I SA/Wr 943/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Asesor WSA Iwona Solatycka, , Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z 31 maja 2021 r. znak SKO 4121/468/2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi A S.A. – B zs. w P. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: SKO, organ odwoławczy, organ drugiej instancji) z 31 maja 2021 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kudowa-Zdrój (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji) z 3 sierpnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Postępowanie przed organami. Jak wynika z akt administracyjnych pismem z 30 grudnia 2015 r. strona zwróciła się do Burmistrza z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. Wraz z wnioskiem spółka złożyła korekty deklaracji. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że nadpłata wynika z uiszczenia za 2013 r. podatku od nieruchomości w wysokości wyższej niż należna w odniesieniu do: 1. obiektów znajdujących się wewnątrz budynków lub stanowiących część budynków, nieprawidłowo zakwalifikowanych jako budowle: – układ kominowy - znajdujący się wewnątrz budynku kotłownia centralna, stanowiący element instalacji cieplnej budynku, – elementy sieci gazowej budynków - stacje redukcyjno-pomiarowe, stanowiące elementy sieci gazowej budynków kotłowni centralnych, stanowiące elementy tych budynków, – basenów rehabilitacyjno-rekreacyjnych znajdujących się w budynkach "[...]" oraz "[...]", 2. budowli niewykorzystywanych ze względów technicznych: – komina przemysłowego, – kabli energetycznych umieszczonych w ziemi, 3. przewodów położonych w kanale, nieprawidłowo zakwalifikowanych jako budowle, 4. użytków rolnych (RV) niezajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, 5. budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. W toku postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty Burmistrz postanowieniem z 30 listopada 2017 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Burmistrz decyzją z 23 lutego 2018 r. znak [...] określił stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 387.747,00 zł od której spółka wniosła odwołanie pismem z 16 marca 2018 r. Burmistrz 22 maja 2018 r. wydał kolejną decyzję znak [...], którą odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. od której SKO decyzją z 24 stycznia 2019 r. znak [...], uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z 23 lutego 2018 r. znak [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. i umorzyło postępowanie w sprawie z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Kolejną decyzją z dnia 25 stycznia 2019 r. znak [...] SKO uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z 22 maja 2018 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej w szczególności wskazano, że w uchylonej decyzji nie było uzasadnienia, w szczególności wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, w związku z czym SKO nie mogło jej skontrolować w toku postępowania odwoławczego. Po ponownie przeprowadzonym Burmistrz decyzją z 3 sierpnia 2020 r. znak [...]: 1. stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 86 059 zł, 2. odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2013 w kwocie 57 602 zł, 3. określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2013 w zakresie w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 88 235 zł. Organ nie podzielił stanowiska strony co do opodatkowania: – basenu rehabilitacyjnego o numerze inwentarzowym [...] w szpitalu uzdrowiskowym "[...]", – przewodów sieci rozdzielczej o numerze inwentarzowym [...], – kabli energetycznych podziemnych (biegnących bezpośrednio w ziemi) o numerach inwentarzowych [...],[...],[...], – komina przemysłowego o numerze inwentarzowym [...]. Burmistrz uznał, że obiekty te powinny podlegać opodatkowaniu jako budowle. W odniesieniu do opodatkowania basenu organ pierwszej instancji powołał się na stanowisko biegłych przedstawione w opinii technicznej dotyczącej kwalifikacji na gruncie prawa budowlanego basenów należących do strony zlokalizowanych na terenie miasta K.. W opinii biegli stwierdzili, że basen rehabilitacyjno-rekreacyjny o nr inw. [...] powinien być kwalifikowany jako budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Pismem z 25 sierpnia 2020 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi naruszenie prawa, w szczególności zaś naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613, ze zm.; dalej: u.p.o.l.) przez jego niewłaściwą interpretację, skutkującą przyjęciem, że basen rehabilitacyjny o numerze inwentarzowym [...] jest budowlą w rozumieniu przepisu ustawy Prawo budowlane, co w konsekwencji uniemożliwiło stwierdzenie nadpłaty, podczas gdy ww. basen jest trwale wbudowany w budynek sanatorium, nie istnieje konstrukcyjnie w oderwaniu od istniejącego obiektu, a zatem w konsekwencji winien być traktowany jako element budynku, nie odrębna budowla, a w dalszej konsekwencji organ winien uwzględnić te okoliczności przy określaniu zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania SKO decyzją z 31 maja 2021 r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Oceniając zarzuty odwołania SKO przyjęło, że jedynym przedmiotem sporu jest zagadnienie opodatkowania basenu rehabilitacyjnego o numerze inwentarzowym [...] w szpitalu uzdrowiskowym "[...]