I SA/Łd 279/23

Dnia 7 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, , po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 stycznia 2023 r. znak 368000-COP.4103.32.1.2022.10 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

I SA/Łd 279/23 UZASADNIENIE Postanowieniem z 9 stycznia 2023 r., Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, dalej także: "NŁUCS", na podstawie art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: "O.p.", odmówił N Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej: "Spółce" albo "Podatnikowi", przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji własnej określającej zobowiązania w podatku od towarów i usług i ustalającej Podatnikowi dodatkowe zobowiązania podatkowe. W sprawie organ ustalił, że decyzją z 18 lipca 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za te same okresy podatkowe. Decyzję doręczono Spółce 20 lipca 2022 r. Doręczenia dokonano osobie upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki na adres jej siedziby uwidoczniony w KRS i zgłoszony organowi podatkowemu jako adres rejestracyjny i adres do doręczeń. 14-dniodwy termin do złożenia odwołania od tej decyzji upłynął 3 sierpnia 2022 r. Pismem z 3 listopada 2022 r. Spółka zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z 18 lipca 2022 r. W złożonym wniosku pełnomocnik Spółki podniósł, że decyzja z 18 lipca 2022 r. nie została przekazana (doręczona) Spółce, w związku z czym Spółka nie mogła w terminie złożyć od niej odwołania. Według pełnomocnika, Spółka powzięła informację o wydanej decyzji dopiero po zapoznaniu się pełnomocnika z aktami postępowania w dniu 27 października 2022 r. a zatem wniosek o przywrócenie terminu z 3 listopada 2022 r. został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu określonego w ustawie Ordynacja podatkowa. Pełnomocnik wyjaśnił, że decyzja z 18 lipca 2022 r. została odebrana przez A. W. pracownika O Sp. z o.o., jednak według pełnomocnika, Spółka N nie otrzymywała informacji na temat korespondencji, która była odbierana przez O. Umowa zawarta z tą firmą dotycząca odbierania korespondencji obowiązywała bowiem tylko do 30 czerwca 2022 r., a ponadto nie została podpisana przez osobę uprawnioną do reprezentacji Spółki. Także znajdujące się w aktach sprawy upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki nie zostały podpisane przez osoby z ramienia Spółki N. Tym samym, według pełnomocnika, umowa do odbioru przez O Sp. z o.o. korespondencji kierowanej do Spółki, nie została zawarta oraz nie zostały udzielone upoważnienia do odbioru korespondencji. Zdaniem Pełnomocnika, organ nie dokonał zatem weryfikacji prawidłowego adresu Podatnika, nie przeprowadził postępowania zmierzającego do ustalenia, czy adres Spółki jest prawidłowy i w ten sposób naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Opisanym na wstępie postanowieniem NŁUCS odmówił Spółce przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji własnej z 18 lipca 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że kwestia doręczenia Spółce decyzji z 18 lipca 2022 r. i przekroczenia terminu do wniesienia odwołania została rozstrzygnięta decyzją z 9 stycznia 2023 r, nr 368000-COP.4103.32.1.2022.9, w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 18 lipca 2022 r. Organ wyjaśnił, że z uzasadnienia wyżej opisanej decyzji własnej z 9 stycznia 2023 r. oraz z akt tego postępowania wynika, iż decyzja z 18 lipca 2022 r. została Spółce skutecznie doręczona w trybie art. 144 § 1c pkt 1 O.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1 O.p., organ podatkowy doręcza pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. Wyjaśniając dodatkowo kwestię doręczenia decyzji z 18 lipca 2022 r., organ wskazał, że zgodnie z art. 151 § 1 O.p., osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi, przy czym przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a tej ustawy stosuje się odpowiednio. Przesyłka zawierająca decyzję z 18 lipca 2022 r. była przedmiotem doręczenia za pośrednictwem uprawnionego operatora pocztowego ,tj. Poczty Polskiej S.A. Została nadana listem poleconym o numerze RR (00) [...] ze wskazaniem jako adresata N Sp. z o.o, ul. [...] 80/82 lok. 700, [...] W.. Decyzja została doręczona zatem pod adresem siedziby Spółki N osobie upoważnionej do odbioru dokumentów – A. W., z pieczęcią O Sp. z o.o., W. ul. [...] 80/82. Organ wskazał, że na podstawie umowy z 8 września 2021 r. zawartej pomiędzy O Sp. z o.o. – P. Ś. a N Sp. z o.o. – R. C., obowiązującej do 30 czerwca 2022 r., Spółka O świadczyła dla Podatnika usługi. W zakres świadczonych usług wchodziło m.in.: udostępnienie pomieszczenia biurowego na cele działalności gospodarczej, udostępnienia adresu przy ul. [...] 