I SA/Wa 2563/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki oddala skargę.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej również jako "Minister/Organ") decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej również jako "Wojewoda") z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia S. J. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia Wojewody [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą [...] w [...], przy ul. [...], po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej. Zaskarżona decyzja Ministra wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 131 ust. 1 w zw. z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 163), wymierzył S. J. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez zezwolenia. Decyzja Wojewody jest prawomocna. Wojewoda wskazał, że w dniu [...] lutego 2019 r. zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], przeprowadził w ww. placówce kontrolę doraźną. Z protokołu kontroli z wynika, że ww. placówka zapewnia całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. W trakcie kontroli w placówce przebywało 10 osób w wieku od 70 do 85 lat. Mieszkańcy ww. placówki z uwagi na ich stan zdrowia wymagają pomocy lub wspomagania w wykonywaniu podstawowych czynności życiowych (w tym celu są tam zatrudnione opiekunki i pielęgniarka). Placówka świadczy również usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu, wyżywienie i utrzymanie czystości. Protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń m.in. kierownik placówki – S. J.. W wystąpieniu pokontrolnym z [...] marca 2019 r. Wojewoda [...] poinformował S. J. o nieprawidłowościach związanych z brakiem stosownego zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku oraz o sankcji administracyjnej wynikającej z art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy Wojewoda zgromadził również pismo Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] kwietnia 2019 r. z którego wynika, że w trakcie przeprowadzonych czynności w dniu [...] kwietnia 2019 r., w budynku położonym przy ul. [...] w [...], w którym prowadzony jest [...] przebywało 5 osób (pensjonariuszy), a zgodnie z oświadczeniem najemcy tego budynku – S. J., osoby te będą przebywać tam do końca kwietnia 2019 r. z uwagi na wypowiedzenie umowy najmu budynku. Wojewoda dołączył również do akt sprawy pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] kwietnia 2019 r., z którego wynika, że [...] kwietnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę sanitarną obiektu [...] położonego w [...] przy ul. [...], w wyniku której ustalono, że w obiekcie przebywa 5 osób, które zgodnie z oświadczeniem złożonym przez S. J. są członkami rodziny. Strona oświadczyła ponadto, że rezygnuje z dniem [...] kwietnia 2019 r. z wynajmowania budynku. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie niezaprzestania prowadzenia przez S. J. placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez zezwolenia wojewody, pomimo uprawomocnienia się decyzji Wojewody z [...] marca 2015 r., nr [...] o nałożeniu na S. J. kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Następnie, Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...] wymierzył S. J. karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia wojewody, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą [...] w M., przy ul. [...], po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej. Od ww. decyzji Wojewody z [...] lipca 2019 r., nr [...] odwołanie złożył S. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Rozpatrując złożone odwołanie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w wyniku którego uzyskał protokół z kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2019 r. Z powyższego protokołu wynika, że w placówce [...] w [...] przy ul. [...] przebywa 10 osób w podeszłym wieku, głównie z zaburzeniami funkcji poznawczych, którym całodobowo świadczone są usługi opiekuńcze i bytowe. W trakcie kontroli ustalono także, że placówka nadal nie posiada zezwolenia wojewody na prowadzenie działalności. Pomoc osobom przebywającym w placówce zapewniana jest przez 2 opiekunki, mieszkańcy mają również zapewnioną opiekę medyczną. Protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń m.in. kierownik placówki – S. J.. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że z brzmienia art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż przy rozstrzygnięciu kwestii nałożenia kary, a także jej wysokości, nie ma luzu decyzyjnego. W ocenie Ministra, S. J., po uprawomocnieniu się decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., nr [...], nie zaprzestał prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, nie posiadając wymaganego zezwolenia wojewody. Organ wskazał, że powyższa ocena wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, na potwierdzenie którego zebrano stosowany materiał dowodowy. W ocenie Ministra, fakt wypowiedzenia umów z mieszkańcami placówki nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. i umorzenia postępowania w sprawie, skoro S. J. nadal prowadzi w budynku znajdującym się w miejscowości [...], przy ul. [...], placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Zdaniem Ministra, oświadczenie S. J. o planowanym zakończeniu działalności, rozwiązaniu umowy najmu oraz