." Kolegium uznało, że na gruncie u.p.o.l. możliwa jest sytuacja, że wewnątrz jednego obiektu budowlanego (budynku) może znajdować się drugi obiekt budowlany (budowla). W takiej sytuacji opodatkowaniu będzie podlegał zarówno budynek (podstawą opodatkowania będzie powierzchnia użytkowa), jak i budowla (podstawą opodatkowania będzie jej wartość). Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności opinii technicznej zespołu biegłych, organ uznał, że basen rehabilitacyjno-rekreacyjny o numerze inwentarzowym [...] stanowi budowlę, a w konsekwencji uznał, że w korekcie deklaracji spółka zaniżyła podstawę opodatkowania budowli. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej decyzji SKO skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie przepisów prawa: – art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną interpretacje i ustalenie, że basen, znajdujący się wewnątrz budynku obiektu "[...]", stanowi odrębną budowlę w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013 r., poz. 1409, ze zm.: dalej u.p.b.) podczas gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów wskazuje, że znajdujący się w obiekcie "[...]" stanowi funkcjonalnie jedną całość z budynkiem — zatem winien być opodatkowany jako część budynku, a uznanie basenu za odrębną budowlę narusza ww. przepis prawa oraz interes strony. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności w celu przeprowadzenia, ponownego postępowania celem ustalenia, czy basen stanowi odrębną budowlę, czy też stanowi całość wraz z obiektem "[...]". Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych z zakresu budownictwa z listy biegłych przy Sądzie Okręgowym we Wrocławiu, celem ustalenia czy związany trwale i funkcjonalnie basen stanowi odrębną budowlę. Strona podniosła, że z najnowszego orzecznictwa sądów wynika obowiązek badania nie tylko samych zagadnień technicznych, ale również funkcjonalności obiektu, by uznać go bądź nie za odrębną budowlę. Obiektem budowlanym może być w konkretnym stanie faktycznym budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że przy ocenie tego, co składa się na daną budowlę, jako całość techniczno-użytkową, nie można pominąć wyliczenia budowli, zawartego w art. 3 pkt 3 u.p.b. i urządzeń budowlanych wskazanych w art. 3 pkt 9 tej ustawy. Powyższe oznacza, że nie może być uznany za budowlę lub urządzenie budowlane obiekt, który nie jest wymieniony wprost w przepisach prawa budowlanego i nie jest do tych obiektów nawet podobny. Za budowlę można uznać wyłącznie taki obiekt budowlany, który został wskazany w definicji budowli albo w innych przepisach u.p.b (a jednocześnie obiekt ten musi stanowić całość techniczno-użytkową). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi w całości podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przedmiotem sporu w sprawie jest to czy basen rehabilitacyjno-rekreacyjny o numerze inwentarzowym [...] wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem należało zakwalifikować jako element budynku jak wywodzi skarżąca, czy jako budowlę jak wywodzi organ. Pozostałe kwestie, które stanowiły przedmiot wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie stanowią przedmiotu sporu w postepowaniu sądowoadministracyjnym. W tak zakreślonym sporze Sąd rację przyznał organom podatkowym. Sąd ocenił stanowisko organów podatkowych podjęte w oparciu o ustalony na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście mających zastosowanie w sprawie art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 oraz art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt. 2 i 3 u.p.b wyciągając wnioski, że sporny basen należy uznać za budowlę. Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1); budynki lub ich części (pkt 2); budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). W art. 1a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zdefiniowano, że budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. za definicję legalną budowli przyjęto obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W art. 3 pkt 1 u.p.b. zdefiniowano obiekt budowlany jako a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; Z kolei budynek - zgodnie z art. 3 pkt 2 prawa budowlanego - to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast przez budowlę zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Z przytoczonych definicji wynika, że ustawodawca, wskazując na różne rodzaje obiektów budowlanych, przyjął zasadę rozłączności. Oznacza to, że każdy rodzaj obiektu budowlanego może być zaliczony tylko do jednej z kategorii - budynków, budowli albo obiektów małej architektury. Jednakże w tym przypadku należy uwzględnić pogląd zawarty w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., w sprawie P 33/09, zgodnie z którym o ile w prawie budowlanym dopuszczalne jest przyjęcie, że definicja budowli zawiera niepełny ich katalog, o tyle w sytuacji, gdy definicja ta ma mieć zastosowanie w prawie podatkowym, taka wykładnia jest niedopuszczalna. W konsekwencji jak przyjął Trybunał za budowlę w rozumieniu przepisów u.p.o.l. można uznać: 1) jedynie budowle wymienione wprost w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące (w stanie prawnym obowiązującym do 28 czerwca 2015 r.) wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową; 2) jedynie urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co - jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane wprost - wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem jednak: (1) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu prawa budowlanego, które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz (2) urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu prawa budowlanego nie są instalacje. Trybunał zastrzegł przy tym, że nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane. Pojęciem "całości techniczno-użytkowej" ustawodawca posługiwał się w przepisie art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. do 28 czerwca 2015 r. Oznaczało to, że dla uznania budowli oraz urządzeń technicznych za jeden obiekt budowlany wymagane było zaistnienie związku o dwojakim charakterze, tj. techniczno-użytkowym. Co do konieczności łącznego wystąpienia związku technicznego oraz związku użytkowego dla uznania obiektu za obiekt budowlany wypowiedział się w sposób reprezentatywny Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1397/10. Stwierdził on, że sam związek użytkowy jest niewystarczający do uznania, że w danym przypadku wszystkie połączone elementy niezależnie od ich rodzaju tworzą budowlę. Podobnie sam związek techniczny nie jest wystarczający do stwierdzenia, że dany przedmiot jest obiektem budowlanym. Z kolei Trybunał Konstytucyjny w powyżej wskazanym wyroku z 13 września 2011 r. wywiódł, że ustanowienie wymogu tworzenia całości techniczno-użytkowej przez same budowle okazuje się celowe po pierwsze dlatego, że kategoria ta, inaczej niż budynki, jest wyjątkowo zróżnicowana, pojawiają się niekiedy wątpliwości, jakie konkretne obiekty do niej przynależą, a kryterium powiązań techniczno-użytkowych stanowi niezbędną pomoc w ich eliminowaniu. Po drugie, w praktyce mogą nierzadko powstawać trudności w ustaleniu, czy określony obiekt powinien być traktowany jako samodzielna budowla, czy też jedynie jako część bardziej złożonej budowli, a rozważane kryterium pomaga rozstrzygnąć również tę kwestię. Definicja budowli wskazuje więc na możliwość, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle, a w konkretnych sytuacjach mogą tworzyć jedną budowlę z uwagi na zachodzącą między nimi spójność techniczno-użytkową (wyrok NSA z 2 lutego 2010 r., II FSK 1021/08). Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Jest to zatem zespół, technologicznie powiązanych ze sobą elementów, służący określonym zadaniom. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, a budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową (wyrok NSA z 20 września 2011 r., sygn. akt II FSK 553/10). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się również, że tworzące całość techniczno-użytkową elementy nie muszą być wykonane w tej samej technice. Przy dokonywaniu kwalifikacji obiektów należy natomiast zawsze mieć na uwadze elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie, oraz sposób i możliwości wykorzystania obiektu jako całości (wyrok NSA z 27 listopada 2018 r., II FSK 3118/16). Za trafne należy w tej mierze uznać wnioski, że wymóg całości techniczno-użytkowej (do 28 czerwca 2015 r.) determinował fizyczne i funkcjonalne powiązanie części budowlanych z niebudowlanymi o takim charakterze, że związek ten jest trwały oraz jedynie z wykorzystaniem wszystkich połączonych elementów obiekt realizuje swoje funkcje. W tym miejscu wskazać ponownie należy, że zasadniczym przedmiotem sporu