I SA/Wa 1026/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2026 r. nr DSZ-V.4321.4.1172.2024.EM w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę.

A. P. (dalej jako ,,skarżąca") pismem z dnia 30 marca 2026 r. (data nadania w placówce pocztowej 31 marca 2026 r.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2026 r. nr DSZ-V.4321.4.1172.2024.EM w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), dalej jako ,,p.p.s.a." lub w przepisach szczególnych. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia, albowiem postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Sąd odrzuca skargę - wniesioną po terminie do jej wniesienia - postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona do rąk własnych skarżącej 27 lutego 2026 r.. Doręczona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin do jej zaskarżenia upływał zatem w poniedziałek 30 marca 2026 r. (bowiem trzydziestodniowy termin przypadał w niedzielę 29 marca 2026 r. –dzień wolny od pracy). Skarga natomiast wniesiona została 31 marca 2026 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym [...]), a zatem dzień po terminie. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia i niemożliwe jest nadanie jej dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji