wyznaczającej zakres postępowania dowodowego. Za pozbawione podstaw uznać również należy zarzuty koncentrujące się na naruszeniu wskazanych przepisów k.c. Dyrektor w ogóle nie miał kompetencji, aby rozważać ich zastosowanie. Poglądu tego nie może zmienić okoliczność, że faktycznie wdał się w polemikę ze Skarżącym, co do materialnych podstaw uchylenia się od skutków oświadczenia woli. Organ podatkowy nie może bowiem sam przyznać sobie kompetencji, jeżeli z woli ustawodawcy mu one nie przysługują. Biorąc pod uwagę zaprezentowane poglądy, brak było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącego oraz wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny skuteczności uchylenia się od skutków prawnych złożonego oświadczenia przez Skarżącego. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym jest jedynie, że Skarżący zgłosił udzielenie pełnomocnictwa do Centralnego Rejestru i w dacie wydawania oraz doręczania decyzji Naczelnika, nie został złożony wniosek o wykreślenie pełnomocnika. Prawidłowo zatem zastosował Dyrektor art. 228 § 1 pkt 2 O.p., gdyż odwołanie zostało wniesione po upływie przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 terminu. Wszystkie podniesione zarzuty okazały się niezasadne. Niemniej jednak Sąd nie będąc na podstawi art. 134 p.p.s.a. związany granicami skargi, czyli jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, dokonał kompleksowego zbadania prawidłowości wydanego postanowienia oraz postępowania zmierzającego do jego wydaniu. W jej wyniku nie stwierdził jakichkolwiek uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje na błąd w rozumowaniu Skarżącego, co do uznania, że pomimo zamieszczenia w Centralnym Rejestrze pełnomocnictwa ogólnego do reprezentowania Skarżącego, pełnomocnika faktycznie nie było. Skarżący uważa bowiem, że w takim przypadku odwołanie powinno zostać rozpoznane. Podzielenie jednak jego stanowiska prowadziłoby do uznania, że decyzja Naczelnika nie weszła do obrotu prawnego, czyli nie można rozpoznać od niej odwołania. W takim przypadku Dyrektor byłby zobowiązany do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Dlatego też skarga została oddalona, zaś podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 151 p.p.s.a.