I SA/Ol 81/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Janowska Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółka Akcyjna z siedzibą w Olsztynie z dnia 20 lutego 2026 r., nr WPU-FEWM.01.09-IP.02-0065/24.2026(1415), w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę.

I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej jako: "wnioskodawca", "spółka", "strona", "skarżąca") złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" (dalej jako: "projekt") w ramach konkursu nr [...], który został zarejestrowany pod numerem [...]" (dalej jako: "wniosek", "wniosek o dofinansowanie"). Jak wynika z treści wniosku o dofinansowanie, projekt polega na wprowadzeniu nowych pakietów usług związanych z branżą budowlaną, łączącego usługi budowlane, projektowe i techniczne. Sprawa zainicjowana ww. wnioskiem była przedmiotem rozpatrzenia przez Warmińsko-Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie (dalej jako: "IP", "organ"). Szczegółowe zasady i sposób finansowania oraz tryb i warunki ubiegania się o dofinansowanie zostały określone w Szczegółowym Opisie Priorytetów FEWiM 2021-2027 Programu Regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021-2027 (dalej jako: "SZOP FEWiM" lub "SZOP") oraz w Regulaminie wyboru projektów, nr naboru: [...] Programu Regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021- 2027, [...] (typ projektu [...]), dalej jako: "regulamin". Po analizie wniosku pismem z 3 lipca 2025 r. IP poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie projektu z powodu niespełnienia wszystkich kryteriów zerojedynkowych, których spełnienie jest konieczne do przyznania dofinansowania, tj. Kryterium nr 1 Możliwość dofinansowania przez projekt. Wskutek wniesionego w dniu 22 lipca 2025 r. protestu w informacji z 13 sierpnia 2025 r. o jego organ wskazał, że wniosek należy skierować do ponownej oceny kwalifikowalności wydatku, jakim jest pojazd terenowy (ATV) typu "quad" w zakresie: 1. Zgodności z art. 7 ust 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1058 z 24 czerwca 2021 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności (Dz.Urz.UE.L.2021.231.60, ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie 2021/1058", 2. Zgodności z Zasadami kwalifikowalności wydatków w ramach Priorytetu [...] (typ [...]) programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021-2027 (rozliczanie kosztami rzeczywistymi): 2 Wydatki niekwalifikowalne w projekcie - pkt 13: "zakup środków transportu z podgrupy 741". W uzasadnieniu informacji wskazano, że IP nie jest w stanie określić, czy pojazd typu "quad" spełnia kryteria kwalifikowalności według KŚT 741. W toku ponownej oceny wniosku o dofinansowanie IP dwukrotnie (pismami z 27 sierpnia i 20 listopada 2025 r.) zwróciła się do wnioskodawcy o przedłożenie uzupełnienia/poprawy wniosku o dofinansowanie projektów w zakresie doprecyzowania informacji dotyczących pojazdu terenowego. W pierwszym wezwaniu IP wyjaśniła, że pojazdy typu "quad" należy zakwalifikować do pojazdów w kategorii KŚT 741, w związku z czym trzeba przedstawić środek transportu spełniający zasady kwalifikowalności wydatków lub przenieść wydatek do niekwalifikowalnych. Jeśli nie istnieje realna alternatywna technologia należy szczegółowo uzasadnić jej brak. Skarżąca, poprawiając wniosek o dofinansowanie, zamieniła wydatek - pojazd terenowy (ATV) na pojazd terenowy UTV. Wskutek drugiego wezwania wnioskodawca w piśmie z 24 listopada 2025 r. wskazał, że pojazd będzie przystosowany do przewozu towarów, będzie wyposażony w skrzynię ładunkową trwale oddzieloną od kabiny. W ostatecznej wersji wniosku o dofinansowanie oraz sekcji C5 biznesplanu w części Uzasadnienie dla poniesienia poszczególnych wydatków wykazanych w harmonogramie rzeczowo-finansowym przewidział zakup pojazdu terenowego (UTV) - 1 szt., który ma właściwości terenowe, tj.: (-) zdolności poruszania się po trudnym terenie, takim jak błoto, piasek, śnieg czy strome zbocza, (-) możliwość szybkiego i bezpiecznego przemieszczania się po placu budowy, (-) umożliwienie bardziej efektywnego zarządzania czasem pracy oraz lepszego nadzorowania różnych sekcji projektu, (-) możliwość ciągnięcia przyczepy, (-) łatwość transportowania narzędzi, paliwa do koparek, materiałów budowlanych. Skarżąca w biznesplanie wskazała także, że brak jest dostępnych pojazdów elektrycznych spełniających wymagania homologacyjne i użytkowe, co powoduje, że wybór UTV w technologii spalinowej jest jedyną realną i zasadną możliwością. Według dostępnych danych rynkowych i ofert producentów/dystrybutorów (m.in. Polaris, Can-Am, Kawasaki, John Deere) brak jest pojazdów elektrycznych klasy UTV posiadających homologację T1b. Modele elektryczne dostępne obecnie na rynku posiadają wyłącznie homologację L7e i są projektowane jako pojazdy rekreacyjne. Obecnie elektryczne pojazdy UTV nie są przystosowane do pracy w środowisku wysokiej wilgotności czy nawodnienia - brak im odpowiedniego stopnia ochrony IP akumulatora i elektroniki, co uniemożliwia brodzenie w wodzie. W trakcie weryfikacji wniosku o dofinansowanie w ramach Kryterium nr 1 Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt IP zwróciła się do eksperta ds. innowacyjności (zamieszczonego w Wykazie ekspertów programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021-2027) z prośbą o wydanie opinii celem opinii było ustalenie, czy istnieje realna alternatywna technologia dla pojazdu UTV wskazanego przez skarżącą we wniosku oraz biznesplanie. W uzyskanej opinii ekspert jednoznacznie stwierdził, że "(...) istnieje, jest dostępna i osiągalna technologia, która nie przewidywałaby spalania paliw kopalnych, a zastosowanie tej technologii będzie prowadziło do osiągnięcia założonych celów przedmiotowego projektu". Po analizie wniosku wraz z jego uzupełnieniami i poprawkami na podstawie art. 56 ust. 4 i 7 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r. poz. 1079, ze zm.), dalej również: "ustawa wdrożeniowa", pismem z 16 stycznia 2026 r. IP poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu. Organ wskazał, że zgodnie z opinią eksperta na podstawie analizy dokumentacji aplikacyjnej stwierdzono, że przedmiotowy projekt przewiduje zakup pojazdu terenowego UTV (pojazd terenowy o parametrach techniczno-roboczych: typ nadwozia UTV, napęd 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu, dostosowany do pracy w trudnych warunkach terenowych, silnik spalinowy, 4- cylindrowy (zbiornik paliwa 45,4 l), zawieszenie z większym skokiem (przód/tył - ok. 63 cm/ 65 cm), skrzynia biegów 7-biegowa (dwusprzęgłowa), kabina dwumiejscowa, techniczna o charakterze roboczym przeznaczona dla operatora i jednego pracownika pomocniczego, brak wyposażenia typowego dla pojazdów osobowych, konstrukcja kompaktowa, zamknięta lub półotwarta, przegroda (kabina jest trwale oddzielona od skrzyni ładunkowej konstrukcją ramową pojazdu), brak fizycznej możliwości połączenia przestrzeni pasażerskiej z przestrzenią towarową, skrzynia ładunkowa otwarta, użytkowa przeznaczona wyłącznie do przewozu materiałów, narzędzi i sprzętu, nieposiadająca jakichkolwiek elementów pasażerskich). Nadto zidentyfikowano realną alternatywną technologię dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego UTV wyposażonego w silnik spalinowy i zasilanego paliwem ciekłym. Przyjęto założenia: 1. Jako produkt referencyjny przyjęto pojazd terenowy z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu, dostosowany do pracy w trudnych warunkach terenowych, 2. Pominięto wyposażenie w postaci 4-cylindrowego silnika spalinowego, zbiornika paliwa 45,4 I, skrzyni 7-biegowej dwusprzęgłowej - jako elementów niewystępujących w standardowej technologii (napęd elektryczny), 3. Pozostałe elementy reprezentujące minimalne parametry techniczne, robocze i/lub konstrukcyjne (zawieszenie z większym skokiem przód/tył - ok. 63 cm/65 cm), kabina dwumiejscowa, techniczna o charakterze roboczym przeznaczona dla operatora i jednego pracownika pomocniczego, brak wyposażenia typowego dla pojazdów osobowych, konstrukcja kompaktowa, zamknięta lub półotwarta, przegroda (kabina jest trwale oddzielona od skrzyni ładunkowej konstrukcją ramową pojazdu), brak fizycznej możliwości połączenia przestrzeni pasażerskiej z przestrzenią towarową, skrzynia ładunkowa otwarta, użytkowa przeznaczona wyłącznie do przewozu materiałów, narzędzi i sprzętu, nieposiadająca jakichkolwiek elementów pasażerskich). W uzasadnieniu do oceny organ wyjaśnił, że pojazdy UTV (Utility Terrain Vehicle) to m.in. użytkowe, wielozadaniowe (transportowe, ratownicze, rekreacyjne, zadaniowe/robocze szeroko stosowane w rolnictwie, leśnictwie, pracach komunalnych i budowlanych) pojazdy terenowe wyposażone w stabilną, wytrzymałą ramę oraz kompletną kabinę kierowcy i pasażera, mogą być wyposażone w przestrzeń ładunkową. W Polsce stanowią doposażenie służb leśnych, zakładów komunalnych czy służb ratowniczych jako specjalne pojazdy wielozadaniowe przeznczone do działań ekologiczno-chemicznych, przeciwpowodziowych, do przewozu ratowników oraz niezbędnego w tych działaniach sprzętu ratowniczego. Pojazdy UTV występują jako jednostki napędzane energią elektryczną. Przyjmując według definicji "realnej alternatywnej technologii", istnieje, jest dostępna i osiągalna technologia, która nie przewidywałaby spalania paliw kopalnych, a zastosowanie tej technologii będzie prowadziło do osiągnięcia założonych celów przedmiotowego projektu (zidentyfikowano realną alternatywną technologię dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu). IP podała, że uzyskana liczba punktów z kryteriów branych pod uwagę przy wyliczeniu minimum punktowego 50% dla projektu wyniosła 23 pkt na 24 pkt możliwe do uzyskania, co stanowiło 95,83% maksymalnej liczby punktów. Łącznie w ramach oceny kryteriów wyboru projekt otrzymał 48 pkt. W związku z powyższym na podstawie §9 ust. 22 regulaminu projekt otrzymał negatywną ocenę, o której mowa w art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej z powodu niespełnienia kryteriów zerojedynkowych, tj. Kryterium nr 1 Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt. Od powyższej oceny wnioskodawca wniósł protest, w którym stanowisko IP zanegował w całości. Podniósł, że działania organu naruszyły zasady równego traktowania wnioskodawców oraz przepisy wynikające z: 1) rozporządzenia 2021/1058 - art. 7 ust. 1, 2) Wytycznych kwalifikowalności wydatków, 3) regulaminu oraz zasady rzetelności i przejrzystości postępowania konkursowego. Nadto zdaniem strony, nie odnosząc się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dokonując dowolnej oceny stanowiska wnioskodawcy, IP naruszyła zasady dotyczące sporządzania uzasadnienia oceny,. W opinii spółki zbyt