II GSK 1668/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1297/20 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 lipca 2020 r. nr SKO-UL/41.7/202/2020/6179/ŁK w przedmiocie zjazdu z drogi publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 26 stycznia 2021r., sygn. akt II SA/Gl 1297/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 1019r., poz. 2325 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę Z. D. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej też: "SKO") z 31 lipca 2020r., nr SKO-UL/41.7/202/2020/6179/ŁK w przedmiocie zjazdu z drogi publicznej. W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a w zw. z art. 134 p.p.s.a poprzez brak uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 31 lipca 2020r. SKO-UL/41.7/202/2020/6179/ŁK w sytuacji, kiedy została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 6 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (dalej: "k.p.a".), art. 7 k.p.a. , art. 7a § 1 k.p.a., art. 77 § 1,3,4 k.p.a. , art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 i 2 k.p.a., art. 11 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 85 k.p.a. oraz 107 § pkt.6 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985r.o drogach publicznych (Dz.U. z 2020r., poz. 470, dalej: "u.d.p") w zw. § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 2 marca 1999r. (Dz.U. z 2016r., poz. 124, dalej: "rozporządzenie") poprzez bezpodstawną i dowolną odmowę wydania wnioskowanego zezwolenia, pominięcie stanowiska skarżącego i wniosków dowodowych zwartych w piśmie z 30 lipca 2020r. złożonego w wyznaczonym 7 dniowym terminie wyznaczonym pismem SKO z 6 lipca 2020, które zostało doręczone w dniu 23 lipca 2020r. na zapoznanie się ze stanowiskiem Zarządu Dróg Województwa z 22 czerwca 2020r., rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony, zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i dowodu z wizji lokalnej, z pominięciem okoliczności, że obok znajduje się już zjazd z drogi publicznej zaakceptowany przez organ, oraz graniczącą z dowolnością ocenę, że zjazd w związku z naruszaniem przepisów przez kierowców może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa, nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej, pozbawienie strony prawa do zajęcia stanowiska, przez wydanie decyzji przed upływem zakreślonego dla strony terminu i to czasie pandemii, kiedy w ogóle terminy administracyjne nie biegły, oraz wydanie opatrzenie decyli niekompletnym uzasadnieniem sprzecznym z poglądami wyrażanymi przez SKO w dotychczasowych decyzjach; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a w zw. z art. 134 p.p.s.a poprzez brak uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 31 lipca 2020r., SKO-UL/41.7/202/2020/6179/ŁK w sytuacji, kiedy została ona wydana z naruszeniem art. 29 ust. 4 u.d.p. w zw. z § 77 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z 2 marca 1999r. (Dz.U. z 2016r., poz. 124) a to na przyjęciu, że organ miał prawo wziąć pod uwagę w ramach przesłanek decyzji zagrożenie wynikające z nielegalnego poruszania się uczestników po drodze, a więc zagrożenia generowanego przez uczestników niezwiązanego ze zjazdem a nie sam zjazd, jak również, że przepis § 77 umożliwia odmowy wyrażenia zgody na zjazd w sytuacji, kiedy przepis ten jedynie wskazuje, jak zjazd ma być zaprojektowany tzn., że ma być z uwzględnieniem bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego a nie uprawniający do odmowy zgody na wykonanie zjazdu. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 29 ust. 4 u.d.p. w zw. § 77 rozporządzenia przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów polegające na interpretacji, że przesłanką odmowy wydania zgody na zjazd w rozumieniu tych przepisów mogą być hipotetyczne zagrożenia wynikające nie z samego zjazdu, lecz z naruszeń przepisów przez uczestników ruchu drogowego oraz wykładnie, że rekonstruowana z tych przepisów norma zakłada uznaniowość decyzji, w sytuacji, kiedy wskazane przepisy nie mogą być w ten sposób rozumiane zgodnie z zasadami prawidłowej wykładni a decyzja ma charakter związany. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012r., II GSK 819/11, LEX nr 121714 2/13, LEX nr 1488113). Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania to jest art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. koncentruje się na braku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy w wyniku nie przeprowadzenia oględzin nieruchomości. Zarzut ten jest niezasadny, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób szczegółowy wyjaśnił z jakich przyczyn, w jego ocenie, nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie może również zostać uwzględniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracji art. 107 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Wbrew argumentacji odnoszącej się do tego zarzutu organ odwoławczy w sposób szczegółowy wyjaśnił z jakich przyczyn w jego ocenie lokalizacja zjazdu do nieruchomości skarżącego będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie pozytywnej oceny legalności ustalonej w postępowaniu administracyjnym podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, jak również nie zakwestionowano prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej jako wzorce kontroli. Zjazd rozpatrywany w niniejszej sprawie dotyczy wjazdu na teren działek nr [...] i nr [...], gdzie planowana jest budowa składu z artykułami ogrodniczymi, z ulicy G. stanowiącej drogę wojewódzką nr [...]