II FSK 723/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia del. WSA Krzysztof Kandut (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 550/23 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 23 sierpnia 2023 r., nr 1801-IOD.4102.37.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 1350 (słownie: jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z 23 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 550/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 23 sierpnia 2023 r. nr 1801-IOD.4102.37.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok. Z ustaleń objętych w/w wyrokiem wynika, że w 2018 roku podatniczka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług budowlano-remontowych, opodatkowaną na tzw. zasadach ogólnych określonych w ustawie z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm. – dalej zwana: u.p.d.o.f.) przy zastosowaniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W wyniku kontroli podatkowej organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych tej działalności, będące następstwem: 1) zaniżenia (niezaewidencjonowania w p.k.p.i.r.) przychodów z tej działalności o 104.529,92 zł, na co złożyły się kwoty: - 826.22 zł z tytułu nieodpłatnego korzystania z lokalu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, - 74.074,07 zł z tytułu usług budowlanych świadczonych dla M. O., - 11.111,11 zł jako różnica pomiędzy sprzedażą wynikającą z raportu okresowego z kasy rejestrującej za lipiec 2018 r. a przychodem ujętym w p.k.p.i.r., - 18.518,52 zł z faktury z 28 września 2018 r. wystawionej na rzecz J. C. za prace remontowe w budynku mieszkalnym; 2) zawyżenia przychodów o: - 415,34 zł w związku z zastosowaniem niewłaściwych stawek podatku VAT w fakturach z 3 lipca 2018 r. wystawionych dla M. N.; 3) zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów o 63.516,32 zł w związku z nieuprawnionym zaliczeniem w ich ciężar: a) zakupu materiałów o: - 17.170,73 zł - faktura z 18 lipca 2018 r. od J. sp. z o.o. opłacona przez zleceniodawcę M. O., - 10.764,84 zł - faktura z 26 listopada 2018 r. od FUH E. w części opłacona przez zleceniodawcę J. C., - 2.101 zł – faktura z 26 listopada 2018 r. od I. s.c. wystawiona na inny podmiot (M. sp. z o.o.), - 30.815,52 zł - 13 faktur od L. s.c. na zakup materiałów, niezwiązany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą, - 2.276,36 zł - 3 faktury od F.H.U. T. s.c. na zakup materiałów, niezwiązany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą; b) pozostałych kosztów o: - 387,87 zł - faktury z 6 czerwca 2018 r. i 28 czerwca 2018 r. wystawione na inny podmiot (W. sp. z o.o.); 4) zaniżenia wartości remanentu końcowego o 12.039,26 zł (podatniczka wykazała - 8.322,10 zł, a powinno być 20.361,36 zł; 5) korekty kosztów podatkowych, w tym o: - 1.745,04 zł - nieuwzględnienie w p.k.p.i.r. oraz rozliczeniu podatkowym faktury korygującej zakup towarów od G.Sp. z o.o., - 325,96 zł - w związku z odliczeniem podatku naliczonego od zakupów paliwa do samochodu [...] w 100% (przysługiwało 50%), Ustalenia i rozstrzygnięcie w ww. zakresie organ I instancji zawarł w decyzji z 18 maja 2023 r. W następstwie odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał wymienioną decyzję w mocy. Po rozpatrzeniu skargi na ww. decyzję ostateczną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skargę oddalił. Sąd ten stwierdził, w kwestii zaniżenia przychodów przez skarżącą, że nie zaewidencjonowała ona w p.k.p.i.r. wartości usług budowlanych w kwocie 80.000 zł brutto (74.074,07 zł netto) świadczonych na rzecz M. O. przy budowie jej budynku mieszkalnego w J. Sąd, za organami, nie dał wiary argumentom strony, że W. C. oddał do dyspozycji inwestorce kilku (niezwiązanych z działalnością skarżącej) pracowników, aby "mogli sobie zarobić". Przesłuchana M. O. jednoznacznie stwierdziła, że rozmowy prowadziła jedynie z W. C. i to jemu bezpośrednio przekazała wynagrodzenie za wykonane usługi. Ponadto M. O. osobiście uregulowała należność za materiały budowlane w spółce J., zamówione zgodnie z zaleceniami W. C., przy czym towar ten (do budowy domu M. O.) został zafakturowany na firmę skarżącej i odnotowany w jej księgach. W świetle