I SA/Łd 345/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 23 lutego 2022 r. nr 1001-IEE-1.711.139.2021.4.DE UNP: 1001-22-021709 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

I SA/Łd 345/22 UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie (dalej także: "organ I instancji" lub "NUS") z 28 października 2021 r., którym odmówiono E.P. (dalej także: "strona" lub "skarżący") umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...]. Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie prowadzi postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z 16.09.2016 r. obejmujący należność z tytułu podatku od towarów i usług z grudzień 2006 r. w związku z ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 2 września 2016 r. nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD. Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi (dalej także: "DUKS") z dnia 7 lipca 2011 r., nr UKS1091/W1M/50/153/11/1/101, wszczęto w sprawie skarżącego dochodzenie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks i inne dot. m.in. rozliczenia za okres od stycznia do lipca oraz od września do grudnia 2006 r. z tytułu podatku od towarów i usług, a następnie postanowieniem z 11 lipca 2011 r., nr UKS1091/W1M/50/153/11/5/104 przedstawiono w tej sprawie skarżącemu zarzuty. W dalszej kolejności postanowieniem DUKS z 17 sierpnia 2011 r. postępowanie karnoskarbowe prowadzone wobec skarżącego zostało zawieszone na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. w zw. z art. 14a kks i art. 113 § 1 kks i zakończyło się postanowieniem o umorzeniu postępowania przygotowawczego z dnia 9.04.2019 r. z powodu przedawnienia karalności. Zawiadomieniem z 19.09.2016 r. nr [...] NUS dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę skarżącego. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał ww. zawiadomienie 26.09.2016 r. Skarżący odebrał zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego 26.09.2016 r. Pismem z 30.09.2016 r. pracodawca poinformował organ egzekucyjny, że skarżący jest zatrudniony na umowę o pracę od 29.06.2013 r. na czas nieokreślony i otrzymuje wynagrodzenie brutto 1850,00 zł. Zawiadomieniem z dnia 6.10.2016 r. nr 1002-EA.511.2.544.2016.EW/78141 organ egzekucyjny dokonał zajęcia udziałów skarżącego w H. Spółka z o.o. Zawiadomienie zostało przesłane do Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi Sąd Gospodarczy XX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego i przyjęte do akt rejestrowych. W tym przedmiocie zostało wydane postanowienie z 18.11.2016 r. [...]. Zawiadomieniem z 31.01.2017 r. nr [...] NUS dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w W. S.A. Bank odebrał zawiadomienie o zajęciu 31.01.2017 r., natomiast skarżący w dniu 10.02.2017 r. Bank poinformował organ egzekucyjny, iż na rachunku skarżącego brak jest środków na realizację zajęcia. W dniu 6.04.2021 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia następujących ruchomości skarżącego: • przyczepa lekka ciężarowa SAM rok produkcji 2011, nr rej. [...]; • przyczepa lekka ciężarowa SAM rok produkcji 2013, nr rej. [...]; • ciągnik rolniczy UNIWERSAŁ U-453 rok produkcji 1996, nr rej. [...], a w dniu 12.04.2021 r. skarżący potwierdził otrzymanie odpisu protokołu zajęcia i odbioru ruchomości. Pismem z dnia 19 kwietnia 2021 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2021 r. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. z uwagi na przedawnienie należności nim objętych. Postanowieniem z 26.05.2021 r. Nr 1002-SEE.711.2021.JD/20361 NUS odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. Strona złożyła na to rozstrzygnięcie zażalenie. Postanowieniem z 16.09.2021 r. nr 1001-IEE-1.711.67.2021.7/DE UNP 1001-21-096988 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z 28.10.2021 r. nr 1002-SEE.711.2021.JD/39741 NUS ponownie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożył na nie zażalenie. Postanowieniem z 23 lutego 2022 r. DIAS utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie, wskazując, że w analizowanej sprawie przedmiotowe zobowiązanie podatkowe, co do zasady, uległoby przedawnieniu 31.12.2012 r. Jednak w trakcie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zaistniały zdarzenia, które zawiesiły oraz przerwały bieg terminu przedawnienia, tym samym wydłużając termin przedawnienia zobowiązania skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2006 roku. DIAS wskazał na wszczęcie wobec strony w dniu 7.07.2011 r. dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, a następnie sporządzenie w dniu 11.07.2011 r. postanowienia o przedstawieniu zarzutów (ogłoszone w dniu 3.08.2011 r.). W jego ocenie przedstawienie stronie zarzutów stanowiło wystarczającą formę poinformowania jej o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym i jednocześnie wystarczającą przesłankę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej także: "o.p."). Organ nadzoru wskazał, że obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego ustawodawca wprowadził dopiero w październiku 2013 roku, stąd brak było konieczności kierowania odrębnego zawiadomienia w tym zakresie. Postępowanie karnoskarbowe zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania z 9 kwietnia 2019 r. i jest ono prawomocne. Wobec powyższych okoliczności DIAS stanął na stanowisku, że okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2006 roku trwał od 7.07.2011 r. do 13.06.2019 r. z uwagi na dyspozycję art. 70 § 6 o.p. DIAS nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że rozstrzygnięcie o umorzeniu dochodzenia uchyla wszystkie skutki procesowe związane z wszczęciem dochodzenia, w tym w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wyjaśnił, że w art. 70 § 7 pkt 1 ustawy o.p. (który m.in. wskazuje kiedy bieg terminu przedawnienia biegnie dalej po jego zawieszeniu), jest mowa o zakończeniu prawomocnego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Ustawodawca nie uzależnił skutku, o którym mowa w hipotezie ww. przepisu, od określonego sposobu/rodzaju prawomocnego zakończenia dochodzenia. Organ nadzoru zwrócił również uwagę, że stosownie do obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy o.p., obowiązującego od 15.10.2013 r., NUS pismem z 20.09.2019 r. nr 1002-SEW.800.16.2019.BA.48070 poinformował skarżącego, że bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. od 14.06.2019 r. Zdaniem DIAS, w rzeczywistości okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia trwał dalej, w związku z inną przesłanką, wynikająca z art. 70 § 6 pkt 2 o.p., gdyż strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję DIAS z 2.09.2016 r. nr 1001-PT3/4213.49.2015.8.U91.U02.AAD w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za listopad i grudzień 2006 roku oraz nadwyżki w podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za wrzesień i październik 2006 roku. Prawomocny wyrok WSA w Łodzi z 16.02.2017 r. sygn. akt I SA/Łd 991/16 oddalający ww. skargę wpłynął do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 24.10.2019 r. Okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, wynikający z zaistnienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 2 ustawy o.p., trwał zatem od 14.06.2019 r. do 24.10.2019 r. Mając na względzie powyższą argumentację DIAS wskazał, że terminem płatności zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2006 r. był 25.01.2007 r., a zatem 5 letni bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 1.01.2008 r. i trwał do 6.07.2011 r. (1.283 dni), kiedy to od 7.07.2011 r. do 24.10.2019 r. trwało zawieszenie biegu tego terminu. Zdaniem organu odwoławczego zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, w wyniku zaistnienia przesłanek z art. 70 § 6 pkt 1 i 2 ustawy o.p. Dalszy bieg 5 letniego terminu przedawnienia rozpoczął się 25.10.2019 r. i co do zasady kończyłby się 20.04.2021 r., jednak przed upływem tego terminu organ egzekucyjny 6.04.2021 r. zajął skarżącemu ruchomości, o czym został on zawiadomiony. Tym samym, zdaniem DIAS, z dniem 6 kwietnia 2021 r. doszło po raz kolejny do skutecznego przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p. i od 7.04.2021 r. biegnie on na nowo. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem organu nadzoru. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania oraz podniosła zarzuty: 1. naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c w zw. z art. 121 w zw. z art. 122 o.p. poprzez: a) utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, w której doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, b) niezbadanie przez organ drugiej instancji przesłanek wszczęcia postępowania karnoskarbowego, które miało charakter instrumentalny, c) błędne uznanie, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia poprzez wszczęcie postępowania karnoskarbowego, w sytuacji, w której wszczęcie postępowania miało charakter instrumentalny, a nadto podatnik nie został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, d) błędne uznanie, że przedstawienie zarzutów stanowiło wystarczającą formę poinformowania Skarżącego o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym i jednocześnie wystarczająca przesłankę do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, e) prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, f) niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. naruszenie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik, tj: a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy w szczególności w zakresie czynności podejmowanych przez organ prowadzący postępowanie karnoskarbowe b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie strony do organów administracji publicznej, które nie rozważyły okoliczności wszczęcia postępowania karnoskarbowego tuż przed upływem terminu przedawnienia należności podatkowej, jego zawieszenia kilka dni od momentu wszczęcia i podjęcia zawieszonego postępowania na kilka dni przed jego umorzeniem, a co się z tym wiąże braku jakichkolwiek czynności w tym postępowaniu, wreszcie umorzenia tegoż postępowania wskutek przedawnienia. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.). Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione. Kontroli Sądu poddano postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie NUS w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2006 roku. W tym tytule wykonawczym jako podstawę prawną obowiązku wskazano orzeczenie DIAS z dnia 2.09.2016 r. nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD. Sąd zwraca uwagę, że decyzja będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...] była kontrolowana przez sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 944/17 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 991/16 w sprawie ze skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 2 września 2016 r., nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września do grudnia 2006 r. Oznacza to, że decyzja będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...] stała się nie tylko ostateczna ale i prawomocna. Co ważne DIAS wydając decyzję będąca podstawą tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...] w pierwszej kolejności ocenił, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tą decyzją. W tym zakresie wskazał, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w związku z wszczęciem dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w złożonych przez podatnika deklaracjach VAT-7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddając skargę prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 991/16 potwierdził w tym zakresie stanowisko DIAS. WSA w Łodzi nie stwierdził również przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na naruszenia obowiązku zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wniosek strony o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2006 roku zmierza do obejścia określonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji. Sąd wyjaśnia, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Omawiana zasada ogólna jest niezwykle istotna z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Gwarantuje ona bowiem pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. W doktrynie prawa podkreśla się również, że: "tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji (postanowienia) lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji (postanowienia) ostatecznej. Zapewnienie jednak bezpieczeństwa obrotu prawnego nie może bowiem być celem samym w sobie. Ustawodawca dopuszcza zatem możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały one enumeratywnie wymienione w Ordynacji podatkowej. Są to: 1) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240–246 o.p.); 2) stwierdzenie w całości lub w części nieważności decyzji ostatecznej (art. 247–252 o.p.); 3) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, dotkniętej innymi wadami niż w trybach wyżej określonych (art. 253–256 o.p.). W doktrynie prawa podkreśla się, że system nadzwyczajnych środków weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych opiera się na zasadzie niekonkurencyjności. Oznacza to, że poszczególne wyżej wymienione nadzwyczajne środki weryfikacji służą do wyeliminowania z obrotu prawnego tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji (postanowienia), bez możliwości stosowania ich zamiennie. Ponadto wskazuje się, że procedury te pozostają w ścisłej zależności od postępowania zwyczajnego." (S. Presnarowicz [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344, red. L. Etel, Warszawa 2022, art. 240). Sąd podkreśla, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie może służyć powtórnemu rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Tryb ten nie może bowiem zastępować zwykłego trybu zaskarżania decyzji wymiarowych w drodze odwołania. Nie ma on też prymatu przed nadzwyczajnymi środkami wzruszenia decyzji ostatecznych, tj. postępowaniami w przedmiocie zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Dopóki zatem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja DIAS z 2.09.2016 r. nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD rozstrzygająca, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., to organ nadzoru zobowiązany był do utrzymania postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 16.09.2016 r. Sąd zauważa, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niektórych innych ustaw. Jednakże stosownie do przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9. na żądanie wierzyciela; 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wystąpienie jednej z przewidzianych w art. 59 § 1 u.p.e.a. przesłanek obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie zależy od uznania organu egzekucyjnego, lecz wyłącznie od wystąpienia okoliczności wskazanych w ww. przepisie. Sąd dokonując subsumpcji ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego pod normę prawną wyrażoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. doszedł do przekonania, że organy egzekucyjny zasadnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skoro możliwości zakwestionowania ostatecznej decyzji DIAS z 2.09.2016 r. nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD na drodze sądowoadministracyjnej okazały się nieskuteczne, to stronie pozostaje jedynie możliwość uruchomienia jednego z trybów nadzwyczajnych, tj. wystąpienia z wnioskiem o: 1) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, w trybie wznowienia postępowania podatkowego (art. 240–246 o.p.); 2) stwierdzenie w całości lub w części nieważności decyzji ostatecznej (art. 247–252 o.p.); 3) uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, dotkniętej innymi wadami niż w trybach wyżej określonych (art. 253–256 o.p.). Sąd stwierdza, że dopiero po ostatecznym wyeliminowaniu z obrotu prawnego - w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych - ostatecznej decyzji DIAS z dnia 2.09.2016 r. nr 1001-PT3.4213.49.2015.8.U91.U02.AAD, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na spełnienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. może okazać się skuteczny W związku z powyższym zarzuty skargi okazały się niezasadne a Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postąpił prawidłowo utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie, którą odmówiono stronie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16.09.2016 r. nr [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. k.ż.