. Jednak objęte wnioskiem w niniejszej sprawie działki mają dostęp do drogi publicznej - od strony drogi wojewódzkiej nr [...] ulica O.. Nie podlega sporowi fakt, że droga wojewódzka nr [...] stanowi klasę drogi G (główna), a planowany zjazd z tej drogi znajduje się w obszarze skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...]. Klasy wskazanych dróg zostały oznaczone zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, w szczególności do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Natomiast zgodnie z § 8a ust 1 pkt 1 rozporządzenia obsługa ruchu z terenów przyległych do pasa drogowego drogi publicznej, z zachowaniem warunków zawartych w § 9 może być realizowana przez inne drogi publiczne i drogi wewnętrzne "w tym dojścia i dojazdy do nieruchomości - zlokalizowane poza jej pasem drogowym". Zasadnie więc WSA podzielił wywiedzione przez organy wnioski, że planowane włączenie byłoby zlokalizowane w niedalekim sąsiedztwie skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...]. Wykonanie dodatkowego włączenia o charakterze zjazdu publicznego w tym rejonie, w sposób istotny wpłynie na pogorszenie czytelności układu drogowego oraz może być przyczyną najechania na tył pojazdu skręcającego w lewo, od strony miejscowości B. Manewr taki może być odbierany jako skręt w lewo na skrzyżowaniu w celu wjazdu na drogę wojewódzką nr [...]. Rozpędzone pojazdy jadące od strony miejscowości B. będą zmuszone do gwałtownych reakcji omijania bądź hamowania, co może być przyczyną bardzo niebezpiecznych sytuacji. Dodatkowo bardzo niebezpiecznym zdarzeniem może być sytuacja, kiedy rozpędzony pojazd poruszający się ze znaczną prędkością, po prostym odcinku drogi, w kolumnie innych pojazdów podejmie manewr wyprzedzania kolumny pojazdów zwalniających przed zjazdem jednego z nich do obiektu. Podobnie w przypadku wyjazdu z obiektu na drogę wojewódzką nr [...] pojazdy wyjeżdżające i skręcające w lewo w drogę wojewódzką nr [...] będą blokowały ruch na drodze nr [...], w związku z czym może dochodzić do bardzo niebezpiecznych najechań na tył pojazdu. Organ przyznał, że działka na której planowana jest lokalizacja obiektu praktycznie przylega do drogi wojewódzkiej nr [...]. Jednak z uwagi na znaczne natężenie ruchu pojazdów w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] należy się liczyć także z przypadkami ryzykownych manewrów wyjazdu na drogę wojewódzką przez kierujących zniecierpliwionych długim oczekiwaniem na zjeździe. Kierujący pojazdami są w takich przypadkach skłonni do akceptowania odstępów między pojazdami mniejszych niż bezpieczne, powodując kolizje o charakterze wymuszenia pierwszeństwa przejazdu. Ponadto ze statystyk zdarzeń drogowych z 2018r., wynika, że na odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] powiat r. R. obszar miejski doszło do 43 zdarzeń drogowych, co obejmuje 41 kolizji, 2 wypadki, natomiast w 2017r. doszło do 48 zdarzeń, w tym 3 wypadków. Natężenie ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...], które według pomiaru z 2015r., wynosiło 5287 pojazdów na dobę, a zatem usytuowanie kolejnego zjazdu może powodować poważne ograniczenie płynności ruchu drogowego i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu. Działki objęte wnioskiem, zgodnie z przedłożonym wypisem i wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Raciborza zatwierdzonego uchwałą nr XVII/219/2016 Rady Miasta Racibórz z 27 kwietnia 2016r. (Dz.Urz. Woj. Śląskiego z 12 maja 2016, poz. 2700) przeznaczone są pod tereny zabudowy usługowej symbolu EZ2/1U, gdzie w rozdziale 14 planu zawarto ustalenia dla przedmiotowego symbolu, przy czym w § 22 pkt 2 ppkt h nakazano obsługę komunikacyjną terenu z istniejącego układu komunikacyjnego. W układzie komunikacyjnym objętym planem ujęto tylko ulicę O. oznaczoną symbolem EZ2/1KDZ, stanowiącą drogę wojewódzką nr [...]. Natomiast działki objęte wnioskiem, zgodnie ze stanem faktycznym jak i prawnym co istotne posiadają już dostęp do drogi publicznej - drogi wojewódzkiej Nr [...] - ulica O. uzgodnionym i wykonanym układem komunikacyjnym istniejącej stacji paliw. Przedmiotowy zjazd projektowany jest w odległości ok. 160 metrów od skrzyżowania dwóch dróg wojewódzkich. Podkreślić należy, że zgodnie z § 3 pkt 9a rozporządzenia "obszar skrzyżowania" rozumie się wspólną część przecinających się lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia odcinki obejmujące minimalne długości akumulacji i zwalniania określone w § 66 i § 67, a zgodnie z pkt 9b tego rozporządzenia "obszar oddziaływania skrzyżowania" to obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualne odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonywane w obszarze skrzyżowania. Według obowiązującego planu miejscowego działki objęte wnioskiem położone są w terenie oznaczonym symbolem EZ2/1U - zabudowa usługowa. W rozdziale 14 w § 22 pkt 2 nakazy ppkt h tego planu wskazano - obsługa komunikacyjna z terenu istniejącego układu komunikacyjnego. Decyzją nr WDU/AWID/5420/ST-2/14582/09 z 3 grudnia 2009r. zarządca drogi uzgodnił lokalizację układu komunikacyjnego dla stacji paliw płynnych na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Wjazd i wyjazd na ten teren przewidziano z drogi wojewódzkiej nr [...] - ulica O. w R. Wymienione działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] stanowią własność skarżącego i jego żony – R. D. (ustawowa współwłasność majątkowa małżeńska). Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, może odmówić wydania zezwolenia na zjazd. Planowana przez skarżącego inwestycja polegająca na budowie składu z artykułami ogrodniczymi w miejscowości R. jest inwestycją o charakterze publicznym i w świetle § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia obiekt ten winien być skomunikowany za pośrednictwem zjazdu publicznego. W myśl § 77 "zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznczony oraz do wymagań ruchu pieszych". Tym samym zasadnie WSA uznał, że projektowana lokalizacja zjazdu w odległości około 160 metrów od skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] (strona prawa) będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego w przypadku zjazdu na przedmiotową działkę - np. poprzez najechanie na tył pojazdu. Z uwagi na prosty odcinek drogi, mimo istniejącego oznakowania na wskazanym odcinku drogi, jak wskazał zarządca drogi, rozwijane są tu znaczne prędkości jazdy, co może powodować i powoduje wypadki i kolizje. Analizowany odcinek drogi jest już aktualnie bardzo niebezpieczny, stąd nie jest wskazane wykonanie w jego ciągu dodatkowych włączeń czy zjazdów. Tym samym, jak słusznie wskazano wykonanie kolejnego zjazdu publicznego w tym rejonie w sposób istotny wpłynie na pogorszenie czytelności układu drogowego. Wykonanie zjazdu na działki skarżącego w odległości ok. 160 m od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] spowoduje, że przy sygnalizowaniu skrętu w lewo od strony miejscowości B., można będzie odbierać ten manewr albo jak zjazd na działki skarżącego, albo jako skręt w drogę wojewódzką - ulicę O., co może przyczyniać się do najechania na tył skręcającego pojazdu. Powodować to może częste i gwałtowane hamowanie pojazdów, względnie omijanie pojazdów skręcających. Także w przypadku wyjazdu z działek skarżącego na drogę nr [...] - manewry te stwarzać będą utrudnienia. Jak wskazywał organ pierwszej instancji pojazdy wyjeżdżające i skręcające w lewo w drogę wojewódzką nr [...] będą blokowały ruch na drodze nr [...], w związku z czym może dochodzić do niebezpiecznych najechań na tył pojazdu. Z uwagi na znaczne natężenie ruchu pojazdów w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] należy się liczyć także z przypadkami ryzykownych manewrów wyjazdu na drogę wojewódzką. W takich przypadkach kierujący skłonni są do akceptowania odstępów między pojazdami mniejszych niż bezpieczne, powodując niejednokrotnie kolizje o charakterze wymuszenia pierwszeństwa przejazdu. Wszystkie te niebezpieczeństwa wskazane zostały przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w piśmie z 22 czerwca 2020r. Zauważyć należy, że po minięciu skrzyżowania z drogą nr [...], kierowca jadący z przepisową prędkością zmuszony będzie niebezpiecznie hamować przy pojazdach włączających się do ruchu na drodze nr [...]z projektowanego zjazdu. Nie można uznać za trafny także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. Organy administracji nie przekroczyły bowiem uznania administracyjnego i dokonały prawidłowego wyważenia interesu strony skarżącej i interesu publicznego dotyczącego kwestii bezpieczeństwa. Zasadnie organy administracji przyjęły, a co zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym przemawia za odmową lokalizacji przedmiotowego zjazdu. Przechodząc do kontroli zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie autora skargi kasacyjnej w sprawie doszło do naruszenia § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia albowiem odmówiono wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi klasy G w sytuacji, gdy nieruchomość przyległa do drogi ma zapewniony dojazd z drogi niższej klasy choć dojazd ten jest znacznie utrudniony i stwarza niebezpieczeństwo dla ruchu na drodze niższej klasy oraz właścicieli i użytkowników nieruchomości przyległych do drogi klasy niższej. Wskazać należy, że § 9 rozporządzenia określa warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. Zgodnie z pkt 4 przywołanego paragrafu droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy G, jednak zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w nim zalecenie ustawodawcy dotyczące ograniczenia liczby i częstości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższych klas. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną. Na drodze klasy G zjazdy mogą być więc lokalizowane wyjątkowo. Trafnie Sąd I instancji zauważył, że w zaskarżonej decyzji organ położył nacisk na względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, które sprzeciwiają się lokalizacji zjazdu w miejscu proponowanym przez skarżącego kasacyjnie. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są podobnie jak prawo własności również wartościami chronionymi konstytucyjnie. Zauważyć należy, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, trafnie Sąd I instancji podzielił pogląd organu administracyjnego, że obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego może odbywać się bez konieczności wykonywania kolejnego zjazdu i stwarzania tym samym dodatkowego punktu kolizji, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność. Tym samym nie można mówić o naruszeniu § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.