powyższych okoliczności Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie ujawniając do opodatkowania wartości usługi wykonanej na rzecz M. O. zaniżyła przychody podatkowe. Tak samo Sąd I instancji ocenił niezaewidencjonowane w księdze podatkowej przychody w kwocie 826,22 zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia, tj. bezpłatnego korzystania z lokalu w J. służącego do prowadzenia działalności gospodarczej, a nadto zaniżone o 11.111,11 zł przychody stanowiące różnicę pomiędzy sprzedażą wynikającą z raportu okresowego z kasy rejestrującej za lipiec 2018 r., a przychodem ujętym w p.k.p.i.r. oraz zaniżone o 18.518,52 zł przychody z niezaewidencjonowanej faktury z 28 września 2018 r. wystawionej na rzecz J. C. za prace remontowe w budynku mieszkalnym. Sąd I instancji podzielił także ustalenia organów podatkowych w kwestii kosztów uzyskania przychodów. Mianowicie za niestanowiące kosztów przyjął te z ich, które nie były związane z działalnością gospodarczą skarżącej, tj. dotyczące zakupu betonu w L. na kwotę 30.815,52 zł oraz zakupu materiałów budowlanych i usług transportowych w firmie T. na kwotę 2.276,36 zł. Odnośnie odliczenia 100% wartości podatku naliczonego od zakupów paliwa do samochodu [...] Sąd I instancji wskazał, że dla samochodu tego nie zostały spełnione przesłanki do pełnego odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikające z art. 86a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r. poz. 1221), a dokonana przez organy podatkowe korekta tej pozycji kosztowej była uzasadniona. Ponieważ Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie, oddalił skargę W skardze kasacyjnej reprezentujący podatniczkę pełnomocnik zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej zwana: O.p.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażające się wadliwą oceną dowodów i skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi przez przyjęcie, że w działalności gospodarczej za 2018 rok skarżąca zaniżyła przychody o 85.596,06 zł, zawyżyła koszty ich uzyskania o 62.836,19 zł, zaniżyła wartość remanentu końcowego o 12.039,26 zł, co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia, że uzyskała ona dochód za 2018 rok w kwocie 15.286 zł, a nie stratę w wysokości 145.186,11 zł; b) art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania na skutek ich niezastosowania; c) art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie skutkujące usankcjonowaniem postępowania organu polegającego na działaniu w celu udowodnienia z góry przyjętej tezy, pomimo braku zgromadzenia dowodów pozwalających na bezsporne ustalenie stanu faktycznego i wyjaśnienie istniejących w sprawie wątpliwości, a w konsekwencji rozstrzygnięcia na niekorzyść strony. W efekcie skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i uchylenie poprzedzających ten wyrok decyzji, ewentualnie uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu podtrzymał i powtórzył wcześniej prezentowane stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i wnioskami skargi, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. W skardze kasacyjnej strona skarżąca powołała art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. dotyczący naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W istocie jednak formułując zarzuty podniosła naruszenie wyłącznie przepisów postępowania. Mając na względzie podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym jest orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Sąd nie stosuje więc wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji, gdyż jego związanie tymi przepisami sprowadza się do dokonania oceny prawnej, co do prawidłowości decyzji organów administracji publicznej w zakresie stosowania prawa. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie przed tymi organami może mieć zatem charakter tylko pośredni i wynikać jedynie z uchybienia przez sąd przepisom ustawy regulującej postępowanie sądowoadministracyjne. Z uwagi na to, że instytucja skargi kasacyjnej służy poddaniu sądowej kontroli instancyjnej prawidłowości orzeczenia sądu I instancji, to zarzuty podnoszone w treści tej skargi muszą wskazywać na uchybienia sądu, a nie organów administracji (zob. wyrok NSA z 11 lipca 2024 r. sygn. I OSK 1723/23). Tymczasem w podstawach kasacyjnych autor skargi nie wskazał żadnego przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który – jego zdaniem – został w tej sprawie naruszony. Jedyne zarzuty procesowe dotyczą naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., jednak nie zawierają powiązania w szczególności z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Niewskazanie tego lub innych przepisów p.p.s.a., które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się wyłącznie do tych zarzutów, które przytoczono w podstawach kasacyjnych. Sąd ten nie ma bowiem obowiązku formułowania za kasatora zarzutów na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. W kwestii naruszenia przez organ przepisów art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i akceptacji tego stanu rzeczy przez Sąd I instancji, wskazać należy, że zarzut ten kasator ograniczył do błędnych ustaleń oraz wadliwej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że skarżąca: 1) zaniżyła przychody o 85.596,06 zł z tytułu niezaewidencjonowania wartości usług budowlanych zrealizowanych na rzecz M. O., 2) zawyżyła koszty uzyskania przychodów o 62.836,19 zł (w uzasadnieniu kasator wskazał kwotę 63.516,32 zł), 3) zaniżyła wartość remanentu końcowego o 12.039,26 zł. Co do wykonania przez skarżącą usług budowlanych dla M. O. przede wszystkim wyjaśnić trzeba, że zamówiła ona wykonanie robót budowlanych przy budowie której była inwestorem, i roboty te zostały wykonane. Nadzorował je W. C. i to jemu M. O. zapłaciła gotówką za ich wykonanie. Przypomnieć należy i to, że W. C. faktycznie zajmował się prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i to on podejmował decyzje w jej ramach, co potwierdził on sam, skarżąca, jak i kontrahenci: J. C. i M. N. Zarządzał także spółkami z o.o.: W. oraz M., w których skarżąca miała 100% udziałów i była dla tych spółek podwykonawcą. Analiza transakcji oparta na plikach JPK-VAT pokazała, że żadna z ww. spółek w 2018 roku nie zrealizowała sprzedaży na rzecz M. O., natomiast skarżąca na podstawie faktury zakupu z 18 lipca 2018 r. nabyła za 22.350 zł materiały do budowy domu ww. inwestora i zakup ten ujęła w swojej p.k.p.i.r. po stronie kosztów. Zapisu tego skarżąca nie skorygowała, co oznacza, że powyższy zakup miał związek z jej działalnością. Dodając do tego okoliczność, że usługi budowlane zostały wykonane i M. O. zapłaciła za te usługi W. C. – przychód z tego tytułu (powiązany z kosztem skarżącej) powinien zostać rozpoznany w działalności podatniczki. Przychodów z tego tytułu skarżąca jednak nie ujawniła, co trafnie dostrzegły organy podatkowe i zasadnie zaakceptował Sąd I instancji. Kasator, poza argumentami już wcześniej zgłaszanymi, z którymi Sąd I instancji rozprawił się, nie wskazał na nowe fakty lub okoliczności, które ustalenia te skutecznie podważyłyby. Co istotne – jak to już Naczelny Sąd Administracyjny wskazał - w podstawach kasacyjnych nie postawiono żadnego zarzutu naruszenia p.p.s.a., który mógłby być przedmiotem oceny Sądu II instancji, w tym także art. 141 § 4 tej ustawy, przez co należało przyjąć, że argumentacja zawarta w zaskarżonym wyroku nie budziła zastrzeżeń kasatora. Odnośnie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o 63.516,32 zł (kasator podał także kwotę 62.836,19 zł), przypomnieć trzeba, że – po pierwsze - na koszty te składała się faktura z 18 lipca 2018 r. na kwotę 17.170,73 zł na zakupu materiałów budowlanych od J. sp. z o.o. Faktura ta została zapłacona przez zleceniodawcę M. O., a zatem kwota z niej wynikająca nie była kosztem poniesionym przez skarżącą, przez co nie mogła stanowić kosztu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Po drugie - na ww. koszty składała się faktura z 26 listopada 2018 r. na kwotę 10.764,84 zł od FUH E. Faktura ta została opłacona przez zleceniodawcę J. C., a zatem także w tym przypadku kwota z niej wynikająca nie była kosztem poniesionym przez skarżącą, przez co nie mogła stanowić jej kosztu w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Po trzecie – pośród zakwestionowanych kosztów znalazła się kwota 2.101 zł wynikająca z faktury z 