I SA/Wr 450/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk,, sędzia WSA Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi: A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od nieruchomości za 2015 r.: oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej SKO, Organ II instancji) z [...] lutego 2020 r. - nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza L. (dalej jako: Burmistrz, Organ I instancji) z [...] grudnia 2019 r, nr [...] zgodnie, z którą A. Sp. jawna (dalej jako: Strona, Spółka, Skarżąca) za 2015 r.: 1) określono zobowiązanie w podatku od nieruchomości w wysokości: 16.216,00 zł; 2) stwierdzono nadpłatę w podatku od nieruchomości, w wysokości 1.157,00 zł; 3) nie stwierdzono nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 15.313,54 zł. Ww. rozliczenie wynikało z ustalonego przez Organ przedstawionego niżej stanu faktycznego, zgodnie z którym Strona jest użytkownikiem wieczystym gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Bi - inne tereny zabudowane – o powierzchni 2.314 m2 i właścicielem posadowionego na gruntach budynku o powierzchni użytkowej 1.981,00 m2. Na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów Organ I instancji uznał, że obiekt budowlany położony w L. na działce gruntu numer [...] spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) - dalej jako: u.p.o.l., ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Według Burmistrza fakt częściowego uszkodzenia dachu nie oznacza, że obiekt nie posiada dachu, a przez to miałby przestać być budynkiem w rozumieniu wskazanego przepisu. Wysokość nadpłaty została ustalona z uwagi na brak wykorzystywania gruntów znajdujących się pod ww. budynkiem w działalności gospodarczej, co spowodowało opodatkowanie ich niższą stawką. Strona na rozstrzygnięcie Organu I instancji wniosła odwołanie – jedno wspólne dla spraw (decyzji Burmistrza) w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2019, w którym podniosła m.in., że [...] marca 2010 r. Starosta K. wydał pozwolenie na budowę o nr [...] - na przebudowę wraz z rozbudową przedmiotowego budynku w L., przy ul [...] na podstawie projektu, który przewidywał m.in. nadbudowę z wykonaniem konstrukcji dachu. Do dnia sporządzenia odwołania wielokrotnie były wykonywane prace związane z zabezpieczeniem połaci dachu, ponieważ nie doszło do wykonania konstrukcji dachu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Strona nie zakończyła budowy, a istniejące zabezpieczenie służy ochronie przed warunkami atmosferycznymi. Zdaniem Strony obiekt będący w trakcie przebudowy wraz z rozbudową nie jest i nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych, a nawet nie spełnia definicji budynku ze względu na brak konstrukcji dachu. W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymało rozstrzygnięcie Organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swojego stanowiska Organ II instancji wskazał, że przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie, czy obiekt budowlany posadowiony na użytkowanych wieczyści przez Spółkę gruntach jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czy też nie spełnia ustawowej definicji budynku i nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Spółki za Jej stanowiskiem przemawia brak dachu na obiekcie, gdy Organ I instancji uznał, że nie jest uprawnionym twierdzenie, zgodnie z którym obiekt budowlany Strony pozbawiony jest dachu. W pierwszej kolejności Organ II instancji wyjaśnił – wskazując na art. 81b § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) - dalej jako: o.p., że złożona 16 października 2019 r. przez Spółkę deklaracja korygująca nie wywołuje skutków prawnych, albowiem do jej złożenia doszło już w trakcie postępowania podatkowego - wszczętego z urzędu [...] lipca 2019 r. Tym samym również złożony wraz z korektą wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie mógł być rozpoznany. Następnie przechodząc do kwestii merytorycznej zaistniałego sporu Organ odwoławczy stwierdził, że dach jest jednym z niezbędnych elementów ustawowej definicji budynku – obiekt pozbawiony dachu, w świetle ustawy u.p.o.l. nie może zostać za budynek uznany. Równocześnie SKO wskazało na brak wymogów ustawowych pojęcia dachu, użytego w ustawie u.p.o.l. – co do rodzaju i materiału z którego ma być ów dach wykonany. Organ II instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdził, że w toku oględzin nieruchomości wykonano zdjęcia, na których widać wyraźnie dach budynku i to zarówno połaci jak i więźby dachowej. Zdaniem Organu II instancji nie jest istotny rodzaj pokrycia dachowego, istotne jest przede wszystkim to, że dach ten spełniał swoją podstawową funkcję, tj. zabezpieczał budynek przed negatywnym wpływem warunków atmosferycznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego wskazano również na orzecznictwo, z którego wynika, że stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie nie oznacza, iż dany obiekt nie posiada dachu, a przez to przestaje być budynkiem. Tylko obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od gór, przestaje spełniać definicję budynku. Taka sytuacja jednak zdaniem SKO w sprawie nie wystąpiła. Ze zdjęć zawartych w aktach wynika, że dach nie jest w najlepszym stanie technicznym, lecz ów stan techniczny nie ma znaczenia dla oceny, czy obiekt jest budynkiem. Odnosząc się do przesłanki względów technicznych, jako zezwalającą na opodatkowanie niższymi stawkami podatku Organ II instancji wskazał, że Burmistrz zastosował stawki jak dla budynków pozostałych, a nie jak dla związanych z działalnością gospodarczą uznając, że w toku prac remontowych działalność w budynku nie była prowadzona. W kwestii opodatkowanej powierzchni budynku zdaniem SKO w sposób prawidłowy przyjęto dane deklarowane przez Stronę w deklaracjach podatkowych za lata 2014 – 2015. Podkreślono, że nieuzasadnionym jest twierdzenie o braku możliwości określenia powierzchni budynku z uwagi na brak styczności dachu ze ścianą zewnętrzną, albowiem ze zdjęć wynika oparcie konstrukcji dachu na ścianach zewnętrznych, a dla ustalenia powierzchni użytkowej nie ma znaczenia rodzaj konstrukcji dachowej. Odnosząc się do przedstawionej przez Spółkę kserokopii dziennika budowy, Organ odwoławczy stwierdził, że zawarty tam wpis kierownika budowy nie świadczy o braku dachu – mowa jest tam o tym, że ze względu na bardzo zły stan dachu dokonano jego rozbiórki i wykonano tymczasowe zabezpieczenie połaci dachowej z blachy trapezowej. Zdaniem SKO jakkolwiek wymienione pokrycie dachowe nie jest wprawdzie dachem docelowym, ale wykonana została drewniana konstrukcja i na niej położono połać dachową – częściowo z blachy, a częściowo z papy, co jest rozwiązaniem dość częstym. Wobec przedstawionych przez Stronę dokumentów (decyzja PINB z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] oraz operat szacunkowy z [...] września 2010 r.) SKO uznał, ze również one nie świadczą o braku dachu w budynku – wynika z nich, że zawaleniu uległa jedynie część dachu i że dokonano doraźnej odbudowy tej zawalonej części. W uzasadnieniu decyzji SKO argumentowano również, że: – w księdze Wieczystej NR [...] wpisany jest budynek, – operat szacunkowy dot. ustalenia wartości rynkowej budynku, a nie obiektu budowlanego, – decyzja PINB z [...] kwietnia 2006 r. nr [...] dotyczy budynku, – decyzja Starosty K. z [...] marca 2010 r. Nr [...] dotyczy pozwolenia na budowę i budowę budynku – w dzienniku budowy nr [...] wskazano rodzaj budowy – przebudowa wraz z rozbudową budynku. Z rozstrzygnięciem Organu odwoławczego Spółka się nie zgodziła i wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc naruszenie przepisów: 1. art. 2a, art. 21, art. 73 § 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 125, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191 o.p., w związku z art. 180 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6, § 4 i 5 oraz art. 127 (w zw. z art. 140 o.p.) przez: • niepodjęcie we własnym zakresie wszechstronnych czynności wyjaśniających; • niezajęcie stanowiska wobec spostrzeżeń Skarżącej, ani niepodjęcie Jej inicjatywy dowodowej; • nieprzestrzegania zasad o.p. w toku postępowania; • niewywiązywanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przeprowadzenia analizy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez Stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego Organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej – co doprowadziło do wydania stronniczej decyzji; 2. art. 191, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 5 o.p. poprzez niewydanie orzeczenia w zakresie wniosku Skarżącej z 10 kwietnia 2019 r. o zwrot nadpłaty; 3. art. 210 § 4 o.p. przez niezawarcie uzasadnienia faktycznego decyzji, które winno uwzględniać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności - powyżej wymienionych brak w całości w decyzji; 4. art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i kartograficzne w związku z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji z pominięciem danych zawartych w ewidencji budynków. 