jest czy basen rehabilitacyjno-rekreacyjny o numerze inwentarzowym [...] podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, czy też powinien być opodatkowany jako część budynku. Zważywszy, że sprawa wymagała wiadomości specjalnych organ postanowieniem z 11 grudnia 2019 r. powołał zespół biegłych, pracowników naukowych Akademii Górniczo – Hutniczej, w celu sporządzenia opinii w przedmiocie kwalifikacji m.in. spornego obiektu. W opinii biegli w zakresie spornego obiektu wyjaśnili m.in., że basen rehabilitacyjno-rekreacyjny "[...]" o numerze inwentarzowym [...] składa się z niecki basenu kąpielowego oraz konstrukcji wsporczej przekrycia nad patio, powiązanych ze sobą funkcjonalnie i konstrukcyjnie (przekrycie jest podparte częściowo na ścianach niecki; przekrycie i niecka basenu są posadowienie na wspólnej płycie fundamentowej). Basen został zbudowany w obrębie patio ukształtowanego przez istniejące wcześniej segmenty zabudowy Szpitala Uzdrowiskowego "[...]". Jak wskazali w opinii biegli obiekt ten w całości został zaprojektowany i zrealizowany jako samodzielny konstrukcyjnie. Zaznaczyli, że analizowana konstrukcja niecki basenu oraz zadaszenia nad patio z basenem, została zbudowana na zewnątrz (w patio) istniejących budynków szpitala. Ponadto ma niezależne, oddylatowane od istniejących ścian budynków sąsiednich: płytę fundamentową, słupy i fragmenty ścian oraz stropodach. Biegli wskazali, że istniejące powiązanie funkcjonalne zabudowy patio z pomieszczeniami w budynku szpitala i łączniku nie przesądza o kwalifikacji niecki basenu i jego zadaszenia jako budynku. Niecka basenu rehabilitacyjnego jest wydzielona z przestrzeni za pomocą pionowych i poziomych przegród budowlanych, czyli ścian niecki i płyty dennej, która stanowi jednocześnie jej fundament. Szkieletowa konstrukcja przekrycia nad patio z basenem ma pionowe elementy nośne w postaci słupów i fragmentów ścian, na których oparto płytę stropodachu. Konstrukcja przekrycia przekazuje obciążenie na płytę fundamentową, połączonej z płytą denną niecki basenu. Konstrukcja zadaszenia nad patio z basenem nie posiada własnych pionowych przegród zewnętrznych, a jedynie przylega do ścian sąsiednich budynków szpitala. Brak własnych pionowych przegród budowlanych wydzielających konstrukcję przekrycia nad patio z basenem z przestrzeni zewnętrznej oznacza, że nie jest spełniona definicja budynku. W ocenie biegłych, obiekt ma charakter wiaty i pełni funkcję zadaszenia nad patio, zatem razem z niecką basenu powinien być kwalifikowany jako budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Sąd ocenił jako właściwe stanowisko organów podatkowych podjęte w oparciu o ustalony na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście mających zastosowanie w sprawie art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt. 2 i 3 u.p.b., które przyjęły, że sporny basen należy uznać za budowlę. Sąd jako prawidłową uznał ocenę organów, że sporny obiekt budowalny nie jest częścią budynku. Z zebranych dowodów w sprawie, w tym opinii biegłych oraz dokumentacji architektoniczno-budowalnej w ocenie Sądu wynika, że jest to konstrukcja samodzielna. Sporny obiekt budowalny nie jest również budynkiem oraz nie jest obiektem małej architektury. Sąd uznał, że prawidłowo organy zakwalifikowały obiekt przedmiotowego basenu wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem jako budowlę. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego albowiem nie spełniały one wymogów o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Opinia biegłych nie stanowi bowiem dowodu z dokumentu. Odesłanie do Kodeksu postępowania cywilnego ma ten skutek, że w zakresie dowodów z dokumentów należy odpowiednio stosować przepisy art. 244–257, które tego dowodu dotyczą. Jednocześnie Kodeks postępowania cywilnego odrębnie w art. 278–291 reguluje dowód z opinii biegłego. Oznacza to, że czym innym w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dowód z dokumentu, który po zaistnieniu przesłanek przewidzianych w art. 106 § 3 p.p.s.a. może być dopuszczony, a czym innym jest dowód z opinii biegłego, którego dopuszczenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest możliwe (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 października 2012 r. sygn.. akt: II GSK 1099/11). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzutami skargi nie zostały objęte ustalenia organu i konsekwencje tych ustaleń dot. pozostałych obiektów budowlanych, których dotyczyło postępowanie o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie tych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w skarżonej decyzji naruszała ona prawo. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.