II GSK 1011/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 2057/21 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 maja 2021 r. nr BP.502.276.2020.0155.OP8.1944 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2057/21, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę H. W. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 maja 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Na skutek kontroli drogowej czteroosiowego samochodu ciężarowego – betoniarki marki Man w dniu 17 września 2020 r., Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 23 października 2020 r. wymierzył karę pieniężną w wysokości 15 000 zł za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach z uwagi na stwierdzone przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugiej podwójnej osi napędowej (nacisk 22,61 - przekroczenie o 4,61 t) i dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu (stwierdzona masa 37,8 t - przekroczenie o 5,8 t). Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 14 maja 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył skarżący. Sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budziły wątpliwości. Zgodnie z instrukcją producenta wag SAW 10C/III w czasie ważenia pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów powinny być podłożone wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze. Z instrukcji tej wynikało także, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Z instrukcji wynika także, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu. W takim przypadku każda oś jest ważona osobno. Dwie wagi umieszczone są pod kołami aktualnie ważonej osi, następnie zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu. Sąd stwierdził, że skoro użyte do ważenia wagi posiadały ważne świadectwa legalizacyjne i używane były zgodnie z instrukcją obsługi, nie było podstaw do kwestionowania wyników ważenia przedmiotowego trzyosiowego pojazdu. Sąd stwierdził również, że miejsce ważenia było prawidłowo przygotowane i posiadało stosowny atest. Zdaniem Sądu z materiału dowodowego nie wynikało, że kierowca nie został pouczony o sposobie ważenia pojazdu. Sąd zauważył, że był to zawodowy kierowca i sposób ważenia pojazdu nie powinien być dla niego zdarzeniem nadzwyczajnym. Odnosząc się do twierdzeń, że kierowca (obywatel Ukrainy) nie znał języka polskiego wskazał, że słowa "bez uwag" znaczą dokładnie to samo w języku polskim jak i ukraińskim i rosyjskim. Zdaniem Sąd nie zostało też w żaden sposób potwierdzone, że kierowca został zmuszony do podpisania protokołu "bez uwag". II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożył skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych dalej: p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi w której skarżący wskazał na polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezgodnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia spraw, w tym niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, które wskazują na to, że skarżący nie dopuścił się naruszeń, o których mowa w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji; b) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, w której skarżący wskazał na wadliwe przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego i wykorzystanie słabej znajomości języka polskiego przez kierowcę pojazdu (obywatela Ukrainy) i zmuszenie go do podpisania protokołu kontroli bez uwag, podczas gdy miał on uprawnienie do żądania przeprowadzenia powtórnego ważenia pojazdu o czym nie został on prawidłowo pouczony; c) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 29 ust. 1 i 2 Zarządzenia Nr 28/2014 Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (tj. Dz. Urz. GITD z 2014 r. poz. L4 ze zm.) poprzez wadliwe proceduralnie przeprowadzenie czynności ważenia pojazdu przez organ w sposób niezgodny z zasadami tamże określonymi, tj. przeprowadzenie ważenia pojazdu urządzeniem do tego nieprzystosowanym i wadliwym; d) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 30b Zarządzenia Nr 28/ 2074 Głównego lnspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2074 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (tj. Dz. Urz. GITD z 214 r. poz. 74 ze zm.) poprzez wadliwe proceduralnie przeprowadzenie czynności ważenia pojazdu przez organ w sposób niezgodny z zasadami tamże określonymi, tj. niepowtórzenie ważenia pojazdu na żądanie kierowcy, który nie został o takiej możliwości pouczony; e) art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ i Sąd dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, tj. przesłuchania świadka, mimo złożenia przez skarżącego takiego wniosku; 2) Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie prawa materialnego, a to: a) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140; dalej: u.t.d.) przez jego nieuzasadnione niezastosowanie przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w pierwszej instancji i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej podczas gdy na podstawie ww. przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli [...] okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie także w całości obu zapadłych w sprawie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i umorzenie postępowania administracyjnego oraz przyznanie skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 176 w zw. z 185 S 1 p.p.s.a. wniesiono o przyznanie stronie skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i rozpatrzenie sprawy a rozprawie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w świetle zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach z art.174 p.p.s.a. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem orzeczenia Sądu pierwszej instancji, w którym za zgodną z prawem uznał zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 14 maja 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zarzuty zawarte w punktach 1 lit. a-e petitum skargi kasacyjnej kwestionują zgodność z prawem zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji decyzji organów, w sytuacji, gdy organy nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie przeprowadziły dowodów zmierzających do wyjaśnienia, czy procedura przeprowadzenia ważenia pojazdu podczas kontroli drogowej przebiegała prawidłowo. W związku z tym, że zarzuty pozostają ze sobą w ścisłym związku, zostały one przez NSA rozpoznane łącznie. Z akt sprawy wynika, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli stosownym protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 12 czerwca 2019 r., a wagi użyte w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwem deklaracji z dnia 21 marca 2018 r. Ważność świadectwa wynosi 3 lata, a więc było ono prawidłowe. Pomiaru masy brutto kontrolowanego pojazdu dokonano przy użyciu dwóch wag typu SAW serii III, co trafnie uznał Sąd pierwszej instancji za zgodne z instrukcją obsługi użytych wag. Z instrukcji obsługi wag SAW 10C/III wynika, że waga ta może pracować samodzielnie lub w parach i grupach w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Z instrukcji wynika, że sumując wyniki ważenia poszczególnych (pojedynczych) osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu. Instrukcja prezentuje przykładowe sposoby konfiguracji zastosowania wag także przy pomiarach osi wieloskładowych. Równocześnie producent zalecił jednoczesny pomiar dla wszystkich kół w zamocowanej części pojazdu przy zastosowaniu odpowiedniej liczby połączonych wag, aby zapobiec powstawaniu błędów w pomiarach spowodowanych tarciem spoczynkowym. Z instrukcji wynika, że producent dopuścił możliwość jednoczesnego zważenia kół mostów wieloosiowych, pod warunkiem zrównoważenia różnic wysokości przy pomocy płyt pomocniczych, przy czym wskazał nawet, że z wykorzystania podkładek można zrezygnować, jeżeli istnieją odpowiednie wgłębienia w nawierzchni w miejscu przeprowadzania pomiarów, w których można umieścić wagę SAW. Procedura przeprowadzonego ważenia pojazdu została opisana w protokole i nie ma w tej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości tej procedury. W procedurze ważenia uczestniczył kierowca, co potwierdza treść sporządzonego z tej czynności protokołu. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Ponadto przed dokonaniem ważenia okazano kierowcy dokumenty takie jak ważne świadectwo deklaracji z dnia 21 marca 2018 r. dotyczące wag oraz protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 18 marca 2020 r. Z treści protokołu kontroli wynika, że kierowca był dokładnie pouczony w jaki sposób ma się odbywać procedura ważenia i jakie wymogi muszą być spełnione i – mając tę wiedzę – nie kwestionował, że przeprowadzone w tej sprawie ważenie było przeprowadzone niezgodnie z tymi wymogami. Skarżący kasacyjnie w toku postępowania podnosił, że kierujący pojazdem jest obcokrajowcem (obywatel Ukrainy), nie włada językiem polskim i miał problem ze zrozumieniem treści protokołu kontroli. Podkreślenia wymaga, że kontrola przewozu pojazdem kierowanym przez obcojęzycznego kierowcę, wykonywana przez upoważnione do tej czynności osoby, nie powinna być zaskoczeniem dla przedsiębiorców realizujących przewóz, ani dla kierowców pojazdów, którymi przewóz jest wykonywany. Oczywiste jest, że zazwyczaj obcokrajowiec kierujący pojazdem nie włada językiem polskim, który jest językiem urzędowym na podstawie art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2021 r. poz. 672; dalej: ustawa o języku polskim) i w którym stosownie do art. 5 tej ustawy, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium RP dokonują wszelkich czynności urzędowych. Zgodnie z art. 4, język polski jest językiem urzędowym: 1) konstytucyjnych organów państwa; 2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 3) terenowych organów administracji publicznej; 4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych; 5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. W świetle art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o języku polskim, podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że wszystkie oświadczenia składane przed organami władzy publicznej muszą być składane w języku polskim. Kontrolujący funkcjonariusz nie jest zatem zobowiązany do powoływania tłumacza podczas kontroli