lakoniczne, powierzchowne lub wręcz pozorne uzasadnienie decyzji narusza fundamentalne zasady prawa administracyjnego: zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz zasadę przekonywania i zasadę prawdy obiektywnej. Strona wskazała, że pismem z 27 sierpnia 2025 r. została poinformowana, jakie środki transportu nie są kwalifikowane w ramach projektu. IP podała jednocześnie, że istnieje możliwość zakupu urządzenia, maszyny, środków zasilanych paliwami, kopalnymi w celu realizacji projektów, które przyczyniają się do osiągnięcia celów szczegółowych programu, tylko wtedy, gdy nie istnieje realna alternatywna technologia. Wnioskodawca został pouczony, że jeśli nie istnieje realna alternatywna technologia, należy uzasadnić jej brak. Biorąc pod uwagę powyższe, spółka zarówno w piśmie z 5 września 2025 r., jak również z piśmie z 24 listopada 2025 r. przedstawiła szeroką argumentację dla uzasadnienia, dlaczego w niniejszym przypadku nie można zastosować pojazdu z silnikiem elektrycznym. Zgodnie z wezwaniem przedłożyła również oferty dotyczące zakupu przedmiotowego pojazdu. Wyjaśniła, że pojazd UTV z silnikiem spalinowym (który w ramach projektu chciała kupić), to pojazd użytkowo-terenowy zaprojektowany do pracy w trudnym terenie, również do przewozu osób, ale przede wszystkim narzędzi, materiałów, paliwa na terenie budowy czy sprzętu. Jego funkcja spełnienia potrzeby operacyjne i logistyczne na placu budowy. Strona podniosła, że w żadnym miejscu uzasadnienia organ nie podał, które konkretnie podmioty wykorzystują pojazdy UTV w wersji elektrycznej. Pismem z 20 lutego 2026 r. IP poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu wskazała, że zarzuty odnośnie możliwości uznania w ramach projektu za kwalifikowalne wydatki na zakup pojazdu terenowego UTV (pojazd typu "quad") zasilanego paliwami kopalnymi, wyposażonego w silnik spalinowy, sprowadza się do polemiki z ustaleniami Komisji Oceny Projektów (KOP), że istnieje alternatywne rozwiązanie dla pojazdu terenowego UTV, a zarzuty mają charakter ogólny i sprowadzają się do porównywania pojazdu elektrycznego z tym wyposażonym w silnik elektryczny. Nadto organ wywiódł, że z opisu projektu nie wynika, że planowany do zakupu pojazd UTV stanowi unikatowy, niewystępujący na rynku sprzęt o ściśle określonych parametrach, które są niezbędne do zrealizowania projektu i mogą być zapewnione wyłącznie z wykorzystaniem pojazdu wyposażonego w silnik spalinowy. Przedstawiony opis parametrów nie wykazuje na unikatowość tego pojazdu, a tym samym do analizy przyjęto założenia typowego pojazdu UTV, które wskazano w projekcie. IP wyjaśniła, że pojazdy UTV (Utility Terrain Vehicle) to m.in. użytkowe, wielozadaniowe (transportowe, ratownicze, rekreacyjne, zadaniowe/robocze szeroko stosowane w rolnictwie, leśnictwie, pracach komunalnych i budowlanych) pojazdy terenowe wyposażone w stabilną, wytrzymałą ramę oraz kompletną kabinę kierowcy i pasażera, mogą być wyposażone w przestrzeń ładunkową. W Polsce stanowią doposażenie służb leśnych, zakładów komunalnych czy służb ratowniczych jako specjalne pojazdy wielozadaniowe przeznczone do działań ekologiczno-chemicznych. przeciwpowodziowych, do przewozu ratowników oraz niezbędnego w tych działaniach sprzętu ratowniczego. Pojazdy UTV występują jako jednostki napędzane energią elektryczną. W związku z powyższym organ uznał, że istnieje, jest dostępna i osiągalna technologia, która nie przewidywałaby spalania paliw kopalnych, a zastosowanie tej technologii będzie prowadziło do osiągnięcia założonych celów przedmiotowego projektu (zidentyfikowano realną alternatywną technologię dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a tym samym o przekazanie sprawy do IP w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia. Spółka wniosła też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia: 1. art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez brak prawidłowej weryfikacji protestu, nierozważanie wszystkich okoliczności w nim podniesionych, dokonanie dowolnej oceny projektu, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, zasadom doświadczenia życiowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że projekt skarżącej nie spełnia kryteriów oceny projektu, 2. art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak pełnego, precyzyjnego uzasadnienia, w którym IP odniosłaby się do wszystkich argumentów przedstawionych w proteście, brak wyjaśnienia w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, dlaczego argumentacja strony nie została uwzględniona przez organ, 3. art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), dalej jako: "k.p.a." poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, bez szczegółowej analizy stanu faktycznego, pomimo że w proteście, jak i w toku postępowania spółka szczegółowo wyjaśniała, dlaczego pojazd o napędzie elektrycznym nie spełni swojej roli w jej działalności. Ponadto informacji zarzucono naruszenie: 1. §9 ust. 22 regulaminu w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zw. z rozporządzeniem 2021/1058 poprzez uznanie, że projekt nie spełnia wszystkich kryteriów wyboru projektu, podczas gdy w ocenie skarżącej kryteria te zostały spełnione, a strona wykazała, dlaczego w zakresie je działalności zasadne i konieczne jest zastosowanie pojazdu z silnikiem spalinowym, bez możliwości korzystania z pojazdu