26 listopada 2018 r. od I. s.c. Adresatem tej faktury (stroną umowy sprzedaży) nie była jednak skarżąca, lecz inny podmiot (M. sp. z o.o.), który fakturę opłacił. Kwota z niej wynikająca nie pozostawała więc w związku z przychodami skarżącej, przez co nie mogła stanowić kosztu jej działalności w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Po czwarte – na ww. koszty składała się kwota 30.815,52 zł wynikająca z 13 faktur wystawionych przez L. s.c. na zakup betonu, który to zakup nie był związany z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą. Mianowicie beton został dostarczony do miejscowości: J., P. i G., przy czym jedynie zidentyfikowano zużycie 20m3 betonu, który miał zostać przeznaczony na prywatne cele podatniczki w J. W tej sytuacji cała kwota wynikająca z faktur zakupu betonu nie pozostawała w związku z przychodami skarżącej, przez co nie mogła stanowić kosztu jej działalności w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Tak samo należało ocenić kwotę 2.276,36 zł wynikającą z 3 faktur od F.H.U. T. s.c. na powiązany z powyższym zakup usług transportowych - wydatki nie pozostawały w związku z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą, przez co nie spełniały warunków określonych w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Po piąte - do kosztów nie mogła zostać zaliczona kwota 387,87 zł z faktur z 6 czerwca 2018 r. i 28 czerwca 2018 r. wystawionych przez sklep "M.", gdyż ich adresatem był inny podmiot – W. sp. z o.o. Nie były to więc koszty działalności skarżącej, w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Autor skargi kasacyjnej, poza ogólnikową negacją ustaleń organu, nie przedstawił konkretnych argumentów, które wskazywałyby na wadliwość zajętego przez Sąd I instancji stanowiska. Przede wszystkim jednak w podstawach kasacyjnych nie postawił kasator żadnego zarzutu naruszenia p.p.s.a., który – w powiązaniu z naruszeniami procedury podatkowej - mógłby być przedmiotem oceny Sądu II instancji. W tej sytuacji nie zostały podważone skutecznie ustalenia przyjęte w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji. Mając to na względzie nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść strony istniejących w sprawie wątpliwości co do stanu faktycznego, skoro ustaleń w tym zakresie skutecznie nie podważono. Odnośnie zaniżenia wartości remanentu końcowego o 12.039,26 zł Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że poza ogólnikowym sformułowaniem tego zarzutu kasator w żadnym stopniu nie wykazał ani nawet nie wskazał w czym upatruje wadliwości w postępowaniu organu lub Sądu I instancji aprobującym to postępowanie. Z uwagi na brak jakiejkolwiek argumentacji autora skargi w tym zakresie, zarzut ten wymyka się spod kontroli instancyjnej. Podkreślić trzeba, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (zob. wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r. sygn. I GSK 1787/20). Innymi słowy, nie wystarczy przytoczenie przez kasatora formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej takich wskazań jednak nie poczynił, co formułowane ogólnikowo zarzuty czyni nieskutecznymi. Kolejne zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, na skutek ich niezastosowania. Zarzuty te, jako oczywiście nieskuteczne, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 O.p. do podatków (...) do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe – stosuje się ustawę Ordynacja podatkowa i jednocześnie, na podstawie art. 3 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), do tych spraw nie stosuje się k.p.a. Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej zawierają uregulowania, które zakresowo odpowiadają przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. -odpowiednio art. 121, art. 122, art. 180 § 1 O.p.), niemniej Naczelny Sąd Administracyjny nie może przyjąć, że autor skargi kasacyjnej w istocie powołał właściwe przepisy, skoro stawia zarzut niezastosowania ww. przepisów k.p.a., gdy ich stosowanie wyraźnie wyłącza ustawa. Czyni to skargę kasacyjną w tym zakresie oczywiście niezasadną. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej określono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).