5. art. 1a pkt 1 ppkt 1; art. 4 pkt 1 ppkt 2 u.p.o.l. poprzez nieuznanie, że budynek jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego; 6. art. 6 u.p.o.l. poprzez założenie, "że Strona nie podnosi żadnych zarzutów dotyczących (...) momentu powstania obowiązku podatkowego", podczas gdy w wniosku o stwierdzenie nadpłaty zaznaczyła brak obowiązku podatkowego oraz w odwołaniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania oraz je uzasadniła; 7. art. 3 ust. 1 lit. a) oraz ust. 2, ust. 8 Prawa budowlanego "pominął w wydaniu decyzji podstawę prawną obiektu budowlanego"; 8. ustawy Prawo budowlane pod "kontem" analizy stanu faktycznego odnośnie obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; 9. art. 45 Prawa budowlanego poprzez pominięcie, jako dowodu zapisów dziennika budowy jako urzędowego dokumentu z przebiegu robót budowlanych; 10. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 11. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niezastosowanie zasady "in dubio pro tributario" (rozstrzygnięcie niedających się wątpliwości na korzyść podatnika); 12. art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez w nieuprawniony sposób ograniczenie chronionego konstytucyjnie prawa własności do środków pieniężnych poprzez nieuzasadnione zawyżenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. W oparciu o zarzuty skargi wniesiono: o uchylenie decyzji organów obu instancji lub o stwierdzenie nieważności decyzji oraz o zasądzenie od SKO solidarnie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, o rozpoznanie w trybie uproszczonym i zobowiązanie organów obu instancji do dostarczenia akt na podstawie których zostały wydane decyzje i dopuszczenie ich jako dowodu w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano na przebieg postępowania również za okresy 2014-2019. W zakresie merytorycznym sprawy Spółka uznała, że sporna jest kwota podatku od będącego w przebudowie i rozbudowie byłego budynku szpitala uzdrowiskowego, który zdaniem Spółki nie posiada dachu, a jedynie zabezpieczenie dachu w trakcie nadbudowy i rozbudowy dodatkowego piętra. Obiekt, na którym wykonywane są wspomniane prace zdaniem Strony nie jest budynkiem. Spółka argumentowała, że operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego W.W. podaje, iż istnieje 70% ścian konstrukcyjnych, 0% pokrycia dachu, brak jakichkolwiek instalacji technicznych związanych z przyszłym budynkiem i ewentualnie przeszłym budynkiem przed prowadzeniem budowy. Dodatkowo przedstawione przez Stronę zdjęcia pokazują brak części ściany konstrukcyjnej – otwór na całej długości szczytu budynku uniemożliwia obliczenie jego powierzchni. W ocenie Strony Organ nie próbował ustalić różnicy między zabezpieczeniem połaci dachu, a dachem na obiekcie budowlanym. Zdaniem Spółki Organu nie interesuje stan faktyczny zakupionej nieruchomości z trwającą budową, a jedynie udowodnienie, że jest dach. W tym celu zdaniem Spółki na zdjęciach brak jest stanu faktycznego. W skardze wskazano również, że Organ bez poparcia technicznego rzeczoznawcy samodzielnie stwierdził, że zabezpieczenie połaci wykonane na budowie jest dachem, podczas gdy przeczy temu przedstawiony przez Stronę operat szacunkowy nieruchomości. Zaakcentowano również, że budynek nie jest wpisany do ewidencji gruntów i budynków, gdyż nadal trwa budowa i nie rozpoczęto użytkowania przed ostatecznym wykończeniem. Spółka zarzuciła, że Organ mylnie stwierdził, że Strona nie podnosi zarzutów dotyczących momentu powstania obowiązku podatkowego. Zarzuca, że Organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, a także że nie uwzględnił złożonych przez Nią korekt deklaracji i wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W szczególności Spółka stoi na stanowisku, że korekta z dnia [...].04.2019 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wszczęła już postępowanie. Wskazano również, że sporny obiekt nie posiada wszystkich przegród budowlanych, co ma potwierdzać operat szacunkowy. Zdaniem Skarżącej nie można również zgodzić się z przyjęciem przez Organ jakoby zabezpieczenie połaci wykonane na budowie jest dachem – przeczy temu operat szacunkowy, w którym wskazano stan zaawansowania robót budowlanych: ściany konstrukcyjne 70%, stropy 50%, więźba 50%, pokrycie dachu 0% W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, zgodnie z którym obiekt budowlany Strony posiada dach, co wynika z zebranego materiału dowodowego. Materiał ten wskazuje na istnienie zarówno więźby jak i połaci dachowej, a nie jest istotne z jakich materiałów zostały wykonane. Stan dachu, jego uszkodzenie, czy częściowe usunięcie nie są istotne dla samego istnienia dachu. Wykonanie konstrukcji tymczasowej i zabezpieczenie połaci dachu blachą trapezową nie świadczy o braku dachu. Wskazano na dokumenty odnoszące się wprost do spornego obiektu jako budynku (Księga Wieczysta, operat szacunkowy, decyzje organów, dziennik budowy). Podtrzymane zostało stanowisko o prawidłowym - wynikającym z oświadczeń Strony - przyjęciu przez SKO do opodatkowania pow. użytkowej i braku obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego wobec danych z deklaracji, które nie są kwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia opodatkowanie obiektu budowlanego o pow. użytkowej 1.981,00 m2 znajdującego się na działce gruntu numer [...], a konkretnie, czy ów obiekt posiada dach, co czyniłoby z niego budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka - wbrew stanowisku organów nie uważa tego obiektu za budynek, bo Jej zdaniem nie posiada on dachu, albowiem jest w trakcie przebudowy/rozbudowy i nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. W ocenie Sądu poczynione przez organy ustalenia oraz dokonana na ich podstawie ocena prawna jest prawidłowa – obiekt posiada dach. Sąd nie stwierdził, by taka konstatacja organów obu instancji, jak również sposób przeprowadzenia postępowania i zebrany w jego trakcie materiałem dowodowym naruszały przepisy prawa materialnego, czy też procesowego. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki oraz ich części (zakres przedmiotowy opodatkowania). Podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., są m.in. właściciele nieruchomości lub obiektów budowlanych (zakres podmiotowy opodatkowania). W myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzenie za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przepis ten doprecyzowuje określony w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm.) – dalej jako u.p.g.k., podstawę, m.in. wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, zgodnie z którym brak docelowego pokrycia dachowego spornego obiektu oznacza, iż nie jest on budynkiem w rozumieniu u.p.o.l., a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w oparciu art. 1a ust. 1 pkt 1 tego aktu prawnego. Zdaniem Sądu nie przekonuje podnoszona przez Spółkę argumentacja o doraźnym, tymczasowym charakterze odbudowanej części dachu obiektu (zawalonej w 2006 r.), o użycie do robót starych, drewnianych elementów konstrukcyjnych, opis wynikający z operatu szacunkowego i sposób wykonania niezgodny ze sztuką budowlaną, a także ocena niepełnej ochrony przed opadami. Niesporne, bowiem jest, że obiekt posiada zabezpieczenie dachowe, które w założeniu ma spełniać rolę ochrony przed warunkami atmosferycznymi. W tym miejscu Sąd wskazuje, że na taką funkcję ustalonego w postępowaniu zabezpieczenia połaci dachowej obiektu wskazywała sama Skarżąca w odwołaniu od decyzji Organu I instancji (na str. 2): "... istniejące zabezpieczenie połaci służy jedynie ochronie budowy przed warunkami atmosferycznymi." Okoliczność, czy rzeczywiście zabezpieczenie (którego istnienie potwierdza Spółka) całkowicie i zgodnie z oczekiwaniami wypełnia swoją funkcję, czy też nie, jest w ocenie Sądu kwestią - podobnie jak i to, czy wykonane ono zostało z właściwych materiałów budowlanych - nie mającą znaczenia dla oceny istnienia pokrycia dachowego. Sąd podziela przy tym stanowisko, że definicja budynku zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie uzależnia stwierdzenia istnienia takiego przedmiotu opodatkowania od jego stanu technicznego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FSK 2380/16 (dostępny w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako CBOSA): "... stan techniczny budynku, czy też zdewastowanie, nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu. Nie ulega wątpliwości, że pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów składających się na budynek w ujęciu podatkowym, powoduje niemożność jego opodatkowania. Jednakże należy wskazać, że do momentu całkowitego usunięcia, demontażu lub rozbiórki budynek posiada dach. Stan dachu, jego uszkodzenie lub usunięcie (spalenie) w znacznej części nie oznacza, że dany obiekt nie posiada dachu, a przez to pozostaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie (w 100%) i trwale pozbawiony dachu przestaje być budynkiem w rozumieniu prawa podatkowego, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Obiekt budowlany pozostaje budynkiem w ujęciu podatkowym nawet wtedy, gdy ze względów technicznych, prawnych czy faktycznych nie jest i nie może być wykorzystywany." Sąd stoi więc na stanowisku, że nawet pozbawienie budynku dachu na czas wymiany, bądź przebudowy uznać należy za prace związane z bieżącą eksploatacją budynku i utrzymaniem jego podstawowych funkcji. Zatem jedynie trwałość tego stanu ma znaczenie dla oceny, że budynek został pozbawiony dachu, a przez to utracił cechy budynku jako takiego. Podobne stanowisko było wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 762/16; z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2381/16; z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2680/12; z 3 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 812/12; z 29 listopada 2013r. sygn. akt II FSK 2944/14; z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 715/11; wyrok WSA w Gliwicach z 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 758/10; wyrok WSA w Szczecinie z 25 stycznia 2018 r., I SA/Sz 784/17 - dostępne na CBOSA). Z ustalonego stanu faktycznego nie wynika, by sporny obiekt został trwale pozbawiony dachu. Przeciwnie, obiekt ten posiadał pokrycie dachowe, na co wskazują zawarte w materiale dowodowym dokument m.in. operat szacunkowy i protokół oględzin. Natomiast jak już wcześniej wskazano, stan tego pokrycia nie jest okolicznością pozwalającą na uznanie, że dach miałby nie istnieć. Z kolei budowa prowadzona na podstawie stosownego pozwolenia na budowę ma w założeniu doprowadzić do uzyskania przez obiekt pokrycia dachowego zgodnego z projektem budowlanym, które zastąpi istniejące, tymczasowe rozwiązanie w tym zakresie. Konieczność wykonania docelowego pokrycia dachowego nie oznacza, że w 2015 obiekt nie posiadał dachu o charakterze tymczasowym. Co istotne i na co słusznie wskazują organy podatkowe (w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację zdjęciową) - połać dachowa położona jest na drewnianej konstrukcji (i przyznaje to również Strona), a zatem spełnione są oba elementy dachu jako takiego (więźba oraz poszycie). Zdaniem Sądu nieuprawnione są zatem twierdzenia Spółki, że Jej obiekt nie posiada dachu, a więc jako nie-budynek nie, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się natomiast do stwierdzeń Spółki zawartych w skardze, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, to użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 22 września 2020r., sygn. akt II FSK 1504/18, CBOSA). Związanie danymi z ewidencji nie ma jednak charakteru absolutnego. Jak wskazał, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013r. o sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać - w ramach postępowania podatkowego - podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje, że fakt nieujawnienia budynku w ewidencji nie może prowadzić do jego nieopodatkowania, jeśli budynek ten w rzeczywistości istnieje i zawiera wszystkie elementy określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Oparcie się wyłącznie na danych z ww. ewidencji, niezawierającej przedmiotowego budynku, miałoby wprost skutek pominięcia przepisów zawartych w ustawie podatkowej, od których uzależniony jest wymiar podatku. Kwestionowanie faktu istnienia budynku – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest całkowicie nieuzasadnione, skoro jego istnie, a nawet jego charakter (budynek zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego) wynika m.in. z księgi wieczystej, operatu szacunkowego, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].04.2006 