80/82 lok. 700, [...] W. jako adresu siedziby i adresu pocztowego Spółki N i odbiór przez O korespondencji kierowanej do Spółki. Ponadto z umowy tej wynika, że Spółka N po rozwiązaniu lub wypowiedzeniu umowy jest zobowiązana do odebrania korespondencji przechowywanej przez O oraz złożenia stosownych formularzy urzędowych w terminie do 14 dni od daty zakończenia umowy, w przeciwnym wypadku O może odesłać korespondencję na adres Spółki N na jej koszt. Z pisma O z 22 września 2021 r. wynika dodatkowo, iż Spółka N dokonała zapłaty za najem na podstawie wystawionej faktury za cały okres jej obowiązywania, czyli do 30 czerwca 2022 r. Zdaniem organu nie było żadnych podstaw do uznania, iż ww. umowa nie została pomiędzy stronami odnowiona w sytuacji, gdy O po 30 czerwca 2022 r. dalej korespondencję odbierała, zaś sam Podatnik żadnych zmian w ww. zakresie nie dokonał ani w KRS, ani nie zgłosił do organów podatkowych i dalej korzystał z adresu [...] W., ul. [...] 80/82 lok.700, nie wskazując żadnego innego adresu. Organ podkreślił, że jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, w dniu wydania i wyekspediowania do Spółki N decyzji z 18 lipca 2022 r., siedziba tej Spółki mieściła się dalej przy ul. [...] 80/82 lok. 700, [...] W. W świetle wyżej opisanych okoliczności, we wcześniejszym i odrębnym postępowaniu podatkowym w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uznano, iż przesyłka zawierająca decyzję z 18 lipca 2022 r., została Spółce prawidłowo doręczona w dniu 20 lipca 2022 r. a przy doręczeniu dochowano warunków, które pozwalają przyjąć, że było ono skuteczne. Niezależnie od powyższych wyjaśniań organ wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi odwoławczemu, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Skoro zatem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to stwierdzenie jego uchybienia powinno nastąpić w pierwszej kolejności. Dopiero postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania otwiera drogę do rozpatrzenia przez organ wniosku o przywrócenie terminu, a w szczególności ocenę przesłanek uzasadniających jego przywrócenie. Ocena taka jest zaś możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia, iż termin do złożenia odwołania został przekroczony. Badając przedmiotowy wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania organ stwierdził, że w postępowaniu podatkowym dotyczącym określenia Spółce zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2021 r. wszelka korespondencja do Podatnika kierowana była na adres; W., ul. [...] 80/82 lok. 700, tj. do miejsca, które jako swoją siedzibę wskazała sama Spółka. Przesyłka zawierająca decyzję z 18 lipca 2022 r. została prawidłowo doręczona Spółce 20 lipca 2022 r. Jak wynika z informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, decyzja została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji. W rezultacie, zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg 21 lipca 2022 r. i upływał 3 sierpnia 2022 r. W związku z tym, jak stwierdzono w odrębnym postępowaniu, Spółka złożyła odwołanie po zakreślonym w ustawie O.p terminie do jego wniesienia a w efekcie spełniony został podstawowy warunek umożliwiający złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji i jego rozpatrzenie przez organ II instancji - skuteczne jej doręczenie. Powyższe wymagało zaś, stosownie do art. 162 § 1 i § 2 O.p., dokonania oceny merytorycznej warunków przywrócenia terminu wymienionych w tym przepisie, a w szczególności oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrując przesłankę braku winy, w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ uznał, że Spółka miała świadomość toczącego się wobec niej postępowania podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do września 2021 r., a twierdzenia, iż Spółka bądź jej pełnomocnik nie posiadali jakiejkolwiek wiedzy na temat czynności prowadzonych w stosunku do Spółki, że nie został im zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz nie zagwarantowano im prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, są niezgodne z rzeczywistością i wynikają wyłącznie z braku należytej staranności po stronie Spółki. Dodatkowo organ wskazał, że postanowieniem z 11 maja 2022 r., doręczonym pomyślnie Spółce w dniu 8 maja 2022 r., Spółka została poinformowana o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co bezpośrednio wskazuje na zakończenie procesu dowodowego w sprawie i zamiar wydania decyzji. Jeśli zatem pomimo wiedzy o planowanym zakończeniu postępowania i wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie, Spółka przez dwa kolejne miesiące nie wykazała zainteresowania dalszym przebiegiem sprawy, to zaniedbania te obciążają Spółkę. To w interesie Spółki leżało bowiem dopełnienie czynności, które pozwoliłyby uniknąć niekorzystnych dla niej konsekwencji procesowych. Wobec powyższych okoliczności organ uznał, że nie została spełniona przesłanka warunkująca przywrócenie uchybionego terminu, a mianowicie Spółka nie uprawdopodobniła braku winy Spółki w jego uchybieniu. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 169 § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że 20 lipca 2022 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji NŁUCS z 18 lipca 2022 r. i w związku z tym termin do wniesienia od niej odwołania upłynął bezskutecznie; - art. 187 i art. 191 O.p., poprzez jego niezastosowanie, to znaczy brak zebrania i prawidłowego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy poprzez niezgodne z rzeczywistością przyjęcie, że 20 lipca 2022 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji NŁUCS z 18 lipca 2022 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął, a skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, nastąpiło bez jej winy; - art. 162 § 1 O.p., przez jego niewłaściwą interpretację i stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie, co do wniesienia odwołania od decyzji NŁUCS z 18 lipca 2022 r. nastąpiło bez jej winy; - art. 144 § 1c pkt 4 O.p., przez jego niezastosowanie i uznanie, że 20 lipca 2022 r. doszło do skutecznego doręczenia decyzji NŁUCS z 18 lipca 2022 r. i w związku z tym termin do wniesienia odwołania upłynął, mimo że potwierdzenie odbioru nie zostało podpisane przez adresata lub osobę upoważnioną do tego; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., przez rozpatrzenie w sposób niewystarczający materiału dowodowego, co doprowadziło do pobieżnej oceny oraz niewłaściwej interpretacji materiału dowodowego na niekorzyść skarżącej oraz zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mając na uwadze podniesione zarzuty, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, organ podatkowy nie naruszył przepisów wskazanych w skardze w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi odmawiające Podatnikowi przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji własnej w podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 163 § 2 O.p. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienie odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Przede wszystkim należy wskazać na wewnętrzną sprzeczność stanowiska strony skarżącej. W zarzutach z punktów 1, 2, 3 i 5 Spółka wywodzi, że organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego, dokonał jego dowolnej i błędnej oceny i w rezultacie takiego działania wadliwie ustalił, że w dniu 20 lipca 2022 r. doręczono Spółce decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 18 lipca 2022 r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2021 r. do września 2021 r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w tym podatku za te same okresy podatkowe. Spółka jasno zatem kwestionuje fakt doręczenia jej powyższej decyzji. W pozostałych zarzutach skargi, w szczególności w zarzucie sformułowanym w punkcie 4, Spółka zarzuca natomiast niewłaściwą interpretację art. 162 §1 O.p. i błędne stwierdzenie o braku uprawdopodobnienia przez Podatnika niezawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Należy zatem mieć na uwadze, że możliwość żądania przywrócenia terminu procesowego jest przede wszystkim zależna od jego wcześniejszego upływu bez podjęcia akcji procesowej przez stronę postępowania. Przywrócić można bowiem tylko taki termin procesowy, który już upłynął, co wynika z art. 162 i 163 O.p. Żądanie przywrócenia terminu, który nie rozpoczął biegu, lub w czasie którego strona zdążyła dokonać czynności procesowej, jest bezprzedmiotowe i powinno zakończyć się odmową wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a O.p. lub jego umorzeniem na podstawie art. 208 w zw. z art. 219 O.p. Jeżeli zatem Spółka twierdzi, że wskazana wyżej decyzja podatkowa nie została jej doręczona 20 lipca 2022 r., to termin do wniesienia od niej odwołania nie rozpoczął od tego dnia biegu (art. 223 § 2 pkt 1 ).p.), a zatem żądanie przywrócenia tego terminu byłoby bezprzedmiotowe. Przede wszystkim w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej bezprzedmiotowe są zarzuty związane z wadliwym ustaleniem i przyjęciem przez organ, że decyzja podatkowa została Podatnikowi doręczona i weszła do obrotu. Warunkiem procedowania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest ustalenie przez organ, że strona terminowi uchybiła. Tak właśnie było w tej sprawie, bowiem postanowieniem z 9 stycznia 2023 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi na podstawie art. 228 §1 pkt 2 O.p. stwierdził uchybienie terminu do wniesienie odwołania od wymienionej wyżej decyzji podatkowej z 18 lipca 2022 r. Dodatkowo należy wskazać, że WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 12 maja 2023 r., I SA/Łd 278/23, odrzucił skargę na powyższe postanowienie. Orzeczenie Sądu nie jest prawomocne, bowiem Spółka wniosła na nie zażalenie, co nie jest jednak przeszkodą w rozpoznaniu sprawy niniejszej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Sąd nie rozpatruje obecnie