elektrycznego, który nie spełniłby swojej roli zważając na specyfikę działalności spółki, 2. art. 7 ust. 1 lit. h ppkt i-iii rozporządzenia 2021/1058 w zw. z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1161 z 20 czerwca 2019 r. zmieniająca dyrektywę 2009/33/WE w sprawie promowania ekologicznie czystych i energooszczędnych pojazdów transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.2019.188.116), dalej jako: "rozporządzenie 2019/1161", poprzez (-) brak uwzględnienia okoliczności, że w przypadku działalności strony pojazd o napędzie elektrycznym nie spełni założeń projektu, z uwagi na mniejszą moc, mniejszy zasięg, ale przede wszystkim brak możliwości ładowania w każdym czasie, problem z dostępem do ładowania na placu budowy, co szeroko zostało omówione w proteście, a tym samym niezasadne uznanie, że pojazd zasilany elektrycznie jest alternatywną technologią, możliwą do osiągnięcia celów szczegółowych programu, podczas gdy w ocenie skarżącej pojazd o napędzie elektrycznym nie stanowi alternatywnej technologii, (-) brak uwzględnienia okoliczności, że brak jest zasadności dla zastosowania tej technologii (pojazdu zasilanym elektrycznie) w kontekście charakteru projektu, specyfiki pojazdu i zakładanych celów projektu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że porównanie pojazdów o napędzie elektrycznym oraz tych z silnikiem spalinowym było niezbędne do wykazania nieracjonalnego, sprzecznego z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania IP, która w informacji z 20 lutego 2026 r. jedynie powieliła argumentację z negatywnej oceny projektu z 16 stycznia 2026 r. W szczególności organ nie rozważył podnoszonych przez stronę argumentów o braku możliwości ładowania pojazdu na placu budowy, które jej zdaniem powinny być szczegółowo zweryfikowane i poddane ocenie. Skarżąca uważa, że, aby uznać UTV elektryczne za "osiągalną" i efektywną technologię w projekcie, należałoby wykazać możliwość zapewnienia zgodnej z wymaganiami infrastruktury ładowania, w tym odpowiednich parametrów zasilania, zabezpieczeń i warunków środowiskowych, czego IP. Spółka opisała, że na budowie, zwłaszcza w fazie początkowej (roboty ziemne), często nie ma stałego przyłącza energetycznego, a zasilanie zapewnia agregat zasilany paliwem kopalnym (benzyna, diesel), występują bardzo trudne warunki środowiskowe (błoto, zastoiska wodne), a priorytetem jest zasilanie prac i zaplecza budowy celem umożliwienia sprawnej, bezpiecznej i ekonomicznie uzasadnionej realizacji zleconych robót a nie cykliczne, wielogodzinne ładowanie pojazdów. Powyższe oznacza, że technologia UTV elektrycznego nie spełnia przesłanki "osiągalności" jako "realna alternatywna technologia" dla projektu, a więc nie może stanowić podstawy do uznania wydatku na UTV spalinowe za niekwalifikowalny W odpowiedzi na skargę IP wniosła o oddalenie skargi w całości jako bezpodstawnej. Organ uważa, że twierdzenia skarżącej, że jednym z powodów, dla którego pojazd trenowy UTV nie ma alternatywnej technologii niespalinowej są trudności z dostępem do ładowania elektrycznego jest nieprawdziwe. Skarżąca bowiem przewidziała w projekcie zakup innych urządzeń zasilanych elektrycznie, wykorzystywanych na terenie budowy, w przypadku których nie wskazywała na trudności w zakresie ładowania elektrycznego na terenie budowy [tj. traktorek koszący elektryczny (1 szt.), pojazd dostawczy elektryczny (1 szt.), wozidło terenowe elektryczne (1 szt.), minikoparka budowlana elektryczna (1 szt.)]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 §3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wyłączeniami, o których mowa w art. 76 ww. ustawy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 oraz regulamin. Zgodnie z art. 68 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 66, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresach, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania. Według art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 66, informuje wnioskodawcę o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. Z art. 7 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 2021/1058 wynika, że wsparcia z EFRR i Funduszu Spójności nie udziela się: (...) h) inwestycje w zakresie produkcji, przetwarzania, transportu, dystrybucji, magazynowania lub spalania paliw kopalnych, z wyjątkiem: (i) wymiany systemów ciepłowniczych zasilanych stałymi paliwami kopalnymi, tj. węglem kamiennym, torfem, węglem brunatnym, łupkami bitumicznymi, na systemy grzewcze zasilane gazem ziemnym w celu: (-) modernizacji systemów ciepłowniczych i chłodniczych do stanu "efektywnego systemu ciepłowniczego i chłodniczego", zdefiniowanego w art. 2 pkt 41 dyrektywy 2012/27/UE, (-) modernizacji elektrociepłowni do stanu "wysokosprawnej kogeneracji", zdefiniowanej w art. 2 pkt 34 dyrektywy 2012/27/UE, (-) inwestycji w wymianę instalacji zasilanych węglem kamiennym, torfem, węglem brunatnym lub łupkami bitumicznymi, na kotły i systemy ciepłownicze zasilane gazem ziemnym w budynkach mieszkalnych i niemieszkalnych; (ii) inwestycji w rozbudowę, zmianę przeznaczenia, przekształcenie lub modernizację sieci przesyłowych i dystrybucyjnych gazu pod warunkiem, że inwestycje takie przygotowują te sieci na wprowadzenie do systemu gazów odnawialnych i niskoemisyjnych, takich jak wodór, biometan i gaz syntezowy, oraz umożliwiają