II GSK 1463/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. Sp. k. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Sz 813/24 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wałczu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 29 lipca 2024 r. nr SKO.4120.627.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 813/24, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej jako: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną przez Prokuratora Rejonowego w Wałczu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 29 lipca 2024 r. (nr SKO.4120.627.2024) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zarejestrowania pojazdu. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Starosta Wałecki decyzją z 30 lipca 2021 r., wydaną na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.; zwanej dalej jako: "p.r.d.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; zwanej dalej jako: "k.p.a."), w wyniku rozpoznania wniosku K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w Wałczu, zarejestrował pojazd marki [...], o numerze nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne. Prokurator Rejonowy w Wałczu pismem z 27 marca 2024 r. złożył sprzeciw od tej decyzji o rejestracji pojazdu, w którym wniósł o stwierdzenie jej nieważności, zarzucając rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., polegające na wydaniu decyzji bez zgromadzenia wszystkich wymaganych prawem dokumentów stanowiących podstawę rejestracji pojazdu, w tym bez uzyskania świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu, gdyż były wymagane. W ocenie Prokuratora, w stosunku do ciągnika rolniczego dokument taki był wymagany, gdyż pojazd ten był rejestrowany po raz pierwszy na terenie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a został sprowadzony z terenu państwa niebędącego jej członkiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z 29 lipca 2024 r., wydaną na podstawie art. 157, art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdziło "brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji". Według organu, Starosta Wałecki powinien odmówić dokonania rejestracji ciągnika z uwagi na brak dokumentów homologacji, co stanowiło naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., jednakże nie w sposób rażący. Proste zestawienie treści decyzji organu pierwszej instancji z treścią przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wykazuje, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Sprzeczność ujawnia się dopiero po dokonaniu wykładni przepisów krajowych z przepisami unijnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie stwierdził, że pojazd podlegał procedurze rejestracyjnej i nie był wcześniej zarejestrowany w Polsce, a jedynie na Białorusi. W takiej sytuacji zastosowanie miały przepisy art. 71-72 p.r.d., przy czym katalog dokumentów określonych w art. 72 ust. 1 p.r.d. ma charakter zamknięty i kumulatywny. W sytuacji gdy pojazd nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązek przedstawienia dokumentu homologacji w rozumieniu art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. miał charakter bezwzględny. Naruszenie prawa przez Starostę Wałeckiego było zatem oczywiste i możliwe do stwierdzenia poprzez zestawienie przepisów prawa krajowego z bezpośrednio stosowanymi regulacjami unijnymi, tj. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U.UE.L.2013.60.1 z dnia 2 marca 2013 r.; dalej: rozporządzenie nr 167/2013). Znajomość i stosowanie tych przepisów stanowiły obowiązek organu rejestrującego. Jednocześnie WSA w Szczecinie zwrócił uwagę, że samo stwierdzenie naruszenia prawa, nawet jasnego i oczywistego, nie oznacza jeszcze jego rażącego naruszenia w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O takim naruszeniu można mówić dopiero wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: po pierwsze – uchybienie jest ewidentne, po drugie – dotyczy przepisu jednoznacznego, a po trzecie – wywołuje skutki społeczno-gospodarcze, które czynią niemożliwym do zaakceptowania utrzymanie decyzji w obrocie prawnym jako wydanej przez organy praworządnego państwa. Zdaniem Sądu I instancji, tej ostatniej przesłance należy dać decydujące znaczenie przy dokonywaniu oceny stwierdzonego naruszenia prawa. Nie zawsze bowiem oczywiste naruszenie jasnego w swej warstwie interpretacyjnej przepisu prawa oznaczać będzie, że ma ono charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki społeczno-ekonomiczno-gospodarcze, jakie owo naruszenie