I SA/Po 342/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] o nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] maja 2020 r. firma A spółka z o.o. w P. wniosła skargę na postanowienie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle stanu faktycznego sprawy, w której spółka w dniu [...] października 2019 r. wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w P. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, wskazując w stanie faktycznym, że w swojej działalności zajmuje się m. in. następującymi usługami: przygotowaniem miejsca pochówku osoby zmarłej do montażu nagrobka, sprzedażą i montażem oraz wszelkimi pracami związanymi z instalacją nagrobka na cmentarzu, wykonaniem tablic nagrobnych i napisów po kolejnym pochówku, demontażem istniejących nagrobków, ponownym montażem bądź przykryciem grobu płytą kamienną po pogrzebie, renowacją nagrobków. Spółka zaznaczyła, że dla powyższych usług ustaliła numer PKWiU [...] i zapytała, czy prawidłowo zakwalifikowała swoje usługi oraz czy powyższe czynności mogą być opodatkowane 8% stawką na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") w zw. z poz. 180 Załącznika nr 3 do ustawy. Przedstawiając obszernie swoje stanowisko skarżąca wyjaśniła, że przy zastosowaniu obniżonej stawki VAT wzięła pod uwagę, że w przypadku usługi stanowiącej świadczenie złożone decydujące są zasady klasyfikacji oraz w dalszym etapie opodatkowanie usługi głównej a nie jej części składowych. Wniosek ten Naczelnik przesłał zgodnie z właściwością Dyrektorowi KIS, który otrzymał go 4 listopada 2019 r. Na wezwanie organu interpretacyjnego, pismem złożonym 16 stycznia 2020 r., wniosek został uzupełniony o wskazanie, że interpretacja ma dotyczyć stanu prawnego obowiązującego do 31 października 2019 r. a także od 1 listopada 2019 r. Jednocześnie skarżąca wskazała, że symbol PKWiU dla swoich usług ustaliła zgodne z treścią pisma Izby Skarbowej w P. z 2 lipca 2014 r. ([...]) i przytoczyła jego treść, zaznaczając że nie będąc pewną poprawności własnej interpretacji oparła się dodatkowo na osądach wydanych przez Izby Skarbowe. Po analizie treści wniosku i jego uzupełnienia, organ stwierdził, że pomimo wyjaśnień udzielonych przez wnioskodawcę nie zostały usunięte wszystkie braki formalne wniosku, gdyż wnioskodawca nie wskazał jednoznacznie symbolu PKWiU dla usług opisanych we wniosku a jedynie przytoczył treść pisma z 2 lipca 2014 r. Organ zaznaczył, że usługi wymienione w ww. piśmie, skierowanym do innego podatnika, nie są tożsame do usług wykonywanych przez wnioskodawcę. Zatem wnioskodawca nie wskazał jednoznacznie symbolu PKWiU, co nie pozwala przyjąć, iż dopełnił on obowiązku wynikającego z wezwania, tj. jednoznacznego wskazania symbolu PKWiU dla świadczonych przez siebie usług. To z kolei czyni niemożliwym wydanie interpretacji w żądanym przez wnioskodawcę zakresie i na tej podstawie w oparciu o przepisy art. 14b § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") postanowieniem z [...] lutego 2020 r. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej. Organ podkreślił, że jednoznaczne wskazanie prawidłowego symbolu PKWiU dla usług świadczonych przez wnioskodawcę stanowi kluczowy i niezbędny element do ustalenia właściwej stawki podatków VAT dla świadczonych przez niego usług. Kończąc uzasadnienie, organ zaznaczył, że ustawą z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1751 ze zm.; dalej: "ustawa zmieniająca") wprowadzono do przepisów u.p.t.u. instytucję wiążącej informacji stawkowej (WIS), zatem w przypadku wątpliwości co do prawidłowości zaklasyfikowania świadczonych usług do odpowiedniego grupowania PKWiU oraz ustalenia stawki podatku VAT istnieje możliwość wystąpienia z wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej w postaci decyzji wydawanej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług, która będzie zawierać odpowiedzi na nurtujące wnioskodawcę wątpliwości. W zażaleniu na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie indywidualnej interpretacji, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 169 §1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14h i art. 14g Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor KIS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, przyjmując że wniosek skarżącej obarczony był brakami formalnymi, zatem organ prawidłowo zobowiązał wnioskodawcę do ich usunięcia. Skoro braki te nie zostały usunięte, to zasadnym było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Dyrektor wyjaśnił, że skarżąca w odpowiedzi na wezwanie nie