zarzutów związanych z prawidłowością doręczenia decyzji podatkowej i wejścia jej do obrotu, dlatego że nie tego problemu dotyczy niniejsze postępowanie. Oznacza to, że przedmiotem sądowej kontroli obecnie jest jedynie postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej, a zatem przedmiotem kontroli jest prawidłowość zastosowania art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1, 2, 3 i 4 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Przepisy § 1-3 stosuje się do terminów procesowych. Brzmienie przepisów art. 162 § 1 i § 2 O.p. wskazuje, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy a przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy kumulatywnie spełnione zostaną wszystkie określone w ustawie przesłanki, a zatem w przypadku dochowania 7-dniowego terminu do jego złożenia od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku winy w uchybieniu terminu oraz dopełnienia wraz z wnioskiem czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy spełniona została przesłanka uprawdopodobnienia przez Podatnika braku zawinienia w spóźnionym wniesieniu odwołania. Pozostałe przesłanki wynikające z art. 162 O.p. nie są przedmiotem sporu. Organ uznał, że decyzja podatkowa z 18 lipca 2022 r. została Podatnikowi doręczona skutecznie 20 lipca 2022 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał 3 sierpnia 2022 r. Organ uznał, że Podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w nieterminowym wniesieniu odwołania, bowiem spóźnienie w tym zakresie wyniknęło z braku należytej staranności po stronie Spółki. Sąd zgadza się z ustalaniami i wnioskami organu podatkowego co do tego, że Podatnik nie uprawdopodobnił braku winy w nieterminowym wniesieniu odwołania. Decyzja podatkowa z 18 lipca 2022 r. została podatnikowi doręczona skutecznie 20 lipca 2022 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał 3 sierpnia 2022 r. Decyzja została wysłana i doręczona pod adresem ul. [...] 80/82 lok. 700, [...] W., a więc pod adresem siedziby Spółki. Ten adres figurował w KRS w dniu doręczania decyzji podatkowej i figuruje do tej pory, o czym świadczą odpisy z KRS załączone do akt. Brak uprawdopodobnienia bezwinności Spółki wynika zasadniczo z tego, że Spółka skupia się głównie na wykazywaniu, że decyzja podatkowa nie została jej doręczona 20 lipca 2022 r., co jak już wyżej stwierdzono mogłoby być przedmiotem kontroli sądowej w odrębnej sprawie wywołanej skargą na postanowienie z 9 stycznia 2023 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienie odwołania od wymienionej wyżej decyzji podatkowej z 18 lipca 2022 r. Brak swej winy Spółka upatruje w tym, że o doręczeniu decyzji podatkowej i pokwitowaniu jej odbioru przez O sp. z o.o. w lipcu 2022 r. dowiedziała się dopiero 27 października 2022 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy przez jej pełnomocnika. Sąd zgadza się z jednak oceną organu, że postępowanie Spółki świadczy o braku staranności w prowadzeniu jej spraw, a nie o zaistnieniu przeszkody, której Spółka nie mogła przezwyciężyć mimo dołożenia należytej staranności. Skoro adres siedziby Spółki znajdował się w wirtualnym biurze, to obowiązkiem i ryzykiem Spółki było takie zorganizowanie działalności, aby korespondencja przychodząca na ten adres była regularnie odbierana i aby Spółka się z nią zapoznawała na bieżąco. Mówiąc wprost, Spółka powinna odbierać regularnie korespondencję z adresu, który sama wskazała. Brak zainteresowania w tym zakresie świadczy właśnie o tym, że nie powstała żadna obiektywna przeszkoda, ale Spółka sama taką przeszkodę stworzyła swoim zachowaniem. Spółka nie wykazała, nie rozwinęła zarzutu z punktu 4 skargi, na czym miałaby polegać niewłaściwa interpretacja przez organ art. 162 § 1 O.p., natomiast zarzut niewłaściwego niezastosowania, czy też zastosowania tego przepisu, o ile taka jest intencja Skarżącej, nie jest zasadny, skoro nie tylko Spółka nie uprawdopodobniła braku swej winy w spóźnionym wniesieniu odwołania, ale właściwie postępowanie Spółki polegające na zupełnym braku zainteresowania ewentualną korespondencją mogącą wpływać na wskazany w KRS adres, świadczy o wywołaniu przez Spółkę niekorzystnej dla niej sytuacji. Zarzut z punktu 6 skargi jest niezrozumiały. Nie wiadomo na czym miałaby polegać weryfikacja przez organ adresu Spółki i dlaczego organ miałby takie działania podejmować, skoro doręczył decyzję na prawidłowy adres Spółki i przesyłka została odebrana przez firmę O sp. z o.o. Organ nie musi przecież wiedzieć, w jaki sposób Spółka zabezpieczyła swoje interesy w zakresie odbierania korespondencji w wirtualnym biurze, natomiast na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji jest adnotacja doręczyciela o pozostawieniu przesyłki osobie upoważnionej i podpis osoby przyjmującej. Z powyższych względów należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. z 2023 r., poz. 259). ak