powoduje w obrocie prawnym, czyniąc dalsze trwanie decyzji w obrocie niemożliwym do zaakceptowania w państwie prawa. W wytycznych co do dalszego postępowania Sąd pierwszej instancji podał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w Koszalinie powinno w szczególności rozważyć, czy stwierdzone w sprawie niewątpliwe naruszenie prawa miało rażący charakter. Organ powinien również zbadać, czy decyzja ta nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w Wałczu wniosła skargę kasacyjną od opisanego wyroku WSA, zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d., jak również w związku z art. 2 pkt 62 p.r.d. oraz art. 3 pkt 37, art. 1 ust. 1 i art. 33 ust. 1 rozporządzenia nr 167/2013 poprzez błędną wykładnię, w ramach której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wadliwie uznał, że stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. było oczywiste i świadczyło o rażącym naruszeniu prawa, w sytuacji gdy naruszenie to nie miało charakteru rażącego, a jego wystąpienie wynikało z wątpliwości interpretacyjnych wymienionych przepisów prawa poprzedzonych złożonym procesem wykładni, 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie zaskarżonym orzeczeniem przepisów postępowania, tj. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. poprzez orzeczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie o uchyleniu zaskarżonej skargą decyzji organu odwoławczego z uwagi na zarzucone jej wydanie z naruszeniem innych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, jednak bez jednoczesnego wykazania przez sąd prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej, a w szczególności, że w następstwie zbadania przez organ odwoławczy społeczno-ekonomiczno-gospodarczych skutków wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego ciągnika rolniczego przez organ pierwszej instancji bez zażądania przedłożenia dokumentu homologacji może nastąpić wydanie decyzji o odmiennej niż dotychczas treści. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi Prokuratora Rejonowego w Wałczu poprzez jej oddalenie oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uchylając zaskarżoną decyzję uznał, że Starosta Wałecki wydając decyzję o zarejestrowaniu pojazdu naruszył art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d., przy czym naruszenie to było oczywiste. Jednocześnie WSA podkreślił, że samo przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, by rodzaj naruszenia i jego skutki powodowały, że decyzja lub postanowienie nie mogą być zaakceptowane jako wydane przez organy praworządnego państwa. Dlatego rozpatrując sprawę ponownie, SKO powinno wyjaśnić i rozważyć, czy w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że w konkretnym przypadku doszło do rażącego naruszenia prawa, a także czy decyzja Starosty Wałeckiego nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają skutecznie zgodności z prawem tego stanowiska WSA w Szczecinie. Nie jest zasadny podniesiony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez sąd wymienionych w tym zarzucie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię polegającą przede wszystkim na wadliwym uznaniu przez WSA, że stwierdzone przez SKO naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. było oczywiste i świadczyło o rażącym naruszeniu prawa. Nie ma racji strona skarżąca kasacyjnie, że jakkolwiek stwierdzone naruszenie zaistniało, to jednak nie miało charakteru rażącego, a jego wystąpienie wynikało z wątpliwości interpretacyjnych powołanych przepisów prawa, których zastosowanie musiało zostać poprzedzone złożonym procesem wykładni, co wyklucza istnienie wady kwalifikowanej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że naruszenie przez Starostę Wałeckiego art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d. było "oczywiste". Przede wszystkim należy zauważyć, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu był (i jest) dowód rejestracyjny (art. 71 ust.1 p.r.d.). Przepis art. 72 p.r.d. zawiera katalog dokumentów stanowiących podstawę do rejestracji, przy czym w odniesieniu do dokumentów wskazanych w ust. 1 pkt 3 powołanego przepisu przewiduje, że wymagania te nie dotyczą pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d.). Żaden z powołanych przepisów prawa krajowego, regulujących dopuszczenie do ruchu pojazdu, czy też dokumentów wymaganych do jego rejestracji, nie odsyła i nie posługuje się pojęciem "nowego pojazdu", do którego odnosi się Samorządowe Kolegium Odwoławcze i skarżąca