zastąpienie instalacji zasilanych stałymi paliwami kopalnymi; (iii) inwestycji w: (-) ekologicznie czyste pojazdy zdefiniowane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/33/WE 43 do celów publicznych, oraz (–) pojazdy, statki powietrzne i jednostki pływające zaprojektowane i zbudowane lub przystosowane do użytku przez służby ochrony ludności i straż pożarną. W myśl §9 ust 22 regulaminu projekt otrzymuje negatywną ocenę, zgodnie z art. 56 ust. 5 i 6 ustawy wdrożeniowej w przypadku: 1) niespełnienia co najmniej jednego kryterium zerojedynkowego lub 2) nieuzyskania co najmniej 50% maksymalnej liczby punktów, lub 3) gdy projekt nie może być wybrany do dofinansowania z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w niniejszym naborze. Osią sporu natomiast jest to, czy dla zaplanowanego w ramach projektu pojazdu terenowego UTV (zasilanego paliwami kopalnymi, o określonych we wniosku parametrach, przeznaczonego w projekcie do przewozu narzędzi, materiałów, paliwa, sprzętu na terenie budowy) istnieje realna alternatywna technologia (tj. zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 2021/1058 wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego nie udziela się na inwestycje w zakresie produkcji, przetwarzania, transportu, dystrybucji, magazynowania lub spalania paliw kopalnych z wyjątkami. Bez uszczerbku dla art. 7 ppkt (i)-(iii), ust. 1 lit. h i ust. 2-4 rozporządzenia wsparcie z EFRR/FS/FST na inwestycje w maszyny lub urządzenia zasilane poprzez spalanie paliw kopalnych mogą być uznane za kwalifikowalne tylko wtedy, gdy nie istnieje realna alternatywna technologia). W ocenie organu (z udziałem eksperta ds. innowacyjności i po dwukrotnym wezwaniu strony: w dniu 27 sierpnia 2025 r. - o ponowną analizę projektu w zakresie kwalifikowalności wydatku na pojazd terenowy UTV oraz w dniu 20 listopada 2025 r. - o uzupełnienie/poprawę wniosku o dofinansowanie w zakresie doprecyzowania informacji dotyczących pojazdu terenowego UTV) - strona nie spełniła kryterium wyboru projektów nr 1 (Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt) w zakresie kwalifikowalności wydatku na zakup ww. pojazdu terenowego pod kątem wymogów określonych w art. 7 ust. 1 lit. h i ust. 2-4 rozporządzenia nr 2021/1058. Ekspert bowiem stwierdził (odnosząc się do parametrów pojazdu) że: "istnieje, jest dostępna i osiągalna technologia, która nie przewidywałaby spalania paliw kopalnych a zastosowanie tej technologii będzie prowadziło do osiągnięcia założonych celów przedmiotowego projektu (zidentyfikowano realną alternatywną technologię dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu).". IP nie miała zatem możliwości uznania za kwalifikowalny wydatek na inwestycje w maszyny/urządzenia/pojazdy zasilane paliwem kopalnym, gdy istnieje realna alternatywna technologia. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się strona wskazując, że uzasadnieniem dla poniesienia wydatków na ten pojazd są: (-) jego zdolności poruszania się po trudnym terenie, takim jak błoto, piasek, śnieg czy strome zbocza, (-) możliwość szybkiego i bezpiecznego przemieszczania się po placu budowy, (-) pozwala on na bardziej efektywne zarządzanie czasem pracy oraz lepsze nadzorowanie różnych sekcji projektu, (-) możliwość ciągnięcia przyczepy, (-) łatwość transportowania narzędzi, paliwa do koparek, materiałów budowlanych. Wskazała też, że brak jest dostępnych pojazdów elektrycznych spełniających wymagania homologacyjne i użytkowe, a to powoduje, że wybór UTV w technologii spalinowej jest jedyną realną i zasadną możliwością. Według dostępnych danych rynkowych i ofert producentów/dystrybutorów (m.in. Polaris, Can-Am, Kawasaki, John Deere) brak jest pojazdów elektrycznych klasy UTV posiadających homologację T1b (ciągniki rolnicze). Modele elektryczne dostępne obecnie na rynku posiadają wyłącznie homologację L7e i są projektowane jako pojazdy rekreacyjne. Podniosła też, że obecnie elektryczne pojazdy UTV nie są przystosowane do pracy w środowisku wysokiej wilgotności czy nawodnienia - brak im odpowiedniego stopnia ochrony IP akumulatora i elektroniki, co uniemożliwia brodzenie w wodzie. Strona zwróciła również uwagę, że w przypadku jej działalności pojazd o napędzie elektrycznym nie spełni założeń projektu, z uwagi na mniejszą moc, mniejszy zasięg, brak możliwości ładowania w każdym czasie (problem z dostępem do ładowania na placu budowy). W ocenie sądu w realiach przedmiotowej sprawy rację należy przyznać organowi. Wskazać bowiem należy na wstępie, że możliwość kwalifikowalności wydatku (uwzględniając dokumentację aplikacyjną) dotyczyła pojazd terenowy UTV o parametrach techniczno-roboczych: (-) typ nadwozia UTV, (-) napęd 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu, dostosowany do pracy w trudnych warunkach terenowych, (-) silnik spalinowy, 4 - cylindrowy (zbiornik paliwa 45,4 l), zawieszenie z większym skokiem (przód/tył - ok. 63 cm/ 65 cm), skrzynia biegów 7-biegowa (dwusprzęgłowa), (-) kabina dwumiejscowa, techniczna o charakterze roboczym przeznaczona dla operatora i jednego pracownika pomocniczego, (-) brak wyposażenia typowego dla pojazdów osobowych, (-) konstrukcja kompaktowa, zamknięta lub półotwarta, przegroda (kabina jest trwale oddzielona od skrzyni ładunkowej konstrukcją ramową pojazdu) brak fizycznej możliwości połączenia przestrzeni pasażerskiej z