umów zawartych z pensjonariuszami nie oznacza automatycznie, że prowadzona przez niego działalność będzie zgodna z prawem. Organ wskazał także, że przy ustalaniu czy dana działalność podmiotu może zostać zakwalifikowana jako działalność, o której mowa w art. 67 ustawy o pomocy społecznej, należy brać pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, rolę podmiotu prowadzącego taką działalność oraz zakres faktycznie podejmowanych przez niego czynności. Wymóg uzyskania zezwolenia wynika z troski ustawodawcy o poziom usług świadczonych przez powyższe placówki i konieczność ochrony praw osób w nich przebywających. Organ podkreślił, że są to osoby wymagające szczególnej opieki ze względu na ich stan zdrowia oraz niepełnosprawność i często nie potrafią zadbać o respektowanie przysługujących im praw. Mając na uwadze powyższe Minister uznał, że decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na powyższą decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. J. (dalej również jako "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 art. 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności koniecznych do wyjaśnienia stanu faktycznego, zmierzających do ustalenia przez organ rzeczywistego statusu placówki prowadzonej przez Skarżącego; 2) naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez uznanie, że Skarżący nie zaprzestał prowadzenia działalności podczas gdy Skarżący wskazał, iż wypowiedział umowy pensjonariuszom oraz wypowiedział umowę najmu lokalu, w którym prowadzona była działalność gospodarcza i oczekuje obecnie na przeniesienie przez rodziny pensjonariuszy do innych domów opieki; 3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 kpa w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie poprzez nie rozpatrzenie wskazanych przez pełnomocnika podczas końcowego zaznajomienia z aktami informacji o zakończeniu działalności przez Skarżącego, wypowiedzeniu umowy oraz konieczności znalezienia nowych domówi opieki dla pensjonariuszy; 4) naruszenie art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego zastosowanie w sytuacji kiedy Skarżący oświadczył, iż działalność została zakończona, a kara za prowadzenie działalności pomimo uprawomocnienia się decyzji nie powinna zostać nałożona; 5) naruszenie art. 22 ust. 10 w związku z art. 130 ustawy o pomocy społecznej, poprzez nieprawidłową wykładnię celowościową tych przepisów poprzez pominięcie faktu, że zadaniem organów jest kontrola placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w zakresie standardów usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw tych osób oraz doprowadzenie placówek do stanu zgodnego z aktualnym prawem i poprzez to zapewnienie pensjonariuszom właściwych warunków pobytu w placówce, a nie doprowadzenie za pomocą dotkliwych kar pieniężnych do konieczności likwidacji działalności. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...]; ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Ministra; 3) o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 14 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu. Postanowieniem z 29 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Skarżącego jako wniesione z uchybieniem terminu na dokonanie tej czynności. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z [...] lipca 2019 r., przeprowadzona przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie wykazała, że ww. decyzje nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie ze stanowiącym materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej w tej sprawie przepisem art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507, ze zm., dalej jako "u.p.s."), kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Mamy tu zatem do czynienia z tzw. "decyzją związaną", w ramach której ewentualne rozważania organu w przedmiocie słusznego interesu obywateli nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Warto w tym miejscu również wskazać, iż zgodnie z poglądem utrwalonym w piśmiennictwie prawniczym, organ jest zobligowany do wszczęcia postępowania, w przypadku uzyskania informacji o naruszeniu prawa, które jest zagrożone sankcją administracyjną, wymierzaną w formie władczej oraz w przypadku ustalenia popełnienia deliktu administracyjnego, nie może nie wymierzyć dolegliwości przewidzianej prawem. Sankcja administracyjnoprawna jest przede wszystkim odpłatą za popełniony delikt. Sankcja może być nałożona za delikt administracyjny, którego popełnienie poza naruszeniem określonej normy prawa może nie wywoływać w sferze stosunków społecznych negatywnych skutków prawnych. Bezprawie przejawia się między innymi w narażeniu na zagrożenie określonych dóbr i wartości prawem chronionych. O represyjności sankcji przesądza też jej wymierzenie bez względu na skutek wywołany popełnieniem deliktu administracyjnego. Sankcja ma wówczas charakter odpłaty za nieposłuszeństwo wobec prawa, pomimo usunięcia skutków tego nieposłuszeństwa (M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, wyd. Wolters Kluwer 2008). Sąd zawraca również uwagę, że przepisy u.p.s. nie uzależniają przypisania odpowiedzialności za delikt administracyjny określony w art. 130 ust. 4 u.p.s. od strony podmiotowej czynu, tj.: od umyślności bądź nieumyślności zachowania sprawcy deliktu. Z powyższego wynika zatem, że kara pieniężna ma charakter obligatoryjny i jej nałożenie nie może być przedmiotem uznania administracyjnego. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że jedyną okolicznością warunkującą nałożenie ww. kary pieniężnej, jest dalsze prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, pomimo uprzedniego, prawomocnego ukarania za delikt administracyjny polegający na prowadzeniu bez zezwolenia wojewody ww. placówki. Podkreślić bowiem należy, że prowadzenie działalności gospodarczej w formie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku jest działalnością reglamentowaną i wymaga, zgodnie z art. 67 ust. 1 u.p.s., stosownego zezwolenia wojewody, które wydawane jest po spełnieniu warunków określonych w art. 67 ust. 2 u.p.s. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że S. J. nie posiada zezwolenia na prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s., jak też to, że prawomocną decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...] Wojewoda [...] wymierzył S. J. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez zezwolenia (prawomocnym od 13 lipca 2018 r. wyrokiem z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 115/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] maja 2015, nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2015 r., nr [...]). Sporne w niniejszej sprawie jest natomiast to czy Skarżący nadal prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Zdaniem Skarżącego, zaprzestał on prowadzenia działalności w tym zakresie, ponieważ wypowiedział umowę najmu budynku, w którym placówka się znajduje, oraz umowy pensjonariuszom, czego organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę. Powyższym twierdzeniom Skarżącego przeczy jednak ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny sprawy, który zdaniem Sądu, niewątpliwie potwierdza prawidłowość stanowiska przyjętego przez nie za podstawę decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, a które sprowadza się do wniosku, że w prowadzonej przez Skarżącego placówce nadal jest świadczona całodobowa opieka osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego – przede wszystkim z protokołów kontroli przeprowadzonych w placówce [...] lutego 2019 r. oraz [...] sierpnia 2019 r., wynika, że w placówce tej przebywa 10 osób w podeszłym wieku (w tym osoby z dysfunkcjami narządów ruchu, zaburzeniami funkcji poznawczych, przyjmujące leki, ubezwłasnowolnione), które z uwagi na ich stan zdrowia wymagają całodobowej pomocy lub wspomagania w wykonywaniu podstawowych czynności życiowych, i którym całodobowo świadczone są usługi opiekuńcze i bytowe. Wbrew zatem zapewnieniem Skarżącego, że zakończył działalność (wypowiedział umowę najmu budynku oraz umowy pensjonariuszy), Organ prawidłowo ustalił, że omawiana placówka niewątpliwie zapewnia w dalszym ciągu całodobową opiekę osobom wymienionym w art. 67 u.p.s. W ocenie Sądu, argumenty Skarżącego nie zasługują na aprobatę, gdyż zgromadzone w sprawie dowody nie pozostawiają wątpliwości co do charakteru usług świadczonych w "[...]." w [...] przy ul. [...]. Uwzględniając powyższe, Organ prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 130 ust. 4 u.p.s., polegająca na niezaprzestaniu, pomimo wcześniejszego ukarania, prowadzenia przez Skarżącego placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą [...]" [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie Skarżący w dalszym ciągu nie uzyskał wymaganego prawem zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki tego typu. Zważyć należy również, że Skarżący nie powinien w ogóle rozpocząć prowadzenia działalności gospodarczej w formie przedmiotowej placówki przed uzyskaniem zezwolenia wojewody. Jeżeli zatem rozpoczął taką działalność zanim uzyskał zezwolenie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, to przyjąć należy, że uczynił to wyłącznie na własne ryzyko. Jeżeli Skarżący próbuje wyłączyć teraz swoją odpowiedzialność za opisany powyżej delikt administracyjny, tworząc swoistą przesłankę egzoneracyjną w postaci długotrwałego oczekiwania na zabranie pensjonariuszy placówki przez ich rodziny, to zdaniem Sądu, taka próba jest skazana na niepowodzenie, gdyż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, jak i obecnie, brak jest prawnej ani nawet faktycznej możliwości prowadzenia bez zezwolenia placówki świadczącej całodobową opieką osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Z przytoczonych wyżej powodów, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 130 ust. 4 u.p.s. oraz art. 22 ust. 10 w związku z art. 130 u.p.s., jest nieuzasadniony. Powyższe w sposób jednoznaczny potwierdza, że Organ zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć Q do niej zastosowanie. Ponadto zauważyć należy, że w interesie społecznym pozostaje, aby powodować odczuwalną dolegliwość dla podmiotu naruszającego prawo tak aby zapobiegać popełnianiu podobnych naruszeń w przyszłości nie tylko przez ukaranego, ale również przez pozostałe podmioty funkcjonujące na rynku. Jednocześnie, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Powyższe znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Stosownie do brzmienia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym – por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 1/20 (CBOSA).