kasacyjnie. W nawiązaniu do podnoszonej w skardze kasacyjnej sprzeczności definicji "nowego pojazdu" w prawie krajowym i unijnym trzeba wyjaśnić, że definicja "nowego pojazdu" zawarta w art. 2 pkt 62 p.r.d. odnosi się do wszelkiego rodzaju pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym, a więc środków transportu przeznaczonych do poruszania się po drodze oraz maszyn lub urządzeń do tego przystosowanych (art. 2 pkt 31 p.r.d.). W przypadku pojazdów rolniczych takich jak zgłoszony do rejestracji w niniejszej sprawie, w zakresie ich homologacji zastosowanie mają natomiast przepisy rozporządzenia nr 167/2013, w tym także definicje legalne. Wobec takich zakresów regulacji prawa krajowego i unijnego nie sposób przyjąć, by zachodziła tu sprzeczność, o której mowa w skardze kasacyjnej. Mając na uwadze, że w tej konkretnej sprawie nie miało zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 72 ust. 2 pkt 1 p.r.d., to nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że w świetle przepisów obowiązującego od 1 stycznia 2016 r. rozporządzenia nr 167/2013, przy rejestracji ciągnika rolniczego był wymagany dokument o którym mowa w art. 72 ust.1 pkt 3 p.r.d. Rozporządzenie to definiuje pojęcie nowego pojazdu (pojazd, który nigdy wcześniej nie był rejestrowany ani dopuszczony) i pojęcie dopuszczenia, które oznacza "pierwsze wykorzystanie w Unii pojazdu" (odpowiednio art. 3 pkt 37 i pkt 40 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 38 omawianego rozporządzenia rejestracja oznacza administracyjne zezwolenie na dopuszczenie pojazdu, w tym do ruchu drogowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy niewątpliwe jest, że w dacie zgłoszenia do rejestracji pojazd marki [...], o numerze nadwozia [...] był pojazdem nowym w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 167/2013, albowiem przed tą datą nie był on wykorzystywany w UE i nie wydano administracyjnego zezwolenia na dopuszczenie tego pojazdu, w tym do ruchu drogowego. Rozporządzenie nr 167/2013 ustanawia wymogi administracyjne i wymagania techniczne w zakresie homologacji typu wszystkich nowych pojazdów, układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, o których mowa w art. 2 ust. 1 (art. 1 ust. 1 rozporządzenia). Producent nowych pojazdów, które mają być wykorzystane po raz pierwszy w Unii, ma obowiązek uzyskania homologacji, zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu nr 167/2013 (art. 8 ust. 1 rozporządzenia). Obowiązki producentów mają także zastosowanie do importerów i dystrybutorów, w przypadkach określonych w art. 15 rozporządzenia nr 167/2013, w tym wówczas gdy importer lub dystrybutor udostępnia na rynku lub rejestruje pojazdy. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia, organy państw członkowskich UE zezwalają na wprowadzenie do obrotu, rejestrację lub dopuszczenie tylko takich pojazdów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych, które spełniają wymogi rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie należało zatem dokonać wykładni art. 72 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 2 pkt 1 p.r.d. i omówionych powyżej przepisów rozporządzenia unijnego. Rezultat tej wykładni przy zastosowaniu reguł językowych i systemowych jest jednoznaczny i w istocie niesporny: dla uzyskania decyzji o rejestracji ciągnika rolniczego był wymagany dokument, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. Eksponowany w skardze kasacyjnej i przez SKO "skomplikowany proces wykładni", nie może być utożsamiany z istotnymi wątpliwościami interpretacyjnymi, ograniczającymi możliwość stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i do których odnoszą się powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istotne wątpliwości interpretacyjne występują wówczas, gdy na gruncie reguł językowych i systemowych, znajdujących się na tym samym poziomie procesu wykładni, możliwe są do przyjęcia i jednakowo dają się uzasadnić różne i w znacznej mierze przeciwstawne wyniki wykładni i gdy weryfikacja celowościowo-funkcjonalna i aksjologiczna odwołuje się do tak istotnych celów, skutków czy wartości społecznych, przeważających wyniki wykładni językowo-systemowej, że ich nieuwzględnienie naruszałoby stan praworządności. W ocenie NSA w tej sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości interpretacyjne w powyżej zaprezentowanym rozumieniu. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że przed wejściem w życie rozporządzenia nr 167/2013, w okresie obowiązywania Dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych i leśnych, omawiane zagadnienie budziło wątpliwości interpretacyjne, które zostały rozstrzygnięte wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z 15 czerwca 2017 r. C-513/15, który orzekł, że dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, że wprowadzenie do użytku i zarejestrowanie w państwie członkowskim używanych ciągników przywiezionych z państwa trzeciego jest uzależnione od spełnienia wymogów technicznych przewidzianych w tej dyrektywie. Jednakże orzeczenie to i powstałe wątpliwości obejmowały, co raz jeszcze należy wyraźnie podkreślić, inny stan prawny. Obowiązujące obecnie przepisy rozporządzenia nr 167/2013 są w tej kwestii jednoznaczne, o czym była mowa powyżej. Nie budzą one zatem obecnie "istotnych wątpliwości interpretacyjnych". Z tego powodu NSA uznał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny. Nie jest zasadny także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez orzeczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie o uchyleniu zaskarżonej skargą decyzji organu odwoławczego z uwagi na zarzucone jej wydanie z naruszeniem innych przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, jednak bez jednoczesnego wykazania przez sąd prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie należy do przepisów regulujących postępowanie administracyjne, lecz stanowi materialnoprawną podstawę aktu stwierdzającego nieważność decyzji. Wobec tego w przypadku stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny naruszenia przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podstawę prawną wyroku powinien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd nie ma obowiązku wykazania, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tak jak jest to w przypadku uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W związku z tym oczekiwania Spółki odnośnie do spełnienia przez Sąd pierwszej instancji obowiązku wykazania "prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej" nie mają podstaw. Niezależnie od powyższego należy także wskazać, że sens kontrolowanego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji tkwi w podważeniu stanowiska organu, co do postulowanej przez tenże organ nieoczywistości stwierdzonego naruszenia prawa, które jakkolwiek zaistniało, to jego zdaniem nie było jednak "oczywiste", bowiem dojście do prawidłowych rezultatów wykładni wymagało od Starosty przeprowadzenia skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Podważenie tego stanowiska przez WSA, a więc przesądzenie, że mamy do czynienia z oczywistością naruszenia i przepisem, który w jasny sposób określa wymogi prawne dokumentacji niezbędnej do rejestracji pojazdu, wymagać będzie od SKO oceny, czy pomimo tego mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, a więc czy skutki społeczno-gospodarcze uzasadniają wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego z mocą ex tunc oraz czy ewentualnie nie zachodzą negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., co aż nader wyraźnie podkreślił WSA w zaskarżonym wyroku. Niezależnie więc od wad konstrukcyjnych omawianego zarzutu, podnoszenie w przedstawionych realiach faktycznych i prawnych sprawy, że WSA nie wykazał prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na wynik sprawy administracyjnej, w szczególności, że w następstwie zbadania przez organ odwoławczy społeczno-ekonomiczno-gospodarczych skutków wydania decyzji o rejestracji ciągnika rolniczego przez organ I instancji bez zażądania przedłożenia dokumentu homologacji, może nastąpić wydanie decyzji o odmiennej niż dotychczas treści, nie tylko, że jest przedwczesne, ale w sposób nieuprawniony nawiązuje do art. 146 § 2 k.p.a., stosowanego w trybie wznowienia postępowania administracyjnego i statuującego negatywne przesłanki uchylenia decyzji (zob. np. wyrok NSA z 6 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1096/25). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że Sąd pierwszej instancji, powołując końcowo w podstawie prawnej wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie wskazał żadnego przepisu postępowania, który zostałby naruszony przez SKO. To uchybienie, wobec wynikającego z art. 183 § 1 p.p.s.a. związania granicami skargi kasacyjnej, nie podlegało jednak ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał, w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ wnosząca skargę kasacyjną Spółka zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.