przestrzenią towarową, (-) skrzynia ładunkowa otwarta, (użytkowa przeznaczona wyłącznie do przewozu materiałów, narzędzi i sprzętu, nieposiadająca jakichkolwiek elementów pasażerskich). Ekspert dokonując oceny przyjął jako założenia: (-) jako produkt referencyjny przyjęto pojazd terenowy z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu, dostosowany do pracy w trudnych warunkach terenowych, (-) pominięto wyposażenie w postaci 4-cylindrowego silnika spalinowego, zbiornika paliwa 45,4 I, skrzyni 7-biegowej dwusprzęgłowej - jako elementów niewystępujących w standardowej technologii (napęd elektryczny), (-) pozostałe elementy reprezentujące minimalne parametry techniczne, robocze i/lub konstrukcyjne (zawieszenie z większym skokiem (przód/tył - ok. 63 cm/ 65 cm), kabina dwumiejscowa, techniczna o charakterze roboczym przeznaczona dla operatora i jednego pracownika pomocniczego, brak wyposażenia typowego dla pojazdów osobowych, konstrukcja kompaktowa, zamknięta lub półotwarta, przegroda (kabina jest trwale oddzielona od skrzyni ładunkowej konstrukcją ramową pojazdu) brak fizycznej możliwości połączenia przestrzeni pasażerskiej z przestrzenią towarową, skrzynia ładunkowa otwarta, użytkowa przeznaczona wyłącznie do przewozu materiałów, narzędzi i sprzętu, nieposiadająca jakichkolwiek elementów pasażerskich). Przyjęto zatem zbieżne parametry z tymi wskazywanymi przez stronę we wniosk, za wyjątkiem silnika spalinowego i jego parametrów. Uzasadniając natomiast stanowisko, że istnieje realna alternatywa technologiczna (w postaci pojazdu elektrycznego) dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego UTV wyposażonego w silnik spalinowy i zasilanego paliwem ciekłym wskazano, że pojazdy UTV to m.in.: użytkowe, wielozadaniowe (transportowe, ratownicze, rekreacyjne, zadaniowe/robocze szeroko stosowane w rolnictwie, leśnictwie, pracach komunalnych i budowlanych) pojazdy terenowe wyposażone w stabilną, wytrzymałą ramę oraz kompletną kabinę kierowcy i pasażera, mogą być wyposażone w przestrzeń ładunkową. W Polsce stanowią doposażenie służb leśnych, zakładów komunalnych czy służb ratowniczych jako specjalne pojazdy wielozadaniowe przeznaczone do działań ekologiczno-chemicznych, przeciwpowodziowych, do przewozu ratowników oraz niezbędnego w tych działaniach sprzętu ratowniczego. Występują jako jednostki napędzane energią elektryczną. Przyjmując wg definicji "realnej alternatywnej technologii" biegły stwierdził zatem, że istnieje, jest dostępna i osiągalna technologia, która nie przewidywałaby spalania paliw kopalnych, a zastosowanie tej technologii będzie prowadziło do osiągnięcia założonych celów przedmiotowego projektu (zidentyfikowano realną alternatywną technologię dla rozwiązania w postaci pojazdu terenowego z nadwoziem UTV o napędzie typu 2WD/4WD/4WD Lock - 4x4 z trybami dostosowującymi się do terenu). W związku z powyższym w przyjętej Informacji o negatywnej ocenie projektu stwierdzono, że strona nie spełniła kryterium zerojedynkowego nr 1 "Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt" nie zostało spełnione.". Powyższe wyraźnie zatem wskazuje, że taka alternatywa (elektryczna, czyli niskoemisyjna zgodnie z założeniami projektu) istniała. Należy jednocześnie wskazać, że IP (też ekspert w zakresie opiniowanym) dokonując rozstrzygnięcia bazują na dokumentacji aplikacyjnej i to strona odpowiada za jej treść. Z opisu projektu dokonanego przez stronę (zważywszy na treść wniosku jak i biznesplanu) nie wynika, że planowany do zakupu pojazd UTV stanowi (jak słusznie wskazał organ) unikatowy, nie występujący na rynku pojazd o ściśle określonych parametrach (z uwagi na wskazane przez stronę warunki i okoliczności jego użytkowania), które są niezbędne do zrealizowania projektu i mogą być zapewnione wyłącznie z wykorzystaniem pojazdu wyposażonego w silnik spalinowy. Również opis jego parametrów, jak i jego przeznaczenie nie wykazują na ww. unikatowość. Tym samym słusznie do analizy przyjęto założenia typowego pojazdu UTV, które wskazano w projekcie. Wskazać przy tym należy, że takie warunki i okoliczności jego użytkowania jak: (-) realizacja prac w trudnym terenie i w różnych warunkach atmosferycznych (błoto, piasek, śnieg, nierówne i nieutwardzone podłoże), które miałyby przesądzać (jak chciałaby tego strona) o unikatowości tego pojazdu w wersji spalinowej są charakterystyczne dla szerokiej branży inżynieryjno-budowlanej i dotyczą każdego podmiotu, który się nią zajmuje. Trudno jest zatem uznać za zasadne twierdzenie strony, że nie istniała alternatywa w postaci pojazdu UTV elektrycznego (a projekt wymagał pojazdu spalinowego). Należy też zauważyć, że również zakres projektu dotyczący wprowadzenia nowych pakietów usług związanych z branżą budowlaną (Pakiet deweloperski obejmujący następujące usługi: wykonanie opinii technicznych, wykonanie dokumentacji technicznej, wykonanie kosztorysu, pełnienie funkcji kierownika budowy, zarządzanie i utrzymanie biura budowy, udowa/przebudowa energooszczędnego budynku, wykonanie zagospodarowania terenu/zieleni. Cel główny projektu zostanie osiągnięty poprzez realizację następujących celów szczegółowych: (-) wprowadzenie 8 nowych usług połączonych w 1 pakiet przez Partnera wiodącego o partnerów projektu w 2027 r., (-) wprowadzenie nowoczesnych technologii cyfrowych w 2027 r.) - takiej unikatowości nie przedstawia, która