II FSK 1528/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt I SA/Po 164/22 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 15 września 2022 r. sygn. akt I SA/Po 164/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Wskazany wyrok (podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji uznał (w kwestii objętej pytaniem nr 1 wniosku o interpretację indywidualną), że wykładnia przepisów prawa podatkowego, dokonana przez organ interpretacyjny, mających zastosowanie do oceny wpływu na podstawę opodatkowania otrzymanego przez spółkę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników - na podstawie art. 15g i art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842); dalej: "ustawa o COVID-19", oraz art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p." - nie narusza prawa. Według sądu, w przypadku otrzymania przez spółkę dofinansowania, na podstawie art. 15g i 15gg ustawy o COVID-19, do wynagrodzeń pracowników i ich pochodnych, kwota dofinansowania stanowić będzie przychód podatkowy, natomiast wydatki nią pokryte spółka może rozpoznać jako koszty uzyskania przychodu, gdyż tego rodzaju wydatki są związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą oraz z uzyskiwanymi przychodami, niezależnie od tego, że odbywa się ona w Specjalnej Strefie Ekonomicznej (SSE), jeżeli nie ma wątpliwości, że faktycznie one wystąpiły i obciążyły koszty działalności gospodarczej spółki. Na ocenę definitywnego charakteru tych kosztów nie ma wpływu sposób ich finansowania, tj. czy zostały poniesione przez spółkę i później jej zrefundowane, czy też bezpośrednio zostały sfinansowane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP). W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał zarzut naruszenia przepisów art. 12 ust 1 w zw. z art. 12 ust 3, art. 12 ust. 4 pkt 6a i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. za nieuprawniony. W odniesieniu natomiast do udzielonej interpretacji indywidualnej (w kwestii objętej pytaniem nr 2 wniosku o interpretację indywidualną), sąd pierwszej instancji uznał za zasadne zarzuty skargi, oceniając, że - wbrew stanowisku organu interpretacyjnego - środki otrzymane przez skarżącą na podstawie art. 15g oraz 15gg ustawy o COVID-19, jako dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników, korzystają ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., zatem organ dokonał ich błędnej wykładni, bowiem pomiędzy tym dofinansowaniem ich ze środków FGŚP, a działalnością strefową skarżącej, występuje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek, który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W konsekwencji sąd pierwszej instancji uznał także za uprawniony zarzut naruszenia art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.); dalej: "O.p.", przez wadliwe sformułowanie przez organ interpretacyjny uzasadnienia prawnego tej części skarżonej interpretacji. Pominięcie przez organ interpretacyjny okoliczności i uwarunkowań dotyczących badanego przysporzenia nie pozwoliło uznać, aby skarżąca otrzymała rzetelną informację na temat jej sytuacji prawnopodatkowej na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a więc aby spełnione zostały cele i zadania instytucji interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wynikające z art. 14c § 2 O.p. Natomiast sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów naruszenia przepisów postępowania z uwagi na udzielenie interpretacji sprzecznej z innymi wydawanymi przez organ interpretacjami na gruncie zbliżonych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, jeżeli bowiem udzielona interpretacja jest zgodna z prawem, to nie może zostać uchylona tylko z tego powodu, że wcześniej organ prezentował odmienne stanowisko. Na koniec sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie naruszył przepisu art. 2a O.p., poprzez jego niezastosowanie. W sprawie nie zaszły bowiem tego rodzaju niedające się usunąć wątpliwości, które uzasadniałyby sięgnięcie do art. 2a O.p. W skardze kasacyjnej organ - reprezentowany przez radcę prawnego - zaskarżył w całości wyrok sądu pierwszej instancji podnosząc: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", zarzuty naruszanie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c § 2, w zw. z art. 14h, w zw. z art. 120 i art. 121 O.p. przez uznanie, że organ nie wypełnił obowiązku sporządzenia należytego uzasadnienia zajętego w interpretacji stanowiska, w wyniku czego sąd uchylił prawidłowo wydaną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, podczas gdy uzasadnienie interpretacji zawiera stosowną argumentację przemawiającą za słusznością stanowiska organu; – art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie interpretacji w