pojazdu prowadzonego przez obcojęzycznego kierowcę. Z akt sprawy wynika, że kierowca (obywatel Ukrainy) rozumiał przebieg czynności kontrolnych oraz dokonanych ustaleń, które zostały zawarte w protokole, jak również rozumiał istotę stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia, a także był w stanie porozumieć się z funkcjonariuszami przeprowadzającymi kontrolę. Kierowca nie tylko złożył swój podpis na protokole, ale także umieścił adnotację "bez uwag" w swoim języku, a więc informację w pełni dla siebie zrozumiałą. Słowa "bez uwag" znaczą dokładnie to samo w języku polskim, jak i ukraińskim i rosyjskim. W przypadku zaś jakichkolwiek wątpliwości co do treści protokołu kontroli, kierowca mógł poprosić osoby kontrolujące o ich wyjaśnienie. Jeszcze raz należy podkreślić, że z treści protokołu kontroli nie wynika, by kierowca wnosił jakikolwiek zastrzeżenia w tym zakresie. Z akt sprawy nie wynika także, że kierowca został przymuszony do podpisania protokołu "bez uwag". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma zatem żadnych podstaw, by w niniejszej sprawie kwestionować te okoliczności faktyczne, które zostały stwierdzone podpisanym przez kierowcę protokołem. Naczelny Sąd Administracyjny uznał także za niezasadny zarzut braku podjęcia w postępowaniu administracyjnym wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy i nieprzeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego z powodu nieprzesłuchania kierowcy. W ocenie NSA dowody zgromadzone w sprawie przez organy obu instancji były wystarczające do rozstrzygnięcia. Protokół kontroli jest podstawowym dowodem, mającym walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że w braku przeciwdowodu, za udowodnioną należy uznać treść zawartą w protokole kontroli. Skarżący nie przedstawił żadnych przekonujących dowodów lub argumentów mogących wskazywać na jakąkolwiek nieprawidłowość uzyskanych rezultatów pomiaru. W ocenie NSA organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy na podstawie całego materiału dowodowego. Procedura ważenia kontrolowanego pojazdu przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. Ustalenia organów pozostają w logicznym związku z treścią zgromadzonych dowodów, ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, co prawidłowo zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Niezasadny okazał się także zarzut zawarty w punkcie 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej, nieuzasadnionego niezastosowania zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji oraz Sąd pierwszej instancji zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał wystąpienia przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanek zwalniających go od odpowiedzialności, tj. okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot, organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. W tym zakresie podkreślić należy, że uchylenie się od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz może mieć miejsce tylko przy wykazaniu przez ten podmiot nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających naruszenie prawa. W rozpoznawanej sprawie warunki te nie zostały spełnione. Nie wskazano, aby zgodnie ze starannością właściwą dla profesjonalnego podmiotu zostały podjęte działania, które zapobiegłyby tego rodzaju sytuacji w praktyce. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok NSA z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy. Kwestie doboru pracowników (tzw. ryzyko osobowe) nie mieści się bowiem w zakresie ww. regulacji, gdyż obowiązkiem przedsiębiorcy jest należyty dobór pracowników, odpowiednie ich przeszkolenie, a następnie właściwe kontrolowanie wykonywanej przez nich pracy. Zaznaczyć trzeba, że przedsiębiorca wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować, powinien dobrać określone środki poprzez stworzenie m.in. odpowiednich procedur, organizacji pracy, aby pojazd był normatywny na drodze, po której wykonuje przejazd. W niniejszej sprawie skarżący takich działań związanych z organizacją przejazdu nie podjął. Argumentacja skarżącego prezentowana w tym zakresie jest lakoniczna, ma ogólny charakter, sprowadzając się jedynie do twierdzenia, że nie miał on wpływu na naruszenie. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających brak wpływu na powstanie naruszenia normatywności pojazdu. Podniesiony w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie znajduje zatem uzasadnienia, bowiem brak było okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby jego zastosowanie. To zaś, że organy w sposób rozbudowany nie uzasadniły, że w tej sprawie nie zachodziły przesłanki wskazane w tym przepisie nie oznacza, że tych przesłanek w ogóle nie analizowały i że takie działanie organów mogło stanowić naruszenie prawa mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. (punkt 1 sentencji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a), § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) i § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 3600 zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji (punkt 2 sentencji).