r., decyzji Starosty K., dziennika budowy Nr [...] potwierdzającego budowę – przebudowę i rozbudowę spornego budynku oraz dokumentacji zdjęciowej. Sąd podziela zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko odnośnie powierzchni użytkowej budynku. Wobec braku danych w ewidencji gruntów i budynków, powierzchnia ta została zasadnie przyjęta na podstawie oświadczeń Strony zawartych w deklaracjach podatkowych za lata 2014-2015. Organy nie kwestionując oświadczenia Strony w tym zakresie, nie miały obowiązku dokonywania odrębnych ustaleń, co do powierzchni użytkowej budynku. Ponadto skoro konstrukcja dachu opiera się na ścianach zewnętrznych (co wynika z dokumentacji zdjęciowej) to możliwe jest ustalenie powierzchni użytkowej budynku. Sąd uznaje również, że na niekorzyść Strony byłoby podważanie kwalifikacji budynku Spółki w zakresie zastosowanej w zaskarżonej decyzji stawki opodatkowania - do budynków pozostałych. Sąd analizując przebieg postępowania uwieńczonego zaskarżoną decyzją nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy został prawidłowo zebrany, był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia sprawy, a jego ocena nie narusza zasady swobodnej oceny z art. 191 o.p. (nie jest oceną dowolną). Podnieść również należy, że w postępowaniu podatkowym na organie ciąży obowiązek podejmowania czynności celem odtworzenia stanu faktycznego jak najbardziej zbliżonego do mającego miejsce w rzeczywistości. Natomiast rolą organu prowadzącego takie postępowanie nie jest jednak jego kontynuowanie celem uprawdopodobnienia twierdzeń Strony. Tu należy wskazać, że Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na fizyczny brak dachu – pokrycia, którego celem jest ochrona przed warunkami atmosferycznymi, wręcz przeciwnie zebrany materiał dowodowy przeczy tezie o braku dachu, chociaż istniejący nie jest dachem docelowym. W sprawie zdaniem tut. Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do formułowania tezy o naruszeniu przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd nie podziela również stanowiska Spółki o naruszeniu w kontrolowanym postępowaniu zasady "in dubio pro tributario", która nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości prawne na korzyść podatnika. Należy zaznaczyć, że wspomniana zasada odnosi się do interpretacji przepisów prawa materialnego, zaś w rozpoznawanej sprawie spór nie dotyczył prawa materialnego, a jedynie okoliczności faktycznych, które determinowały zastosowanie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów podatku od nieruchomości. Sąd podziela stanowisko organów, że w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy należało uznać, że przedmiot sporu spełnia wszystkie niezbędne elementy klasyfikujące obiekt budowlany do kategorii budynków podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W podnoszonej kwestii złożenia - przed wydaniem postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego - korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty Sąd uznaje za zasadne stanowisko, iż do wszczęcia postępowania w przedmiocie nadpłaty doszło już w dacie doręczenia Burmistrzowi ww. dokumentów tj. [...] kwietnia 2019 r. Jednakże brak jest prawnego zakazu wszczynania postępowania obejmującego całość rozliczenia podatku, w przypadku toczącego się już (na wniosek) postępowania w przedmiocie nadpłaty. W takim przypadku szerszym postępowaniem wymiarowym zostały objęte również wynikające z wniosku Strony kwestie nadpłatowe. Jak wskazano w postanowieniu Burmistrza z [...] lipca 2019 r. nr [...] - zostało wszczęte postępowanie obejmujące swym zakresem określenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Dalej w treści powołanego postanowienia wskazano okoliczność złożenia przez Spółkę w dniu 15.04.2019 korekty deklaracji za rok 2015 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i poinformowano, że ów wniosek zostanie rozpatrzony w ramach postępowania w przedmiocie weryfikacji całego zobowiązania za 2015 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z uwagi na brak wad postępowania i zaskarżonej decyzji - nie dopatrując się uchybień organów podatkowych w zakresie prawa materialnego ani procesowego, oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podobnie Sąd orzekł już w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 451/20.