całości, podczas gdy sąd uznał stanowisko organu za prawidłowe w części, tj. co do wykładni oraz zastosowania art. 12 ust.1 w zw. z art. 12 ust. 3, art. 12 ust. 4 pkt 6a i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., co w istocie spowodowało, że sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną interpretację także w części, którą uznał za zgodną z prawem i ustaloną w zgodności z przepisami u.p.d.o.p.; 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust.4 u.p.d.o.p. poprzez błędną ich wykładnię, co skutkowało niewłaściwym ich zastosowaniem, albowiem sąd przyjął, że pomiędzy przedmiotowym dofinansowaniem do wynagrodzeń i składek ZUS pracowników ze środków FGŚP, a działalnością strefową skarżącej, występuje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek, który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych, na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., podczas gdy w sprawie przyjąć należało, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych podlega tylko dochód z działalności gospodarczej, prowadzonej na terenie strefy, stosownie do uzyskanego zezwolenia na jej prowadzenie, zatem środki otrzymane z FGŚP nie stanowią przychodu z działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Podnosząc powyższe zarzuty organ interpretacyjny wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sporne w sprawie są zarówno kwestie związane z prawidłową wykładnią przepisu prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm.); dalej: "u.p.d.o.p.", jak i przepisów postępowania podatkowego oraz sądowoadministracyjnego, gdyż - według skarżącego kasacyjnie organu - sąd pierwszej instancji wadliwie uchylił całą zaskarżoną interpretację indywidualną, a powinien był uchylić w tej części, co do której organ uznał ją za nieprawidłową (co do pytania nr 2). Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że w opisie stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca wskazała, iż jako prowadząca działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE), zgodnie z zezwoleniem, i z tego tytułu osiągająca dochody zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., w związku ze spełnieniem wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842); dalej: "ustawa o COVID-19", uzyskała dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników i składek ZUS ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP), przewidziane w art. 15g oraz 15gg ustawy o COVID-19. W kontekście opisanego stanu faktycznego, skarżąca powzięła wątpliwość co do podatkowego ujęcia otrzymanego przez nią dofinansowania. W związku z tym, skarżąca zadała następujące pytania: 1. Czy prawidłowe jest stanowisko, że wartość dofinansowania otrzymana przez spółkę na pokrycie wynagrodzeń i składek nie będzie stanowiła przychodu spółki na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p.? 2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, tj. w sytuacji uznania, że wartość dofinansowania otrzymana przez spółkę na pokrycie wynagrodzeń i składek stanowi przychód spółki, czy wartość dofinansowania będzie stanowić przychód spółki zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.? Według skarżącej ww. dofinansowanie nie stanowi przychodu, gdyż nie jest zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z uwagi na brak cechy jego definitywności poniesienia, zaś w przypadku uznania, że przyznane dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS pracowników zatrudnionych na terenie SSE i wykonujących zadania związane z prowadzoną tam działalnością gospodarczą na podstawie zezwolenia strefowego stanowią przychód podatkowy, to wartość dofinansowania powinna stanowić przychód zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny stwierdził, że co do zasady wsparcie przedsiębiorców w formie dofinansowania wynagrodzeń będzie stanowić przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. Jednocześnie, skoro kwota dofinansowania stanowi przychód przedsiębiorcy podlegający opodatkowaniu, to wydatki nią sfinansowane mogą stanowić koszty uzyskania przychodu, o ile spełniają warunki wskazane w art. 15 u.p.d.o.p. Tego typu wydatki są bowiem związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą oraz z uzyskiwanymi przychodami. Nadto odniesieniu do wypłacanych pracownikom wynagrodzeń, w części sfinansowanej środkami przyznanymi z FGŚP, nie znajdzie zastosowania żadne wyłączenie z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., w szczególności przepis art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.p. Również w sprawie nie wystąpiły przesłanki zastosowania powołanego przez skarżącą przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p. Przepis ten ma zastosowanie do wydatków, które