uzupełniła wniosku w żądanym zakresie, gdyż nie wskazała jednoznacznie symbolu PKWiU dla usług opisanych we wniosku. Następnie powtórzył motywację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając że bez jednoznacznego wskazania symbolu klasyfikacji PKWiU odnoszącego się do wykonywanych nie jest w stanie wydać żądanej interpretacji indywidualnej. W skardze na opisane wyżej postanowienie spółka zarzuciła mu naruszenie: 1. art. 217 § 2 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14g w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez brak należytego uzasadnienia zajętego przez organ stanowiska, sprowadzającego się do uznania, że jej wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa z uwagi na rzekomo niejednoznaczne określenie stanu faktycznego - w sytuacji, w której już w ramach samego wniosku spółka wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając wymogi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej; 2. art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, w sytuacji, w której spółka wyczerpująco przedstawiła zaistniały stan faktyczny i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej; - a w konsekwencji powyższego: 3. art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez uznanie, że wniosek nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa i pozostawienie go rozpatrzenia - w sytuacji, w której zaistniały stan faktyczny przedstawiony został przez spółkę w sposób wyczerpujący, a także własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając wymogi art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej; 4. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwego postanowienia; w zaistniałej sytuacji Dyrektor KIS powinien był zastosować art. 233; 5. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że wskazanie pełnego siedmiocyfrowego kodu PKWiU dla usług pogrzebowych i pokrewnych, stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji a nie składnik oceny prawnej. W ocenie skarżącej błędnie przyjęto, że niewskazanie kodu powoduje, że wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej; 6. art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez ich pominięcie i przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika, tj. pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Jednocześnie skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi spółka podkreślała, że we wniosku wyczerpująco opisała stan faktyczny, uzupełniła go szeroko uzasadniając dokonaną kwalifikację, możliwie szeroko i wielowątkowo opisała działalność gospodarczą, którą prowadzi. Nastąpienie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosła że klasyfikacja PKWiU nie jest elementem stanu faktycznego, gdyż to rolą organu interpretującego jest przypisanie opisanych czynności do właściwej pozycji PKWiU. Podanie symbolu PKWiU nie należy bowiem do stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, ale jest elementem oceny prawnej. Opisanie czynności przy użyciu klasyfikacji statystycznej jest dopuszczalne, ale może także zawierać nieścisłości. Prymat powinien mieć dokładny opis faktów, a nie ich ocena klasyfikacyjna. Tym samym żądanie wskazania symboli PKWiU narusza art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Organ nie tylko nie powinien żądać wskazania kodów PKWiU, ale również nie jest związany takim wskazaniem. Podatnik co do zasady ma prawo mieć wątpliwości dotyczące klasyfikacji prawnej swojej działalności, zaś pewność ma jedynie co do faktycznie wykonywanych czynności. Organ zobowiązany jest do wskazania, która część stanowiska jest poprawna, a która nie. Kuriozalnym jest oczekiwanie od podatnika wydania skonkretyzowanego stanowiska prawnego w sytuacji, w której to właśnie niepewność i niewiedza podatnika skłania go do skierowania do urzędu wniosku. Wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy. Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego leży po stronie wnioskodawcy, co spółka uczyniła, dodatkowo uzupełniając zgodnie z zaleceniami organu wniosek. Dyrektor KIS, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując całości stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. W replice do odpowiedzi na skargę skarżąca, przytaczając opublikowaną na stronie Ministerstwa Finansów argumentację, wskazała że wystąpienie z wnioskiem o wydanie WIS było możliwe już od 1 listopada 2019 r., przy czym WIS będzie mógł dotyczyć stanu prawnego, który zacznie obowiązywać dopiero od 1 kwietnia 2020 r. Natomiast w okresie przejściowym, tj. od 1 listopada 2019 r. do 31 marca 2020 r. w