wymagałaby zastosowania w projekcie właśnie pojazdu UTV spalinowego a nie elektrycznego. A przecież to w jego ramach dany wydatek jest albo nie kwalifikowalny. Nie ma charakteru wyjątkowej (wymagającej zakupu pojazdu spalinowego) wskazywana przez stronę okoliczność, że pojazdy takie wymagają wielogodzinnego ładowania, co w praktyce wyklucza (jak twierdzi strona) ich zastosowanie przy pracy ciągłej na terenie budowy. Zauważyć bowiem należy (co wskazuje też na niekonsekwencję stanowiska strony), że przewidziała ona w ramach projektu zakup innych maszyn/urządzeń, ale już zasilanych elektrycznie wykorzystywanych na terenie budowy takich jak: (-) traktorek koszący, (-) pojazd dostawczy, a w szczególności (-) wozidła terenowego i (-) minikoparki budowlanej. I co istotne, w ich przypadku (jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę) skarżący nie wskazywał w projekcie na trudności w zakresie ładowania elektrycznego na terenie budowy. Zauważyć też należy, że w przypadku wozidła terenowego (elektrycznego) strona również wskazywała, że pojazd ten (podobnie jak pojazd terenowy UTV) jest zaprojektowany do pracy w trudnym, nierównym terenie, co jest typowe dla placów budowy. Ma ponadto zdolności do poruszania się po błocie, piasku, stromych zboczach i innych wymagających powierzchniach. Analogicznie dotyczy to także wskazywanej przez stronę okoliczności, że pojazd elektryczny nie jest przystosowany do pracy w środowisku wysokiej wilgotności czy nawodnienia, z uwagi na brak odpowiedniego stopnia ochrony IP akumulatora i elektroniki, co uniemożliwia brodzenie w wodzie. Niezrozumiałe jest zatem, że w przypadku pojazdu terenowego UTV strona wskazuje, że tylko pojazd spalinowy sprosta wcześniej opisanym (trudnym) warunkom i z uwagi na podawane okoliczności (trudności z ładowaniem, czy też pracę w środowisku wysokiej wilgotności czy nawodnienia i brak odpowiedniego stopnia ochrony IP akumulatora i elektroniki, co uniemożliwia brodzenie w wodzie) i nie ma zamiennika elektrycznego, gdy tymczasem w przypadku innych pojazdów (w szczególności minikoparki budowlanej oraz wozidła, które będą przecież pracowały dokładnie w tym samym terenie i zakup w ich przypadku dotyczy wersji elektrycznych) opisane warunki i okoliczności już nie mają znaczenia (nie są zgłaszane) i możliwy był w ich przypadku zakup wersji elektrycznych. Należy też podkreślić (o czym wyraźnie wskazywał organ w pismach do strony), że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 2021/1058 jako niekwalifikowalny należy uznać wydatek na zakup urządzenia/maszyny/środka transportu zasilane paliwami kopalnymi, poza wyjątkami ujętymi w art. 7 ust. 1 lit. h ppkt (i)-(iii) i ust. 2-4 ww. rozporządzenia. Zakup zaś takiego środka transportu jest możliwy jedynie wtedy gdy nie istnieje realna alternatywna technologia (co wymaga szczegółowego uzasadnienia). Strona miała zatem świadomość, że premiowane są przedsięwzięcia wykazujące pozytywny wpływ na środowisko, sprzyjające niskoemisyjności, łagodzące przyczyny i skutki zmian klimatu a przy tym nowoczesne, innowacyjne a tym samym za niekwalifikowalne uznaje się urządzenia zasilane poprzez spalanie paliw kopalnych. I tylko wyjątkowo za kwalifikowalny można było uznać pojazd zasilany ww. paliwem (jeśli nie istniała realna alternatywa technologiczna i pod warunkiem, szczegółowego uzasadnienia jej braku), czego strona jak podniesiono już wcześniej nie wykazała. To więc na stronie spoczywał obowiązek (aby sprostać wymaganiom wynikającym z treści ww. art. 7 ust. 1 lit. h rozporządzenia nr 2021/1058) wskazania (wyjątkowych a nie charakterystycznych dla każdego przedsiębiorcy z branży budowalnej jak w tej sprawie) warunków i okoliczności, które powodowałyby jako kwalifikowalny zakup pojazdu UTV spalinowego (w miejsce elektrycznego). Z tych też względów sąd nie uwzględnił zarzutów naruszenia §9 ust. 22 regulaminu w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej i w zw. z rozporządzeniem 2021/1058 poprzez uznanie, że projekt nie spełnia wszystkich kryteriów wyboru projektu, podczas gdy w ocenie skarżącej kryteria te zostały spełnione, a strona wykazała, dlaczego w zakresie je działalności zasadne i konieczne jest zastosowanie pojazdu z silnikiem spalinowym, bez możliwości korzystania z pojazdu elektrycznego, który nie spełniłby swojej roli zważając na specyfikę działalności spółki, jak również art. 7 ust. 1 lit. h ppkt i-iii rozporządzenia nr 2021/1058 w zw. z dyrektywą nr 2019/1161 zmieniająca dyrektywę nr 2009/33/WE poprzez (-) brak uwzględnienia okoliczności, że w przypadku działalności strony pojazd o napędzie elektrycznym nie spełni założeń projektu, z uwagi na mniejszą moc, mniejszy zasięg, ale przede wszystkim brak możliwości ładowania w każdym czasie, problem z dostępem do ładowania na placu budowy, co szeroko zostało omówione w proteście, a tym samym niezasadne uznanie, że pojazd zasilany elektrycznie jest alternatywną technologią, możliwą do osiągnięcia celów szczegółowych programu, podczas gdy w ocenie skarżącej pojazd o napędzie elektrycznym nie stanowi alternatywnej technologii, (-) brak uwzględnienia okoliczności, że brak jest zasadności dla zastosowania tej technologii (pojazdu zasilanym elektrycznie) w kontekście charakteru projektu, specyfiki pojazdu i zakładanych celów projektu. W ocenie sądu za bezpodstawne należało uznać