zgodnie z przepisami u.p.d.o.p. nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Miałby on zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdyby wynagrodzenia pracowników nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie spełniałyby warunków wskazanych w u.p.d.o.p., a w sprawie taka sytuacja nie występuje. Zatem, stanowisko skarżącej co do pytania oznaczonego we wniosku nr 1 organ uznał za nieprawidłowe. Natomiast, organ interpretacyjny ustosunkowując się do pytania nr 2, warunkowanego negatywną oceną pytania nr 1, uznał, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., podlega tylko dochód z działalności gospodarczej, prowadzonej na terenie SSE, stosownie do uzyskanego zezwolenia na prowadzenie działalności w granicach strefy. Jednak, ze zwolnienia nie korzystają dochody związane z działalnością na terenie strefy, bowiem ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia "dochody z działalności gospodarczej" a nie sformułowania "dochody związane z wykonywaniem działalności gospodarczej". Zatem, w ocenie organu, zwolnieniem podatkowym wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. objęty jest tylko dochód wygenerowany bezpośrednio z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, wymienionej wprost w zezwoleniu. W związku z tym organ interpretacyjny uznał, że dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników nie stanowi przychodu z działalności zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Jak z tego przedstawienia jasno wynika, organ w zakresie obu pytań skarżącej ocenił jej stanowisko za nieprawidłowe, zatem prawidłowo sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. Wbrew zatem zarzutowi skargi kasacyjnemu, nie było podstaw, aby sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną interpretację tylko w części, co do której uznał ją za wadliwą, bowiem niewątpliwie posiada ona jednolity i niepodzielny charakter, jak prawidłowo ocenił to sąd pierwszej instancji. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 w zw. z art. 17 ust.4 u.p.d.o.p., poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, gdyż - według organu - zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych podlega tylko dochód z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, stosownie do uzyskanego zezwolenia na jej prowadzenie, zatem środki otrzymane z FGŚP, jako dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników, nie stanowią przychodu z działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Wskazać należy, że - zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 167 ze zm.); dalej: "ustawa o SSE" - dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, przez osoby prawne są zwolnione od podatku dochodowego, na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych. Natomiast, przepis art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. stanowi, że wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Nadto, na podstawie art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Z powyższej regulacji prawnej wynika, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych podlegają dochody z działalności gospodarczej, która spełnia łącznie dwa zasadnicze warunki: 1) określona została w zezwoleniu; 2) prowadzona jest na terenie SSE. Zatem, zwolnienie to odnosi się wyłącznie do dochodów uzyskanych z określonego źródła, czyli działalności gospodarczej prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu. Istota regulacji sprowadza się więc do tego, aby działalność gospodarcza była prowadzona w określonym miejscu i w zakresie wynikającym z decyzji o wsparciu. Jedynie bowiem przychody, a następnie uzyskane z nich - po potrąceniu kosztów podatkowych - dochody pochodzące z działalności produkcyjnej, handlowej i usługowej wymienionej w decyzji o wsparciu mogą korzystać ze zwolnienia od opodatkowania. Ponadto należy wskazać, że z art. 15g ustawy o COVID-19 wynika, iż przedsiębiorca - w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków FGŚP świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19. Na gruncie przywołanej regulacji prawnej istotne znaczenie przy ustaleniu zakresu zwolnienia podatkowego ma pojęcie "dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej". Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej. Zgodnie z art. 3 ustawy o SSE, strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium kraju. Ustanowienie specjalnych stref ekonomicznych, ich tworzenie i funkcjonowanie ma stanowić nie tylko impuls do rozwoju regionalnego, ma przede wszystkim zachęcić potencjalnych inwestorów, czyli przedsiębiorców, do przenoszenia miejsc prowadzenia całości działalności z innych państw lub miejsc w kraju i co jest równie ważne tworzenia nowych miejsc pracy. Działalność podmiotów położonych na terenie SSE powinna przyczyniać się do tworzenia dodatkowych miejsc pracy na rynku regionalnym. Z takimi działaniami związane są określone korzyści podatkowe, w tym unormowane w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Przepis ten ustanawia warunek zwolnienia dochodów strefowych, tzn. nakazuje, aby uzyskane były z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE. Zakwalifikowanie danych czynności do działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE może nastąpić wówczas, gdy pomiędzy tymi czynnościami, a działalnością podstawową istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek, a zatem wówczas, gdy stanowią one integralną część działalności strefowej (por. wyroki NSA z dnia: 10 września 2015 r. sygn. akt II FSK 1766/13; 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 1853/15; 29 października 2019 r. sygn. akt II FSK 809/18; 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 1319/18). Uwzględniając ww. orzecznictwo, należy przyjąć, że dochód podlegający zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., to nie tylko dochód bezpośrednio wygenerowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w strefie, dochód uzyskany ze sprzedaży wyrobów strefowych czy świadczenia usług, ale także dochód, który podatnik uzyskał w związku z innymi czynnościami, jeżeli pomiędzy tymi czynnościami, a działalnością podstawową istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek. Skoro zatem skarżąca w celu ograniczenia negatywnych konsekwencji ekonomicznych związanych z pandemią COVID-19, w tym przede wszystkim w celu utrzymania stworzonych miejsc pracy, otrzymała środki pieniężne na dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników zatrudnionych w ramach działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE, to pomiędzy dofinansowaniem do wynagrodzeń i składek ZUS pracowników ze środków pochodzących z FGŚP, a działalnością podstawową skarżącej istnieje ścisły i nierozerwalny, funkcjonalny związek, zatem stanowi ono integralną część działalności strefowej. Nie można bowiem uznać, aby otrzymane przez skarżącą dofinansowanie do wynagrodzenia i składek ZUS pracowników zatrudnionych w SSE było związane z jakąkolwiek inną działalnością, aniżeli ta, która jest objęta zwolnieniem na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Co więcej, wsparcie zostało udzielone w związku z wystąpieniem spadku obrotów w prowadzonej na terenie SSE działalności gospodarczej i w ramach zezwolenia, co potwierdza ścisły i bezpośredni związek uzyskanego wsparcia z działalnością strefową skarżącej. Nadto pozyskiwanie wsparcia finansowego przez skarżącą nie może stanowić samodzielnego przedmiotu działalności gospodarczej. Dofinansowanie to zawsze jest bezpośrednio związane z podstawową działalnością przedsiębiorcy, przy której zatrudnieni zostali pracownicy, których wynagrodzenie i składki ZUS zostały objęte dofinansowaniem. Otrzymanie wsparcia finansowego w formie tego dofinansowania nie byłoby możliwe, gdyby skarżąca nie prowadziła podstawowej działalności, przy której zatrudnieni zostali pracownicy objęci dofinansowaniem, i których miejsca pracy zobowiązała się ona utrzymać. Uwzględniając ww. argumentację, należało uznać, że sąd pierwszej instancji dokonując interpretacji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. prawidłowo zastosował dyrektywy wykładni celowościowej i ratio legis wprowadzonych regulacji oraz wyprowadził uzasadniony wniosek, iż dofinansowanie otrzymane przez skarżąca z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników zatrudnionych w ramach działalności strefowej, tj. działalności prowadzonej na terenie SSE, korzysta ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Prawidłowo także sąd pierwszej instancji dostrzegł wadliwość skonstruowania przez skarżącą pytania nr 2 co do możliwości zwolnienia "przychodu", a nie "dochodu", bowiem art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. wyraźnie przewiduje zwolnienie dochodu, a nie przychodu. Nie podzielając zatem zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, wobec tego, że w sprawie istniała podstawa prawna do wyeliminowania przez sąd pierwszej instancji z obrotu prawnego zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości, skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.". O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 4 w zw. z § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Zasadzony zwrot kosztów postępowania kasacyjnego obejmuje koszty zastępstwa procesowego doradcy podatkowego w wysokości 360 zł ustalone na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687). /-/ A. Polańska /-/ T. Zborzyński /-/ A. Dumas