I SA/Wa 1122/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu 31 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] marca 2021r. [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę

Postanowieniem z [...] marca 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej też jako organ/kolegium) odmówiło podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] marca 1952 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], ozn. nr hip [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia kolegium wskazało, że zawieszenie postępowania nastąpiło postanowieniem z [...] maja 2017 r. nr [...] - do czasu sądowego ustalenia następstwa prawnego po J. J., A. J., J. J. i W. J. Wnioskiem z [...] marca 2021 r. pełnomocnik J. S. (dalej jako skarżąca) wystąpił o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z przedłożeniem wymaganych dokumentów. Do wniosku załączone zostały postanowienia w przedmiocie nabycia spadku, z których wynika że spadek po J. J. nabyli J. J. i V. J., zaś spadek po J. J. nabyła w całości córka J. S. Ponadto do wniosku dołączony został również odpis postanowienia Sądu Rejonowego w K. z [...] stycznia 1962 r. wraz z tłumaczeniem, z którego wynika że spadek po A. J. nabył syn V. J., orzeczenie spadkowe notariatu Państwowego [...] z [...] grudnia 1976 r. wskazujące, że spadek po V. J. nabyła żona E. J. oraz postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] lipca 2004 r. stwierdzające, że spadek po E. J. nabyła J. S. Organ wskazał, że powyższe dokumenty wydane zostały przed [...] lipca 2009 r., co oznacza że w sprawie znajduje zastosowanie art. 1145 kpc w brzmieniu sprzed nowelizacji z 5 grudnia 2008 r. który stanowił, że skuteczność na obszarze Polski nie nadających się do wykonania w drodze egzekucji orzeczeń sądów zagranicznych w sprawach cywilnych, które należą do polskiej drogi sądowej zależy od ich uznania przez sąd polski. Z uwagi na brak uznania w niniejszej sprawie, w ocenie kolegium nie ma podstaw do podjęcia postępowania. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej zarzucił mu naruszenie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa) poprzez błędne uznanie, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy i podjęcia postępowania, co w praktyce oznacza uznanie postępowania za bezprzedmiotowe bez podstawy prawnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o jej odrzucenie wskazując, że pełnomocnik skarżącej przed wniesieniem skargi zwrócił się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został rozpatrzony postanowieniem z [...] maja 2021 r. nr [...]. W ocenie kolegium nie jest dopuszczalne aby to samo orzeczenie było przedmiotem oceny organu w postępowaniu administracyjnym oraz jednocześnie sądu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o odrzucenie skargi należy podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako ppsa), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu lub czynności i następnie wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co oznacza, że podstawę wyrokowania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania administracyjnego, a co do zasady nie jest dopuszczalne uwzględnianie okoliczności nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2099/05). Zarazem sąd zobligowany jest przyjmować, że przesłane przez organ akta sprawy są tymi, którymi organ dysponował prowadząc postępowanie i nie ma obowiązku we własnym zakresie ich kompletować (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK). Nadesłane przez organ akta sprawy nie zawierają ani wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani postanowienia wydanego na skutek rozpoznania tego wniosku, przez co okoliczność ta nie mogła zostać przez Sąd uwzględniona. Przystępując do merytorycznej oceny skargi, w ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że żaden z przedłożonych dokumentów nie potwierdza następstwa prawnego po A. J. Stosownie do art. 1145 kpa orzeczenia sądów państw obcych wydane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu z mocy prawa, chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146. Należało jednak uwzględnić, że przedłożone orzeczenia - pomijając ich treść oraz wynikający z nich zakres przedmiotowy przeprowadzonego postępowania spadkowego - zostały wydane przed 1 lipca 2009 r., a zatem stosownie do art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. nr 234 poz. 1571) która weszła w życie z dniem 1 lipca 2009 r., do orzeczeń zagranicznych organów właściwych w sprawach spadkowych ma zastosowanie art. 1145 kpc w dotychczasowej wersji. Stosownie do art. 1145 kpc w poprzednim brzmieniu, skuteczność na obszarze Polski nie nadających się do wykonania w drodze egzekucji orzeczeń sądów zagranicznych w sprawach cywilnych, które należą w Polsce do drogi sądowej, zależy od uznania ich przez sąd polski. Nie wymagają uznania, prawomocne orzeczenia sądu zagranicznego w sprawach niemajątkowych obywateli obcych, wydane przez sąd właściwy według ich prawa ojczystego, chyba że orzeczenie takie ma być podstawą zawarcia związku małżeńskiego albo stanowić podstawę wpisu w księdze stanu cywilnego, w księdze wieczystej lub innym rejestrze w Polsce. Skuteczność zatem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej przedłożonego postanowienia Sądu Rejonowego w K. z [...] stycznia 1962 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] lipca 2004 r. zależy od uznania ich przez sąd polski. Orzeczenia zostały bowiem wydane przed 1 lipca 2009 r. Przy czym, przez pojęcie "orzeczenie", o który mowa w art. 1145-1146 kpa należy rozumieć nie tylko rozstrzygnięcie sądu obcego, które co do swej formy odpowiada pojęciu orzeczeń przewidzianych w prawie polskim, lecz wszelkiego rodzaju rozstrzygnięcia, które według prawa państwa, w którym zostały wydane, wywołują pozaprocesowe skutki prawne. Odmienność prawa obcego bowiem nie pozbawia dokumentu wystawionego przez sąd obcy cech orzeczenia sądowego, jeżeli dokument ten ze względu na zawartą w nim treść pociąga za sobą skutki, jakie według prawa polskiego pociąga za sobą orzeczenie sądowe. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z 25 listopada 1977 r. I CR 9/77. W konsekwencji uznać należy, że organ prawidłowo przyjął, że nie wykazano następstwa prawnego po A. J., a zatem brak było podstaw do podjęcia postępowania. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 105 § 1 kpa jest nieuzasadniony, jako że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Dlatego orzeczono jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa w zw. z art. 120 ppsa.