również zarzuty naruszenia art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez brak prawidłowej weryfikacji protestu, nierozważanie wszystkich okoliczności w nim podniesionych, dokonanie dowolnej oceny projektu, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, zasadom doświadczenia życiowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że projekt skarżącej nie spełnia kryteriów oceny projektu oraz art. 69 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy poprzez brak pełnego, precyzyjnego uzasadnienia, w którym IP odniosłaby się do wszystkich argumentów przedstawionych w proteście, brak wyjaśnienia w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, dlaczego argumentacja strony nie została uwzględniona przez organ. Wbrew twierdzeniu strony organ wskazał i uzasadnił (uwzględniając opinię eksperta) przyczyny, dla których uznał, że nie zostało spełnione kryterium "Możliwości uzyskania dofinansowania przez projekt. Skorzystała również (zgodnie z art. 68 ustawy) z opinii ekspert ds. innowacyjności (i jak wskazano w odpowiedzi na skargę był to ekspert z Wykazu ekspertów programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021-2027). Informacja zawiera również przepisy prawa, w oparciu o które ona działała, dokonując zaskarżonego rozstrzygnięcia. Informacja ta zawiera również stosowne uzasadnienie jak i pouczenie. Nie sposób się jednocześnie zgodzić ze stroną, że zawarte w niej uzasadnienie jest niepełne i nieprecyzyjne, a ponadto organ dokonał dowolnej oceny projektu, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zdaniem sądu IP odniosła się, w części określonej jako "Ad.1)" do zarzutów i argumentów wskazanych w proteście. Wyjaśniono bowiem, posiłkując się jak już podniesiono wcześniej opinią eksperta dlaczego nie uznano możliwości w ramach projektu za kwalifikowalnego wydatku na zakup pojazdu terenowego UTV zasilanego paliwem kopalnym (co ma kluczowe znaczenie dla sprawy, gdyż istota sporu sprowadzała się do oceny, czy dla zaplanowanego w ramach projektu pojazdu terenowego UTV, zasilanego paliwem kopalnym, o określonych we wniosku parametrach, przeznaczonego w projekcie do przewozu narzędzi, materiałów, paliwa, sprzętu na terenie budowy istnieje realna alternatywna technologia – zgodnie z art. 7 ust. 1 lit h rozporządzenia nr 2021/1058). Co istotne ekspert (jak zauważył organ) uwzględnił funkcje jakie ma pełnić pojazd w projekcie, na podstawie opisu zawartego we wniosku o dofinansowanie oraz Biznesplanie, jak i jego parametry (z pominięciem wyposażenia w postaci silnika spalinowego). Organ uzasadnił też (przedstawiając tego motywy), dlaczego z opisu projektu nie wynika, że planowany zakup pojazdu UTV stanowi unikatowy, nie występujący na rynku pojazd o ściśle określonych parametrach, które są niezbędne do zrealizowania projektu i mogą być zapewnione wyłącznie z wykorzystaniem pojazdu wyposażonego w silnik spalinowy. Opisał też właściwości takiego pojazdu. I wskazał, z podaniem tego przyczyn dlaczego uznał, że istnieje (wbrew twierdzeniu strony) realna alternatywa technologiczna w postaci UTV elektrycznego. Przyjęte rozstrzygnięcie dawało zatem możliwość poznania zarówno przepisów, które legły u podstaw przyjętego rozstrzygnięcia, jak i jego motywów oraz przyjętego roku rozumowania. Trudno zatem uznać, że treść rozstrzygnięcia naruszał ww. przepisy ustawy wdrożeniowej. Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, bez szczegółowej analizy stanu faktycznego, pomimo że w proteście, jak i w toku postępowania spółka szczegółowo wyjaśniała, dlaczego pojazd o napędzie elektrycznym nie spełni swojej roli w jej działalności. Należy bowiem zauważyć, że z §1 ust. 5 regulaminu jasno wynika, że do postępowania przewidzianego w zakresie wyboru projektów nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – KPA, z wyjątkiem art. 24 i art. 57 §1-4, chyba że ustawa wdrożeniowa lub regulamin stanowią inaczej. Również art. 59 ustawy wdrożeniowej stwierdza, że do postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 i art. 57 §1-4, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Biorąc pod uwagę dotychczasowe rozważania, tut. sąd - po analizie zaskarżone Informacji o nieuwzględnieniu protestu podzielił stanowisko w niej zaprezentowane. W ocenie sądu przyjęte w niej rozstrzygnięcie wraz z jego uzasadnieniem (z punktu widzenia ustawy wdrożeniowej oraz zasad i kryteriów określonych w regulaminie) jest prawidłowe. Organ prawidłowo również zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Stronie nie udało się go natomiast skutecznie podważyć. Nie dowiodła ona bowiem, a nawet nie uprawdopodobniła, że w jej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa, na które wskazuje w skardze. Natomiast jej niezadowolenie z powodu przyjętego rozstrzygnięcia nie stanowi wystarczającej podstawy dla stwierdzenia, że skarga podlegała uwzględnieniu i że przyjęta ocena została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na jej wynik, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Jednocześnie nie stwierdzono innych naruszeń skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej Informacji z obiegu prawnego. Odpowiada bowiem ona prawu tak pod względem materialnym, jak i procesowym toku jej podjęcia. Uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, sąd skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.