zakresie stawek VAT obowiązujących do 31 marca 2020 r. można - co do zasady - wystąpić o indywidualną interpretację prawa podatkowego. Skarżąca zaznaczyła, że jej wniosek wpłynął do organu 4 listopada 2019 r., gdy nie było możliwości, aby skorzystać z Wiążącej Interpretacji Stawkowej. Sąd zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ postąpił prawidłowo pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpatrzenia, powołując się przy tym na brak formalny tego wniosku, tj. niewskazanie w nim kodu PKWiU. Odnosząc się do tak zarysowanej kwestii spornej, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej stawiają przed wnioskiem o udzielenie interpretacji wymagania, aby był on złożony na piśmie i wyczerpująco przedstawiał stan faktyczny sprawy oraz zawierał własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z kolei art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej mówi o tym, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednocześnie w art. 14h Ordynacji podatkowej ustawodawca przewidział, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio między innymi art. 120, art. 121 § 1, art. 165a, art. 169 § 1-2, § 4 oraz przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. W związku z powyższym jeżeli przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny zawiera istotne luki, jest niepełny z perspektywy wątpliwości prawnych wnioskodawcy i obowiązującego stanu prawnego, czyli brakuje w nim wszystkich znaczących okoliczności, a przez to nie spełnia formalnych warunków wymienionych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, w takiej sytuacji organ interpretacyjny wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. Ocena czy w realiach konkretnej sprawy wnioskodawca wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi być dokonywana w ścisłym powiązaniu z przepisami prawa materialnego, o których dokonanie interpretacji zwraca się wnioskodawca. Związek pomiędzy normą prawa podatkowego, która ma być zastosowana wyznacza zakres niezbędnych (wyczerpujących) danych jakie we wniosku o udzielenie interpretacji obowiązany jest zawrzeć zainteresowany (wyrok WSA w Łodzi z 27 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 622/15 - wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym obowiązkiem występującego z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest przedstawienie takiego opisu stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego, który pozwala na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego stanowiących przedmiot interpretacji, umożliwiając ich zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Mając z kolei na uwadze, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu, organ interpretacyjny w oparciu o regulacje stosowanego odpowiednio na mocy art. 14h Ordynacji podatkowej przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie może stanowić substytutu postępowania dowodowego realizującego zasadę prawdy materialnej. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h, w związku z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej (powołany powyżej wyrok WSA w Łodzi). Wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji organ powinien wykazać związek pomiędzy stawianymi w wezwaniu pytaniami a określonymi przepisami prawa materialnego. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia sądowi administracyjnemu kontrolę legalności wezwania w toku postępowania wywołanego skargą na postanowienie organu pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji bez rozpoznania. Organ winien wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera. Powinien również - poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego) – wykazać, że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 marca 2018 r., I SA/Sz 144/18 wraz z przywołanymi tam wyrokami sądów administracyjnych) . Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, brak było podstaw do żądania przez organ w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, aby dla wskazanych we wniosku usług skarżąca podała odpowiedni symbol PKWiU. Wymaga bowiem podkreślenia, że do kompetencji organów podatkowych należy ustalenie odpowiedniego przedmiotu opodatkowania, stawki podatkowej, czy też zwolnienia - uzależnionych od zaklasyfikowania określonej usługi lub towaru według systematyki tych klasyfikacji. Oznacza to, że przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe. Inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, organ interpretacyjny byłby nim związany, co przekreślałoby sens interpretacji indywidualnej w tych przypadkach, w których prawidłowe rozpoznanie pozycji PKWiU wyznacza sposób opodatkowania VAT. Wówczas przecież organ interpretacyjny nie mógłby zaingerować w błędne spojrzenie wnioskodawcy na klasyfikację statystyczną, dostrzegając jednocześnie nieadekwatność pozycji PKWiU, bezpośrednio przekładającą się na nieprawidłowe opodatkowanie VAT. Interpretacja indywidualna wydana w takich warunkach nie tylko nie dawałaby wnioskodawcy realnej ochrony, ale wręcz wprowadzałaby go w błąd, co jest nie do pogodzenia z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szerszej perspektywie z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Powyższe zapatrywanie prawne, które Sąd w pełni podziela, zostało przedstawione przez sądy administracyjne w wyrokach wydanych m. in. w sprawach: I FSK 179/16, I FSK 938/16, I SA/Sz 144/18, I SA/Bd 1055/17, I SA/Sz 988/17, I SA/Po 981/17, I SA/Kr 1206/15, I SA/Lu 770/18, I FSK 2412/15, I SA/Łd 212/15. Wobec powyższego organ nie był uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia albowiem nie mógł wymagać od skarżącej wskazania pozycji klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jako warunku sine qua non udzielenia interpretacji i sam powinien dokonać takiego przyporządkowania. Uzależnienie odpowiedzi na pytanie od podania symbolu PKWiU stanowi przejaw nadmiernego formalizmu, nieznajdującego oparcia w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r., II FSK 2412/15 ). Zauważyć przy tym należy, że skarżąca opisując stan faktyczny, podała zakres świadczonych usług w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa oraz określiła czterocyfrowy numer PKWiU, który jej zdaniem jest dla świadczonych usług prawidłowy. Ponadto skarżąca uzupełniła wniosek o numer PKWiU, jednocześnie podając, że to m.in. właściwe zakwalifikowanie usługi stanowi przedmiot niniejszego wniosku. Zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez nią czynności. Bez względu na odpowiedź strony, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie jej wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinna zastosować, aby prawidłowo rozliczyć VAT. Skoro przepisy prawa podatkowego nawiązują do pozycji PKWiU, w takiej sytuacji rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych wymaga od organu także, jeśli nie przede wszystkim, samodzielnego odniesienia się do tej klasyfikacji. Ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU, uczynił z tej klasyfikacji element normy prawnej. Odnosząc się natomiast do możliwość skorzystania przez spółkę z wiążącej informacji stawkowej (WIS), wprowadzonej ustawą zmieniającą, wskazać należy, że od 1 listopada 2019 r. podatnicy mają formalną możliwość składania wniosków o wydanie WIS, która ma zapewnić zarówno podatnikom, jak i organom podatkowym większą pewność co do prawidłowości zastosowanych stawek tego podatku. W ramach WIS podmiot zainteresowany ma bowiem otrzymać informację co do zaklasyfikowania danego towaru lub usługi w ramach odpowiedniej klasyfikacji statystycznej oraz – będącą konsekwencją powyższego – informację o stawce podatku właściwej dla takiego towaru czy też usługi. WIS ma zastąpić – w zakresie określenia stawek podatku – interpretacje indywidualne. Ma również eliminować podstawową wadę praktyki stosowania przepisów o interpretacjach indywidualnych w kontekście stawek podatku (Bartosiewicz Adam, VAT. Komentarz, wyd. XIV, Opublikowano: WKP 2020). Zauważenia przy tym wymaga, że początkowo, zgodnie z art. 18 pkt 2 ww. ustawy, WIS miały wiązać organy podatkowe od 1 kwietnia 2020 r. Moment wejścia w życie wszystkich regulacji związanych z WIS zmieniono jednak przez art. 63 pkt 3 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 poz. 568) na 1 lipca 2020 r. Tym samym składając wniosek w dniu 17 października 2019 r. (data stempla pocztowego na nadanej przesyłce zawierającej wniosek), który do organu interpretacyjnego dotarł 4 listopada 2019 r., skarżącą nie miała możliwości, aby skorzystać z WIS, a organ mając na uwadze przepisy przejściowe zobowiązany był do wydania interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji art. 14g Ordynacji podatkowej, przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Nadto zaskarżone postanowienia naruszają przepisy art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Z uwagi na trafność zarzutów skargi zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające, Sąd uchylił w oparciu o regulacje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 4 w zw. z § 2 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).